บทที่ 1701

“หนีไป! หลิงเหยา หนีไป!”

เมื่อลู่ฝานเห็นผู้อาวุโสห้า เขารีบตะโกนบอกหลิงเหยาทันที

ตะโกนสุดเสียง ลูกตาของลู่ฝานแดงก่ำ

หลิงเหยาน้ำตาคลอเบ้า เธอตะโกนเสียงดัง “เราต้องไปด้วยกันสิลู่ฝาน!”

เสียงเย็นยะเยือกของผู้อาวุโสห้าทะลุมาในอากาศเวิ้งว้าง “อยู่นี่ให้หมดนั่นแหละ อย่าคิดว่าจะหนีไปได้สักคน!”

โจมตีด้วยฝ่ามือ ทันใดนั้นลู่ฝานเห็นสีแดงโจมตีเข้ามาในอากาศเวิ้งว้าง

เขตวิถี นั่นคือเขตวิถีของอริยปราชญ์ เมื่อเห็นว่าเขตวิถีกำลังจะปกคลุมเขากับหลิงเหยา

ลู่ฝานสะบัดฝ่ามือ ตบลงบนเรือด้านล่างหลิงเหยาจากระยะไกล

ปรากฏเป็นรอยฝ่ามือชัดเจนบนเรือ เรือพาหลิงเหยาเหาะออกไปไกลทันที

ตัวลู่ฝานโดนเขตวิถีปกคลุมไว้ เปลวเพลิงลุกขึ้นมาจากด้านล่างเท้าของเขา เข้ามาในผิวหนังและกระดูกของเขาทันที

“แผดเผาอวัยวะภายใน!”

ผู้อาวุโสห้าก้าวเข้ามาหาลู่ฝานทีละก้าว ทุกก้าวที่เดิน เปลวเพลิงบนตัวลู่ฝานรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

หลิงเหยาเห็นภาพนี้ แสงสีทองสว่างขึ้นบนตัวทันที เธอกระโดดออกมาจากเรือ

พลังแห่งทองกลายเป็นแสงกระบี่มากมาย ผู้อาวุโสห้าเงยหน้ามองหลิงเหยาแวบหนึ่ง จากนั้นเขาเหวี่ยงมือ แสงบนตัวหลิงเหยาแตกสลาย ร่วงลงมาข้างตัวลู่ฝาน