บทที่ 1681

สวรรค์ชั้นแปดเต็มไปด้วยความโกลาหล

ของศักดิ์สิทธิ์สามชิ้นยังอยู่ปกติเหมือนเดิม

เต๋าอันยิ่งใหญ่กว้างไกล สัตว์อสูรคลาคล่ำ

สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าไปหาเต๋าอันยิ่งใหญ่ด้านหน้าของศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามอย่าง เสียงร้องโอดครวญดังขึ้นไม่หยุด

ลู่ฝานที่กลายเป็นมังกรบินก็อยู่ในฝูงสัตว์อสูรด้วย

แต่เขาไม่ได้เบียดอยู่ด้านหน้าสุด กลับอยู่ตำแหน่งตรงกลาง

อานุภาพมังกรทรงพลังทั้งตัว แอบมีพลังแห่งโลกแฝงอยู่เล็กน้อย จู่ๆ สัตว์อสูรตัวอื่นออกห่างจากเขาโดยอัตโนมัติ

ในสถานการณ์คับขันแบบนี้ ไม่มีสัตว์อสูรตัวไหนอยากหาเรื่องเขาหรอก พากันพุ่งเข้าไปหาเต๋าอันยิ่งใหญ่ด้านหน้าของศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามอย่างเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

ตอนนี้ลู่ฝานได้เห็นระดับความบ้าคลั่งของสัตว์อสูรแล้ว เรียกได้ว่าไม่กลัวตาย ต่อเนื่องไม่หยุด

ลู่ฝานเห็นตะขาบยักษ์หมื่นขาตัวหนึ่งพุ่งเข้าไปในเต๋าอันยิ่งใหญ่ที่รวมตัวเป็นกลุ่มก้อน

เพียงพริบตาเดียว ตัวของตะขาบยักษ์หมื่นขาขาดครึ่ง แต่วินาทีต่อมาตัวมันก็งอกออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็พุ่งเข้าไปอีก

สัตว์อสูรที่เป็นเหมือนมันมีเต็มไปหมด สัตว์อสูรที่ตามหลังมา เบียดเข้าไปในเต๋าอันยิ่งใหญ่อย่างบ้าคลั่ง แม้ตายก็ไม่เสียดาย!

แต่เหมือนการโจมตีของพวกมันเปลืองกำลังไปเปล่าๆ

เต๋าอันยิ่งใหญ่ด้านหน้าของศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามอย่าง แข็งแกร่งมากจริงๆ ไม่เกรงกลัวสัตว์อสูรพวกนี้เลย

ปล่อยพลังอะไรออกมาก็โดนเต๋าอันยิ่งใหญ่ดูดไปจนหมด

นี่คือวิถีดั้งเดิมของฟ้าดิน หลังดูดพลังเข้าไป จะยกระดับขึ้น จนทำให้แสงสว่างบนของศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามชิ้นสว่างจ้า

ลู่ฝานเห็นแล้วกระวนกระวายใจ พลังกฎเต๋าอันยิ่งใหญ่ดั้งเดิมเหล่านี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้

สัตว์อสูรมากมายพุ่งเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิตแบบนี้ ทำให้เขาก้าวไปด้านหน้าเพียงสองก้าวเท่านั้น ยังห่างอีก 6-7 ก้าวกว่าเขาจะสัมผัสต้นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ซ่อมแซมสวรรค์ได้