บทที่ 1649

หลังผ่านไปหนึ่งวัน เกาะไร้ที่สิ้นสุดในสวรรค์ชั้นเจ็ด

ป่าไม้กว้างใหญ่ไพศาล เสียงคำรามของสัตว์อสูรดังสะเทือนเลือนลั่น สัตว์ปีกมากมาย สัตว์ร้ายมีอย่างต่อเนื่อง ทั่วทุกที่เต็มไปด้วยอันตราย

ลู่ฝานเดินอยู่ในป่า เดินผ่านตรงกลางระหว่างเกาะ ทักษะวิชากายรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

บนไหล่ เจ้าหินน้อยกำลังกัดผลไม้กินอยู่ ผลไม้นี้คือของดีที่ลู่ฝานเอามาจากประเทศหลิง

ที่ให้เจ้าหินน้อยกินเพราะลู่ฝานเห็นว่าไอ้นี่กินยาไม่รู้จักหยุดจักหย่อน กินคำละขวด ถึงลู่ฝานมีเยอะแค่ไหน ยังไงก็ต้องหมดกับมันอยู่วันยังค่ำ ให้กินผลไม้น่ะดีแล้ว อย่างน้อยผลไม้ก็อยู่ในปากมันได้นานกว่าหน่อย

เวลาหนึ่งวัน ลู่ฝานผ่านเกาะสิบกว่าเกาะแล้ว แต่ก็ยังหาเกาะมืดมิดไม่เจอ

ขอบเขตที่ไอ้เก้าตรวจสอบได้ก็มีขีดจำกัด อย่างมากทำได้แค่วิเคราะห์ว่าที่ไหนค่อนข้างอันตรายหรือที่ไหนปลอดภัย

ลู่ฝานทำได้แค่ไปในที่ที่ไอ้เก้าบอกว่าอันตราย ดูว่าจะโชคดีเจอเกาะมืดมิดหรือเปล่า

ผลปรากฏว่าหนึ่งวันนี้ไม่เห็นแม้แต่เงาของเกาะมืดมิด แต่ลู่ฝานกลับเจอยาเทวดาที่ไม่เลวหลายต้นเลย

นี่ต้องขอบคุณเจ้าหินน้อยจริงๆ แค่ลู่ฝานเอาเจ้าหินน้อยไว้ข้างกาย สัตว์อสูรทั่วไปไม่กล้าเข้าใกล้เลย ถึงลู่ฝานเอายาเทวดาล้ำค่าไปต่อหน้าต่อตาพวกมัน พวกมันก็ไม่กล้าเข้ามาทำอะไรลู่ฝาน

นี่เป็นเรื่องดีสุดๆ ไปเลย ถ้าลู่ฝานไม่รีบไปหาต้นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ซ่อมแซมสวรรค์ที่สวรรค์ชั้นแปด ไม่แน่เขาอาจเดินเล่นในสวรรค์ชั้นเจ็ดให้เต็มที่ เก็บยาเทวดาให้เยอะกว่านี้หน่อย

เพราะยาเทวดาที่นี่หาไม่ได้จากข้างนอก เป็นยาเทวดาชั้นยอดอย่างแท้จริง

หยิบมาสักต้นหนึ่ง อย่างน้อยก็เป็นยาเทวดาระดับห้าขึ้นไป มีบางส่วนที่มีพลังของวิถีอยู่ด้วย

จินตนาการไม่ออกเลย พลังแห่งวิถีแฝงอยู่ในสมุนไพร อย่างเช่นดอกลวงตาเพ้อฝันที่ลู่ฝานได้มา เป็นสมุนไพรที่มีความสามารถด้านมิติ!

มันสามารถทะลุมิติได้ดั่งใจ เลือกจุดหมายปลายทางได้เอง

ถ้าไม่ได้การช่วยเหลือจากไอ้เก้า ลู่ฝานคงไม่รู้แม้แต่วิธีเก็บมัน

ยังมีบางส่วนที่ลู่ฝานไม่รู้จัก รู้แค่ว่าสมุนไพรนี้ล้ำค่าและแปลกมาก

แค่สัมผัสฤทธิ์ยาที่อยู่ด้านใน ไม่ด้อยไปกว่ายาเซียนเลย ถ้าเสริมด้วยสมุนไพรอื่นแล้วกลั่นเป็นยาออกมา ลู่ฝานมั่นใจเลยว่าขอแค่กลั่นสำเร็จ อย่างน้อยต้องเป็นยาระดับเทพ