บทที่ 176

"ไอ้ยักษ์โง่ เห็นแก่ที่แกซื่อสัตย์และน่ารักมาก อันนี้ให้แก เหอะๆ หวังว่าฉันมาครั้งหน้า แกจะก้าวหน้าขึ้นนะ อย่างน้อยก็เปลี่ยนรูปร่างได้ หัวของแกมันกลมเกินไปน่ะ"

หุ่นสีทองรับอัญมณี ที่ฮ่วนเย่ว์โยนมา ทันใดนั้น ดวงตาเป็นประกายทันที

"หินค่ายกล"

ฮ่วนเย่ว์หัวเราะ แล้วพูดว่า "สายตาเฉียบแหลม รีบซึมซับสิ มีประโยชน์กับหุ่นเชิดแบบพวกแกมาก ลาก่อนนะ ไอ้ยักษ์โง่"

หุ่นสีทองรีบกลืนอัญมณีลงไป จากนั้นมันยืนขึ้น ทำความเคารพฮ่วนเย่ว์ และพูดเสียงก้องว่า "เจอกันใหม่คราวหน้า"

ฮ่วนเย่ว์เงยหน้าหัวเราะเสียงดัง ลู่ฝานขนลุก รีบลงไปด้านล่าง

ลงไปด้านล่าง อย่างไร้อุปสรรค

ตอนขึ้นมายากลำบากเป็นอย่างมาก ตอนลงไปโคตรสบาย ภายใต้การช่วยเหลือของฮ่วนเย่ว์ ไม่นาน ลู่ฝานได้วิชาพิณซึ้งที่ชั้นห้า เหมาะสำหรับให้ผู้หญิงฝึกฝน หลิงเหยามีความรู้ด้านดนตรีเป็นอย่างมาก คิดว่าวิชาพิณซึ้งเล่มนี้ คงจะเหมาะกับเธอ

ได้เคล็ดวิชาบู๊จากชั้นสามและชั้นสี่อีกสองเล่ม ตอนอยู่ชั้นสี่ ลู่ฝานเห็นเฟิ่งหวากำลังพยายามอยู่ ไม่ได้คุยอะไรกันมาก ลู่ฝานเลือกเคล็ดวิชาบู๊เสร็จ ก็ไปทันที ท่าทีผ่อนคลายและง่ายดาย ทำให้เฟิ่งหวาแอบกัดฟัน เมื่อเก็บเคล็ดวิชาบู๊ระดับทิพย์สองเล่มนี้เรียบร้อย ลู่ฝานจึงออกจากหอคอยฝึกฝนกับฮ่วนเย่ว์ด้วยความพอใจ

แสงสีขาวกะพริบ ทั้งสองกลับมานอกหอคอย ลู่ฝานมีรอยยิ้มบนใบหน้า ครั้งนี้ถือว่าได้จากในหอคอยฝึกฝน ไม่ธรรมดาเลย

"ลู่ฝาน!"

ลู่ฝานเพิ่งทรงตัวยืนได้ มีเสียงตะโกนดังขึ้นข้างหู

เมื่อหันไปมอง เป็นเสียงตะโกนของหลิงเหยาที่โดนเยียนหรานคุมตัวเอาไว้ เหลิ่งหานกับชายอีกคนที่ไม่รู้จัก ยืนอยู่ข้างๆ รอยยิ้มเต็มใบหน้า ด้านข้างเป็นหานเฟิงที่ล้มลงบนพื้น

"หลิงเหยา!ศิษย์พี่หานเฟิง!"

ลู่ฝานโมโหทันที รีบเดินมาข้างหานเฟิง

หานเฟิงไม่ได้สลบ ชี้ผู้ชายข้างเหลิ่งหานแล้วพูดว่า "กระบี่ฟ้าครามของฉัน!"

ลู่ฝานหันไปมอง ตามคาด กระบี่ฟ้าครามของศิษย์พี่หานเฟิงอยู่ในมือคนคนนี้

ลู่ฝานให้ยาศิษย์พี่หานเฟิงหนึ่งขวด แล้วจ้องไปยังคนนั้น "นายเป็นใคร เอากระบี่คืนมา"

ผู้ชายถือกระบี่ฟ้าครามไว้ในมือ แล้วพูดว่า "ฉันชื่อหยู่ซิน กระบี่เล่มนี้ไม่เลว เป็นของฉันแล้ว"