บทที่ 1755

ลู่ฝานชักกระบี่หนักไร้คมออกมา มองมดยักษ์ด้านหน้าด้วยสายตาหวาดระแวง

แม้มันดูเหมือนมดธรรมดา แต่ตัวใหญ่ขนาดนี้ ไม่แน่อาจกลายเป็นสัตว์อสูรแข็งแกร่งไปนานแล้ว

มดเห็นการกระทำของลู่ฝาน คิดไม่ถึงว่ามันจะหันหลังวิ่งหนีไป

โครงกระดูกหัวเราะร่าอยู่ข้างๆ “สหายลู่ฝาน ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก นี่แค่มดธรรมดาๆ เท่านั้น”

ลู่ฝานเลิกคิ้วขึ้นแล้วพูดว่า “มดธรรมดา นายกำลังล้อฉันเล่นเหรอ”

โครงกระดูกชี้ไปไกลๆ แล้วพูดว่า “ไม่ได้หลอกนายจริงๆ นายดูเองสิ!”

ลู่ฝานมองตามที่โครงกระดูกชี้ไป สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือมดยักษ์นับไม่ถ้วน รวมถึงต้นไม้ที่ใหญ่ยักษ์กว่าด้วย

ต้นไม้เพียงต้นเดียวดูเหมือนภูเขาลูกหนึ่งอย่างไรอย่างนั้น

และมดพวกนี้กำลังขนย้ายศพแมงมุมตัวหนึ่งอยู่ใต้ต้นไม้ ขนาดของแมงมุมตัวนั้นก็ใหญ่มากเหมือนกัน

ลู่ฝานอ้าปากเล็กน้อย เขารู้สึกเหมือนเข้ามาในเมืองยักษ์

มิน่าล่ะถึงหนานกงสิงตายไปแล้ว โครงกระดูกยังใหญ่ขนาดนี้ ขนาดตัวของเขาในประเทศฉิงเทียนถือว่าเล็กแล้ว

ลู่ฝานแอบเดา โครงกระดูกยิ้มแล้วพูดว่า “สหายลู่ฝาน ประเทศฉิงเทียนของเราเป็นแบบนี้แหละ เพราะพลังชี่อุดมสมบูรณ์เกินไป ดังนั้นไม่ว่าสัตว์หรือพืชของที่นี่จะสูงใหญ่นิดหน่อย!”

ลู่ฝานพูดว่า “นี่เรียกว่านิดหน่อยเหรอ”

โครงกระดูกหัวเราะร่าแล้วก้าวไปข้างหน้า

มดรอบๆ เห็นด้านล่างเท้ามีคนมารวมถึงโครงกระดูกที่ตัวใหญ่เหมือนมัน พวกมันรีบแยกย้ายทันที