บทที่ 1721

เวลาสองสามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลู่ฝานอาศัยอยู่ในหมู่บ้านปีศาจสาว เพื่อฟื้นฟูพลังชั่วคราว

ยาที่คุณย่าเฉียนให้ไม่เลวจริงๆ ดีกว่าที่เขากลั่นเองเยอะมาก แต่อาการที่ตามมาภายหลังทำให้ลู่ฝานไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ

ที่คุณย่าเฉียนบอกว่าจะเกิดกามตัณหาจนทนไม่ไหว เหมือนเปลวไฟแผดเผาร่างกาย ยังเบาเกินไปจริงๆ

ในความคิดลู่ฝาน มันเหมือนพ่นไฟออกมาทั้งตัวชัดๆ

สีหน้าแดงเถือก ความอยากพลุ่งพล่าน นี่ยังไม่เท่าไร สิ่งสำคัญคือไอ้ท่อนล่างที่ไม่ยอมเชื่อฟัง เอาแต่แข็งตัวตลอดเวลา ช่างเป็นอุปสรรคจริงๆ ดังนั้นลู่ฝานจึงทำได้แค่เอาเกราะเกล็ดมังกรมาปกคลุมร่างกาย บวกกับเสื้อผ้า อย่างน้อยก็ปิดบังจนดูไม่ออก

แต่ถ้าเป็นเพียงปัญหาเล็กน้อยเหล่านี้ ลู่ฝานคงกัดฟันอดทนผ่านไปได้ ปัญหาคือเขาอยู่ที่หมู่บ้านปีศาจสาว ผู้หญิงไม่สวมเสื้อผ้า งดงามบริสุทธิ์พวกนี้ เป็นบททดสอบใหญ่สำหรับเขาจริงๆ

ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น แค่พวกฟู่ชีที่เดินไปเดินมาต่อหน้าเขาทั้งวัน แค่นี้ก็ทำให้ลู่ฝานทรมานแทบแย่แล้ว

ดูได้แต่ห้ามแตะ เลือดพลุ่งพล่านทั้งตัว ลู่ฝานรู้สึกว่าสติตัวเองจะแตกแล้ว

“ตั้งสมาธิ ใจเย็น บำเพ็ญตนฝึกฝนจิตใจ!”

สองสามวันนี้ลู่ฝานเอาแต่พูดประโยคนี้ ท่าทางผิดปกติของเขา ทำให้พวกผู้หญิงในหมู่บ้านปีศาจสาวแน่ใจแล้วว่าเขาเพี้ยน

อยู่ในหมู่บ้านปีศาจสาวสองสามวัน ลู่ฝานเข้าใจที่มาของหมู่บ้านนี้แล้ว

ถ้าพูดให้ถูก ที่นี่คือที่พักธรรมดาทั่วไปของเขตปีศาจ ผู้หญิงของหมู่บ้านปีศาจสาวแต่ละรุ่น ไม่เคยออกจากเขตปีศาจเลย

พวกเธอไม่รู้ว่าโลกภายนอกหน้าตาเป็นยังไง แม้แต่ผู้ชายก็ไม่เคยเห็นเท่าไร

พวกเธอดำรงชีวิตด้วยการล่าสัตว์อสูรขนาดใหญ่ วิชาที่ฝึกฝนทั้งหมดถูกเรียกว่าวิชาปีศาจศักดิ์สิทธิ์ ว่ากันว่าเป็นวิชาที่เทพปีศาจเป็นผู้มอบให้ ส่วนเทพปีศาจอาศัยอยู่ในดินแดนเทพปีศาจสีเลือดบนท้องฟ้าไม่ไกล

ใช่แล้ว พวกเธอเรียกเมืองในลูกบอลสีเลือดว่าดินแดนเทพปีศาจ

แม้พวกเธอรู้จักคำว่าปีศาจ แต่ไม่เคยเข้าใจเลยว่าปีศาจหมายถึงอะไร

นั่นหมายความว่านอกจากพวกเธอฝึกวิชาชั่วร้ายแล้ว เรื่องอื่นก็ไม่ต่างจากคนปกติทั่วไป

เหมือนหมู่บ้านแบบพวกเธอมีอยู่ทั่วเขตปีศาจ

แค่แต่ละหมู่บ้านอยู่ห่างจากกันมาก จากที่ฟู่สืออู่พูด ในหมู่บ้านปีศาจสาวของพวกเธอ มีผู้แข็งแกร่งที่หนีฝูงสัตว์อสูรออกไปข้างนอกแค่ไม่กี่คน ถึงจะได้ไปหมู่บ้านอื่นโดยบังเอิญ ฟู่ชีคือหนึ่งในนั้น ดังนั้นเธอจึงเคยเห็นว่าผู้ชายหน้าตาเป็นยังไง