บทที่ 167

ด้านนอกหอคอยขาว หลิงเหยายิ้มบางๆ เดินกลับไปช้าๆ อาจเป็นเพราะอารมณ์ดี ฝีเท้าของเธอดูมีความสุขมาก

ส่วนพวกลู่ฝานต้องอยู่ในหอคอยฝึกฝนหนึ่งชั่วยาม งั้นอีกชั่วยาม เธอค่อยกลับมาก็ได้

คนอื่นไม่รู้กฎของหอคอยฝึกฝน แต่หลิงเหยารู้เป็นอย่างดี ไม่ใช่สาเหตุอื่น อันที่จริงเธอเคยเข้าไปครั้งหนึ่ง หลิงเหยาไม่ใช่คนในอันดับบู๊ เธอไม่มีชื่อในอันดับบู๊ แต่ตอนที่ยอดฝีมือในอันดับบู๊ยังไม่สามารถเข้าไปได้ เธอโดนอาจารย์ของตัวเองพาเข้าไปเลือกเคล็ดวิชาบู๊

แน่นอนว่าหลิงเหยาไม่มีทางบอกคนอื่น

หลิงเหยายิ้มบางๆ เธอตบกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง วันนี้ได้เหรียญทองมาเยอะ เธอจะไปซื้อของแวววาวระยิบระยับสักหน่อย

ขณะกำลังเดิน จู่ๆ มีคนเดินสวนมาสามคน

หลิงเหยาเห็นทั้งสามคน จึงชะงักฝีเท้าลง เธอรู้จักสองคนในนั้น

"ศิษย์พี่เยียนหราน"

หลิงเหยาพูดออกมา

ทั้งสามมาถึงตรงหน้าหลิงเหยา เยียนหรานที่อยู่ซ้ายสุดพูดว่า "ศิษย์น้องหลิงเหยา เธอก็มาดูหอคอยฝึกฝนเหรอ"

หลิงเหยาพยักหน้า พูดตอบรับ จากนั้นกวาดตามองสองคนที่เหลือ คนที่ยืนอยู่ตรงกลางคือเหลิ่งหาน ส่วนอีกคนเป็นผู้ชายใบหน้าซูบผอม เบ้าตาลึกลงไป สวมชุดคลุมยาวสีเทา เธอรู้จัก

เยียนหรานยิ้มแล้วพูดว่า "ศิษย์น้องหลิงเหยาเธอน่าจะรู้จักศิษย์พี่เหลิ่งหานแล้ว อีกท่านคือ ศิษย์พี่หยู่ซินแห่งคณะหยินหยาง"

เมื่อได้ยินชื่อหยู่ซินสีหน้าหลิงเหยาตกใจเล็กน้อย

"ศิษย์พี่หยู่ซินที่ 21 ในอันดับบู๊เหรอ"

เหลิ่งหานพูดว่า "ใช่ คิดไม่ถึงว่าศิษย์น้องหลิงเหยาจะดูอันดับบู๊ในปีนี้ด้วย แต่ข้อมูลของศิษย์น้องหลิงเหยาดูเก่าไปหน่อยนะ อันที่จริงเมื่อกี้ศิษย์พี่หยู่ซินเอาชนะที่ 19 ศิษย์พี่หวงลูหลินแห่งคณะกระบี่ ดังนั้นตอนนี้ ศิษย์พี่หยู่ซินอยู่ 20 อันดับแรกแล้ว"

หลิงเหยามองหยู่ซินอย่างตกใจขึ้นอีก

แต่หยู่ซินกลับพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า "เหลิ่งหานอย่าพูดไร้สาระ ไอ้เด็กที่ทำลายชื่อเสียงคณะหยินหยางของเราอยู่ที่ไหน รีบให้ฉันจัดการเขา ก็จบแล้ว"

เหลิ่งหานยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ไกลครับๆ อยู่ในหอคอยฝึกฝน"

หยู่ซินพูดด้วยเสียงเย็นชา "หอคอยฝึกฝนเหรอ ในหอคอยห้ามฆ่ากัน"

เหลิ่งหานพูดว่า "ในหอคอยไม่ได้ งั้นก็นอกหอคอยสิ เพราะยังไงเขาก็ต้องออกมา"

หยู่ซินครุ่นคิด แล้วพูดว่า "โอเค งั้นรอเขาละกัน หวังว่าเขาจะมีฝีมืออย่างที่พวกนายพูด ถ้าอ่อนแอเกินไป ฉันจะจัดการพวกนายด้วย"

รอยยิ้มเหลิ่งหานกระอักกระอ่วนขึ้นทันที มองหยู่ซินแล้วพูดในใจว่า ไอ้คลั่งบู๊คนนี้รู้แต่การต่อสู้ คิดไม่ถึงว่าจะเล่นงานเขาด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะสู้นายไม่ได้ วันนี้ฉันคงตบนายไปแล้ว