บทที่ 1646

ลู่ฝานพูดว่า “ไอ้เก้า เมื่อกี้เพราะฉันเชื่อคำพูดแก ทำให้ฉันเกือบตาย ตอนนี้แกเอาอีกแล้วเหรอ ถึงมันบาดเจ็บสาหัส เราก็สู้มันไม่ได้อยู่ดี”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรรีบพูดเสียงอ่อน “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ตัดสินใจเอาเองเถอะ แต่พลังของมันอ่อนแอมาก เจ้านายดูสิ มีควันสีเทาพุ่งออกมาจากตัวมันไม่หยุดเลย ถ้ามันเป็นแบบนี้ต่อไปต้องตายแน่นอน!”

นัยน์ตาลู่ฝานฉายแววประหลาด “ต้องตายแน่นอนเหรอ งั้นเรารอไปก่อน รอจนมันใกล้ตายแล้วค่อยว่ากัน”

พูดจบ ลู่ฝานนั่งลงใต้ต้นไม้ทันที ไม่สนใจว่าพื้นหิมะเย็นหรือเปล่า มันมองสัตว์เทพหิมะเงียบๆ อยู่อย่างนั้น

หนึ่งชั่วโมง สองชั่วโมง สามชั่วโมง

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ ควันยังพุ่งออกมาจากตัวสัตว์เทพหิมะเหมือนเดิม

เห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าหญ้าสามใบบนหัวสัตว์เทพหิมะเฉาหมดแล้ว เหมือนมันใกล้จะเหี่ยวแล้ว

เมื่อเห็นภาพนี้ ลู่ฝานจึงเชื่อว่าสัตว์เทพหิมะไม่ไหวแล้ว มันโดนแทงทะลุจนแผลเต็มตัว พลังของอสูรอาวุธวิเศษก็ไม่ใช่เล่นๆ ถึงมันชนะ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดมหาศาล

เพราะตัวของมันใหญ่มาก มีควันพุ่งออกมานานขนาดนี้แต่ก็ยังไม่ตาย

ถ้าเป็นมนุษย์เลือดออกขนาดนี้ อย่าว่าแต่สามชั่วโมงเลย เวลาแค่หนึ่งก้านธูปก็คงตายคาที่แล้ว

ลู่ฝานถามในใจว่า “ไอ้เก้า ตอนนี้พลังของมันเป็นยังไง”

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรตอบว่า “สัมผัสไม่ได้แล้ว น่าจะตายแล้วล่ะ”

ลู่ฝานถอนหายใจยาวแล้วลุกขึ้นยืน

หลังจากนั้นรีบเดินเข้าไปหาสัตว์เทพหิมะ ลู่ฝานเดินพลางปล่อยพลังให้แผ่ซ่านไปทั่วตัว ป้องกันไว้ก่อน เขาเตรียมตัวหนีเอาชีวิตรอดตลอดเวลา

ลู่ฝานมาถึงหน้าสัตว์เทพหิมะอย่างรวดเร็ว มองเพียงแวบเดียวก็เห็นตัวอีกครึ่งหนึ่งของอสูรอาวุธวิเศษ

ค่อยๆ เดินมาหน้าศพของอสูรอาวุธวิเศษ ลู่ฝานรีบเอาศพยัดลงไปในแหวนจิ่วเซียว