บทที่ 1762

นักบู๊ที่เหลืออยู่ด้านหลังเสี่ยวลิ่วจื่อพุ่งเข้าไปฆ่าลู่ฝานทันที

พวกเขาเด้งตัวขึ้นสูง พลังปราณทั้งตัวรวมตัวเป็นเกราะปราณ แสงสว่างจ้า เหมือนจะใช้พลานุภาพของภูเขาลูกใหญ่ทับลู่ฝานให้ตาย!

ลู่ฝานมองอย่างราบเรียบแล้วดีดนิ้วเบาๆ

“เผา!”

ทันใดนั้นเปลวไฟลุกท่วมตัวนักบู๊พวกนี้

พลังปราณบนตัวเหมือนภาพลวงตาในน้ำ แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ส่งเสียงโอดครวญแล้วร่วงไปทางลู่ฝาน

ลู่ฝานหันมาเตะพวกเขาสามครั้งติดต่อกัน

ฝ่าเท้าเตะลงบนตัวชายร่างกายกำยำ เหมือนเตะลงบนเขาลูกเล็กๆ

พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!

เตะเข้าเนื้อ ปราณชี่ของลู่ฝานเข้าไปในตัวพวกเขาทันที

เลือดสดไหลทะลักออกมามากมาย พวกเขามาอย่างรวดเร็ว แต่กระเด็นออกไปเร็วยิ่งกว่า

เสี่ยวลิ่วจื่ออ้าปากมองลูกน้องฝีมือดีของตัวเอง กระเด็นออกไปไกลเหมือนกระสอบทราย

โครงกระดูกทนดูต่อไม่ไหวแล้ว เขาพูดว่า “ยอมแพ้เถอะ ไอ้พวกโง่ เพื่อนฉันฆ่าพวกนายได้สบายๆ”

เสี่ยวลิ่วจื่อโมโหแล้ว เขาจ้องหน้าลู่ฝานแล้วพูดว่า “ข่มเหงคนอื่นเกินไปแล้ว นายรนหาที่ตายเอง!”

เมื่อพูดเช่นนี้ บนตัวเสี่ยวลิ่วจื่อเริ่มมีออร่าปีศาจสีดำออกมา

ลึกล้ำรุนแรง บนหัวมีเขาแหลมงอกออกมาด้วย กางปีกค้างคาวด้านหลัง

นี่คือผู้ฝึกชั่วร้ายตามมาตรฐาน!

ลู่ฝานกับโครงกระดูกดูออกทันที

โครงกระดูกพูดเสียงดังว่า “ไอ้เลว คิดไม่ถึงว่านายเข้าสู่วิถีมารแล้ว ทำไมตอนนั้นฉันถึงดูไม่ออกว่านายเป็นมารชั้นต่ำ!”

เขี้ยวสีแดงสดโผล่ออกมาจากปากเสี่ยวลิ่วจื่อ “เรื่องที่นายดูไม่ออกเต็มไปหมด หนานกงสิง คนที่คิดไปเองแบบนาย องค์ชายที่เอาแต่ทำตัวสำมะเลเทเมา จะเห็นความมืดมนของโลกนี้ได้ยังไงล่ะ วันนี้พวกนายบังคับให้ฉันเผยร่างแท้จริงออกมา คนที่เห็นร่างแท้จริงของฉันต้องตายทุกคน”