บทที่ 1820 หัวหน้าสำนัก

ลงมืออย่างไร้เยื่อใย ฆ่าอย่างเด็ดขาด

การกระทำของลู่ฝานสะกดผู้ฝึกชั่วร้ายทุกคนในที่นี้

สำหรับผู้ฝึกชั่วร้ายพวกนี้ การพูดด้วยเหตุผลไม่มีประโยชน์อะไรเลย

สิ่งที่ต้องมีคือความดุดัน คือความโหดเหี้ยม!

ลู่ฝานจัดการฟางหยู่ด้วยกระบวนท่าเดียว ทำให้พวกผู้ฝึกชั่วร้ายรอบๆ ถอยห่างจากเขาทันที

คนมากมายในที่นี้ ไม่มีใครรู้เลยว่าลู่ฝานทำได้ยังไง พวกเขาไม่เห็นแม้แต่ตอนลู่ฝานใช้กระบวนท่า

หนานกงสิงตกใจกับสิ่งที่ลู่ฝานทำ เขาเบิกตาโตมองลู่ฝานแล้วพูดว่า “นายทำได้ไง”

ลู่ฝานยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ไม่ได้ตอบเขา หันมามองหนานกงฉวนแล้วพูดว่า “เตี้ยนเซี่ยสี่ แน่ใจเหรอว่าที่ที่เรานั่งคือที่ของเตี้ยนเซี่ยสี่”

มีหรือที่หนานกงฉวนจะกล้าพูด ไม่เห็นเหรอว่าหัวของฟางหยู่ที่พูดมากเมื่อกี้ไปอยู่บนพื้นแล้ว

เขาหันหลังเดินออกไปทันที

หนานกงฉวนไม่สู้กับคนน่ากลัวแบบนี้เพราะที่นั่งเพียงที่เดียวหรอก

ในเวลาเดียวกันหนานกงฉวนก็งงมาก ทำไมเงามืดของหน่วยที่ 33 ถึงแข็งแกร่งขนาดนี้

แค่กระบวนท่าเมื่อกี้ เป็นรองหัวหน้าสำนักได้สบายๆ

ทำไมเขาถึงเป็นแค่เทวทูตล่ะ

กวาดตามองรอบๆ ไม่มีใครกล้าสงสัยแล้วว่าลู่ฝานกับหนานกงสิงนั่งตรงนี้ได้หรือเปล่า

ลู่ฝานเคาะโต๊ะเบาๆ แล้วพูดว่า “เอาเหล้ามา!”

คนใช้รีบเอาเหล้ามาเสิร์ฟให้อย่างหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก พวกเขาไม่กล้ามองลู่ฝานกับหนานกงสิงด้วยซ้ำ

ตอนนี้หนานกงสิงระงับความตกใจของตัวเองเอาไว้ เขามองลู่ฝานด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า “สหายลู่ฝาน นายนี่ทำเรื่องให้คนประหลาดใจได้ตลอดเวลาเลยนะ”

ลู่ฝานพูดว่า “นี่แค่เริ่มต้นเท่านั้น สหายหนานกงรอดูเลย คืนนี้ยังมีเรื่องสนุกให้ดูอีกเยอะ”

พูดพลาง ลู่ฝานยกแก้วเหล้าขนาดใหญ่ขึ้นมาดื่มอย่างสะใจกับหนานกงสิง

ในเวลาเดียวกัน เจ้าดำมุดเข้าไปในไหเหล้า ดูท่าน่าจะดื่มจนอิ่ม

“หัวหน้าสำนักจู้มาถึงแล้ว!”

เสียงตะโกนดังขึ้น ผู้ฝึกชั่วร้ายรอบๆ ลุกขึ้นทันที

หนานกงสิงก็จะลุกตาม แต่ลู่ฝานดึงเขาไว้แล้วพูดว่า “ดื่มเหล้า”

หนานกงสิงมองลู่ฝานอย่างงุนงง แม้เขาไม่รู้ว่าลู่ฝานจะทำอะไร แต่เขาก็เชื่อลู่ฝาน

จู่ๆ คนอ้วนตัวสูงมากเดินออกมา

ดูออกเลยว่าวันนี้หัวหน้าสำนักจู้ หน่วยที่ 15 ตั้งใจหดตัวให้เล็กลงเพื่อมาร่วมงานเลี้ยง

แม้หลังจากเขาหดตัวเล็กลงก็ยังอ้วนกลมเหมือนเดิม แต่ก็ยังดูออกว่าเป็นคน

เจ้าอ้วนจู้เดินมาแบบช้าๆ

ทุกย่างก้าวจะทิ้งรอยเท้าชัดเจนไว้บนหินสีดำอันทนทาน

“คารวะหัวหน้าสำนักจู้!”

ผู้ฝึกชั่วร้ายทุกคนพูดเสียงสูง

เจ้าอ้วนจู้ยิ้มจนตาเป็นขีดเดียว เหมือนเขาชอบการเป็นจุดสนใจของทุกคนมาก

เดินไปข้างหน้าพลางพูดว่า “ขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติ”

พูดพลาง เจ้าอ้วนจู้นั่งตรงตำแหน่งหลัก เขาก้มลงมองแล้วเห็นว่าทั้งงานมีแค่ลู่ฝานกับหนานกงสิงที่ยังนั่งดื่มเหล้าอย่างไม่สะทกสะท้าน

สีหน้าเจ้าอ้วนจู้ไม่สู้ดีทันที

“หัวหน้าสำนักลี่มาถึงแล้ว!”

“หัวหน้าสำนักขุยมาถึงแล้ว!”

เสียงตะโกนดังขึ้น กลุ่มคนรีบหลีกทางให้เดิน

ทุกคนมองไปตรงทางเข้าสวนดอกไม้ เห็นชายสองคนเดินมาช้าๆ

คนหนึ่งสูงอีกคนเตี้ย คนหนึ่งสวมชุดขาว ส่วนอีกคนสวมชุดเขียว

ทั้งสองคนเอาสองมือไพล่หลัง ชายตัวสูงเก็บพลังไว้ ดูวิทยายุทธไม่ออก ชุดขาวยิ่งกว่าหิมะ ถ้าเมื่อกี้ไม่บอกว่าเขาเป็นหัวหน้าสำนัก ดูไม่ออกจริงๆ ว่าเขาคือผู้ฝึกชั่วร้าย

คนตัวเตี้ยเป็นผู้อาวุโส หลังค่อมเล็กน้อย ดูอายุเกินร้อยปีแล้ว

ปล่อยพลังออกมานอกตัว ลู่ฝานลองสัมผัสดูเล็กน้อย วิทยายุทธน่าจะแดนปราณฟ้าชั้นสุดยอด

กาเข้าฝูงกา หงส์เข้าฝูงหงส์ ดูเหมือนเพื่อนของเจ้าอ้วนคนนี้วิทยายุทธไม่ต่างจากเขาเท่าไร

ถ้าพูดแบบนี้ ชายตัวสูงคนนั้นก็น่าจะวิทยายุทธประมาณนี้เหมือนกัน