บทที่ 1718

ยิ่งเดินเข้าไปข้างใน ลู่ฝานพบว่าอันที่จริงหมู่บ้านแห่งนี้ใหญ่มาก ไม่ด้อยไปกว่าเมืองแห่งหนึ่งเลย แค่ไม่มีกำแพงเมืองเท่านั้น

ในหมู่บ้านเป็นผู้หญิงทั้งหมด

มีทั้งแก่ทั้งเด็ก มีทั้งรูปร่างสูง เตี้ย อ้วน ผอม ล้วนเป็นสาวงามทั้งหมด

แม้แต่หญิงชราผมหงอกก็ยังดูเหมือนหญิงวัยกลางคนที่มีเสน่ห์ มีผมสีขาวประกอบกับร่างที่อวบๆ ยังคงสวยจนใจสั่น

เหมือนฟู่ชีอวดสิ่งที่ได้รับจากการทำสงครามของตัวเอง พาลู่ฝานเดินเล่นไปทั่วทุกที่ในหมู่บ้าน

ผู้หญิงที่เดินผ่านพากันเข้ามาดู กลุ่มคนมากมายเดินตามหลัง แม้พวกเธอไม่กล้าเข้าใกล้ แต่น้ำลายไหลไม่หยุดเพราะลู่ฝาน

บนฟ้าพวกผู้หญิงที่มีปีกค้างคาว บินวนเวียนรอบพวกฟู่ชี ส่งเสียงหัวเราะคิกคักไม่หยุด

ลู่ฝานสงสัยจริงๆ ปีศาจสาวพวกนี้ไม่ได้จะกินเขาใช่ไหม!

ในที่สุดฟู่ชีก็หยุดลงหน้าบ้านไม้หลังหนึ่ง กระโดดลงมาจากสัตว์ขนปุย จากนั้นถือดาบไว้ที่มือขวา มือซ้ายเท้าเอวพูดว่า “กลับไปให้หมด ดูอะไรกัน พรุ่งนี้ฉันจะพาสัตว์ขนปุยไปมอบให้หัวหน้าที่ตีนเขาเทพ”

ผู้หญิงทั้งหมดส่งเสียงเชียร์ดัง คนบางส่วนตะโกนว่า “พี่ฟู่ชีจะมอบผู้ชายคนนี้ให้หัวหน้าด้วยหรือเปล่า”

ฟู่ชียังไม่ทันพูด พวกฟู่สืออู่ตะโกนขึ้นว่า

“นี่คือเหยื่อที่เราล่ามาเอง ทำไมต้องให้หัวหน้าด้วย!”

“หึ ไม่ใช่หน้าที่พวกเธอแล้ว กลับไปให้หมดเลย!”

ฟู่ชีกวักมือเรียกลู่ฝาน บอกให้เขารีบลงมา

ลู่ฝานขมวดคิ้วแล้วลงจากสัตว์ขนปุย เดินตามฟู่ชีเข้าไปในบ้านไม้ ท่ามกลางสายตาเร่าร้อนของผู้หญิงทุกคน

บ้านไม้ใหญ่มาก หลังเดินเข้ามาลู่ฝานเพิ่งเห็นว่าบ้านไม้นี้เป็นโครงสร้างแบบสองชั้น อยู่เป็นหลายสิบคนได้สบาย