บทที่ 1769

โครงกระดูกมองมงกุฎบนหัวหนานกงฉวน เขาระเบิดความโมโหออกมาแล้วตำหนิเสียงดัง “หนานกงฉวน นับวันนายยิ่งกล้าขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ!”

หนานกงฉวนมองโครงกระดูกอย่างดูหมิ่นแล้วพูดว่า “ฉันกล้ามานานแล้ว พี่เพิ่งดูออกหรือไง”

โครงกระดูกโมโหมาก เดินมาข้างหน้าหนานกงฉวน นัยน์ตากลวงโบ๋เริ่มมีเปลวไฟลุกโชน

“หนานกงฉวน ไอ้สี่! นายขายประเทศตัวเอง!”

พูดทีละคำ ความอาฆาตน่ากลัวมาก

หนานกงฉวนยื่นมือออกมา ก้มมองโครงกระดูกที่เตี้ยกว่าเขาแล้วพูดว่า “ขายเหรอ เหอะๆ พี่นี่อ่อนหัดใช้ได้เลยนะ”

เมื่อพูดจบ หนานกงฉวนสะบัดมือ ควันดำปรากฏออกมาจากทั่วทุกทิศ รวมตัวเป็นเงาคนชุดดำ

โครงกระดูกกำลังจะขยับ แต่โดนผู้ฝึกชั่วร้ายชุดดำคุมตัวไว้ อย่าว่าแต่ขยับเลย แม้แต่พูดยังทำไม่ได้เลย

เส้นไหมสีดำมากมายที่เห็นด้วยตาเปล่า พันบนตัวโครงกระดูกตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

หนานกงฉวนค่อยๆ นั่งลง มองลู่ฝานที่อยู่ข้างๆ แล้วพูดว่า “เอาหินศักดิ์สิทธิ์ของนายให้ฉันดูได้ไหม”

ลู่ฝานสะบัดมือโยนหินศักดิ์สิทธิ์ออกไป เหมือนเป็นขยะไร้ค่าอย่างไรอย่างนั้น

หนานกงฉวนดูอย่างละเอียดอยู่สองสามครั้ง เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “หินศักดิ์สิทธิ์ก้อนนี้เป็นของจริง นายเป็นใครกันแน่”

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันคือเงามืด เทวทูตหน่วยย่อยที่ 33 แห่งเขตโลหิต นายอยู่หน่วยไหนไม่ทราบ”

หนานกงฉวนสะบัดมือโยนหินศักดิ์สิทธิ์คืนให้ลู่ฝานแล้วพูดว่า “นายไม่ต้องรู้เรื่องพวกนี้หรอก นายไม่มีสิทธิ์รู้เรื่องพวกนี้ด้วย ในเมื่อนายเป็นพวกเดียวกับเรา ฉันก็ไม่ทำให้นายลำบากใจละ ทิ้งโครงกระดูกนี่ไว้ นายไปได้แล้ว ถ้านายมีภารกิจต้องทำ ฉันช่วยนายสอบถามข้อมูลได้ ถ้าไม่มี นายก็เดินเล่นในประเทศฉิงเทียนได้ตามใจชอบ”