บทที่ 1818 ไอ้อ้วน

หนานกงสิงหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “นายกลับมาก็คงช่วยอะไรไม่ได้หรอก ตามฉันมาสิ อีกเดี๋ยวนายก็รู้ว่าคนที่รังแกฉันคือใคร”

พูดพลาง หนานกงสิงลากลู่ฝานเดินไปข้างใน

ลู่ฝานยิ้มแล้วพูดว่า “นายจะออกไปทำธุระไม่ใช่เหรอ”

หนานกงสิงพูดว่า “ธุระอะไรกัน ฉันแค่จะหลบปัญหายุ่งยากเท่านั้น”

เดินอย่างรวดเร็วเข้ามาในจวนองค์ชายใหญ่ ลู่ฝานสัมผัสถึงบรรยากาศผิดปกติรอบตัวทันที

ไม่ว่าจะเป็นองครักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ หรือคนรับใช้ที่เดินไปเดินมา สายตาที่พวกเขามองหนานกงสิง ไม่ได้นอบน้อมเหมือนก่อนหน้านี้!

แม้พวกเขายังทำความเคารพหนานกงสิงและเรียกว่า “เตี้ยนเซี่ย!”

ลู่ฝานกดเสียงต่ำถามว่า “เกิดอะไรขึ้น นายเปิดเผยตัวตนแล้วเหรอ”

หนานกงสิงส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “เปล่า แค่มีคนที่ฐานะสูงกว่าฉันเท่านั้นเอง”

ขณะกำลังพูด มีเสียงหัวเราะร่าดังออกมาจากคฤหาสน์ที่อยู่ไม่ไกล

“วะฮ่าฮ่าฮ่า สบาย แบบนี้แหละ ถูก ขยับแบบนี้แหละ ห้ามหยุด!”

ลู่ฝานหันมามองหนานกงสิงแล้วขมวดคิ้วพูดว่า “คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดใช่ไหม”

หนานกงสิงหัวเราะแล้วพูดว่า “ไม่เหมือนอย่างที่นายคิดหรอก เข้าไปดูเถอะ ไม่มีอะไรแน่นอน แต่นายเตรียมตัวอ้วกเอาไว้หรือยัง”

พูดจบ หนานกงสิงกับลู่ฝานรีบเดินมาคฤหาสน์ด้านข้าง

เมื่อเดินเข้ามา ลู่ฝานเห็นคนอ้วนตัวใหญ่เหมือนภูเขานั่งอยู่บนหลังคา ปรบมือให้พวกผู้หญิงเต้นอยู่บนหน้าท้องเขา

น้ำลายไหลออกมาตรงมุมปาก หน้าอ้วนเหมือนหมู ตัวเหมือนลูกบอล

ลู่ฝานเจอคนอ้วนมาเยอะ แต่ไม่เคยมีใครอ้วนถึงขนาดนี้

เรื่องความสูงคงไม่ต้องพูดถึง ตัวใหญ่ขนาดเท่าบ้านของประเทศฉิงเทียน บอกว่าภูเขาเดินได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

แค่เนื้อบนตัวเขาก็ไม่ธรรมดาแล้ว

เรียกได้ว่าเป็นชั้นๆ เห็นแล้วเหมือนโดนคนบีบออกมาอย่างไรอย่างนั้น

ไขมันกองเป็นก้อน ลู่ฝานเงยหน้ามองไปไกลๆ เห็นเพียงหัวขนาดใหญ่แวบๆ ท่ามกลางชั้นเมฆ

ดูยังไงก็เหมือนสัตว์อสูรหมูป่าพูดภาษาคนได้

ลู่ฝานอ้าปากเล็กน้อย มองคนคนนี้อย่างตกตะลึง

สายตาของคนอ้วนไม่เลว มองเพียงแวบเดียวก็เห็นลู่ฝานกับหนานกงสิงที่เดินมา

“เฉาจิน นายพาใครมา ไอ้หนุ่มแต่งหน้าแต่งตาคนนี้คือใคร ดูน่ากินมากเลย!”

ลู่ฝานยิ้มบางๆ ได้ยินน้ำเสียงก็รู้เลยว่าไอ้อ้วนคนนี้คือผู้ฝึกชั่วร้าย

คนปกติเจอคนไม่รู้จัก ไม่มีทางพูดคำว่าน่ากินหรือไม่น่ากินออกมาเป็นประโยคแรกหรอก

หนานกงสิงพูดเสียงดังว่า “นี่เพื่อนฉัน ผู้ช่วยฉัน สหายฉัน เขาชื่อเงามืด เป็นเทวทูตหน่วยที่ 33”