บทที่ 1723

ฟู่สืออู่เห็นสีหน้าลู่ฝานไม่สู้ดี เธอจึงถามว่า “ไอ้หนุ่มหน้าขาว นายเป็นอะไรไป”

ลู่ฝานทนไม่ไหวแล้วจริงๆ เขากระแทกประตูออกไปแล้วดึงกระบี่หนักไร้คมของตัวเองออกมา

ฟู่สืออู่ตกใจจนสะดุ้งโหยง พุ่งตามออกมาดึงแขนลู่ฝานกลับไป

แต่แรงเธอจะสู้ลู่ฝานได้ยังไง

ผ่านการดูแลมาในช่วงนี้ ตอนนี้พละกำลังของลู่ฝานฟื้นฟูมาเกือบครึ่งแล้ว แม้แต่ตันเถียนในร่างกายก็รวมตัวกันอีกครั้งแล้ว

“นายรนหาที่ตายหรือไง เข้ามา!”

ฟู่สืออู่ตะโกนเสียงดัง

ผมสลวยสีดำสะบัดปลิว ใบหน้าอ่อนเยาว์เต็มไปด้วยความร้อนรน

ลู่ฝานนิ่งไม่ขยับ เงยหน้ามองไปไกลๆ

ตอนนี้เงามืดอะไรนั่นหายไปแล้ว พาเมฆดำบนฟ้าลอยออกไปไกลด้วย

“ให้ตายเถอะ เขาหนีไปแล้ว!”

ลู่ฝานแอบก่นด่าออกมา

ฟู่สืออู่โจมตีออร่าปีศาจใส่ตัวลู่ฝานแล้วพูดว่า “ไอ้หนุ่มหน้าขาว กล้าไม่เชื่อฟังคำสั่งใช่ไหม!”

ออร่าปีศาจร่วงลงบนผิวลู่ฝาน เกือบโดนผิวหนังลู่ฝานดีดกลับ

ลู่ฝานหันมามองฟู่สืออู่ ค่อยๆ เก็บกระบี่หนักไร้คม ไม่พูดอะไรสักคำ

ภายในหมู่บ้าน ผู้หญิงคนอื่นค่อยๆ เดินออกมา

เห็นศพผู้หญิงสามคนบนพื้น คนจำนวนไม่น้อยน้ำตาไหลออกมา

ไม่นาน ฟู่ชี คุณย่าเฉียนและคนอื่นก็รีบเดินเข้ามา ผู้นำซึ่งเป็นผู้หญิงที่ผมขาวหน้าแดง ต้องเป็นหัวหน้าหมู่บ้านปีศาจสาวแน่นอน

เธอมองสามศพที่โดนดูดเลือดจนแห้งบนพื้นแล้วพูดด้วยสีหน้าเฉยเมยว่า “ฝังเถอะ พวกเธอกลับสู้อ้อมกอดของเทพปีศาจแล้ว!”