บทที่ 1827 ลงสระปีศาจ

เสียงดังก้องสะท้อนอยู่ในซอกเขาครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ เลือนหายไปไกล

ลู่ฝานมองรูปปั้นที่ปรากฏขึ้นกลางน้ำ ขมวดคิ้วน้อย ๆ รูปปั้นนี่ทำไมถึงได้แปลกประหลาดอย่างนี้

ทั้ง ๆ ที่เป็นเพียงสิ่งไม่มีชีวิต แต่กลับให้กลิ่นอายแห่งชีวิตแก่ลู่ฝาน

ลู่ฝานจ้องเขม็ง พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียดหนหนึ่ง ในที่สุดก็พบว่าความรู้สึกนี้ออกมาจากตรงไหน

ดวงตา!

ดวงตาของรูปปั้นนั่นมีประกายเกินไป

เดิมทีก็ไม่เหมือนออกมาจากรูปปั้นอยู่แล้ว เหมือนกับดวงตาของคนเป็น ๆ วางอยู่ข้างในอย่างไงอย่างงั้น

เฉียบคม ชัดเจน คล้ายสามารถมองทะลุทุกสิ่ง ลู่ฝานมองจนค่อนข้างเหม่อลอย

และก็ในเวลานี้เอง บรรดาหัวหน้าสำนักผู้ฝึกชั่วร้ายที่อยู่รอบด้านพริบตานั้นต่างกระโดดลงไปทีละคน ๆ พวกเขาดูเหมือนกลัวว่าจะช้ากว่าคนอื่นหนึ่งก้าว

จากยอดเขากระโดดลงไป กลางอากาศยังเร่งความเร็ว

ก็เหมือนวางเกี๊ยว เงาของแต่ละคนดิ่งลงสู่สระปีศาจอันกว้างใหญ่

ธิดาเทพแห่งไฟที่อยู่ข้างลู่ฝานหลังจากได้ยินลงสระสองคำนี้ ก็กระโดดลงไปอย่างรีบเร่งเช่นกัน

ลู่ฝานเลิกคิ้วมอง ทว่าไม่มีท่าทีร้อนรน

ด้านข้าง ซูตงเห็นลู่ฝานเฉย ๆ จึงยิ้มพลางพูดว่า: “ทำไมเหรอ นายกลัวความสูง?”

ลู่ฝานส่ายหน้า: “นั่นย่อมไม่ใช่ ฉันเพียงอยากถามสักคำ สระปีศาจนี่มีไว้ทำอะไรกันแน่?”

ซูตงพลันหัวเราะออกมา ตอบว่า: “คำถามไร้เดียงสาอย่างนี้ นายก็ช่างกล้าถามนะ นายเป็นผู้ฝึกชั่วร้ายจริง ๆ ใช่ไหม? ใต้หล้านี้ ยังมีผู้ฝึกชั่วร้ายที่ไม่รู้จักสระปีศาจ? ที่นี่ก็คือ สถานที่ซึ่งผู้ฝึกชั่วร้ายนับไม่ถ้วนกระทั่งฝันก็อยากจะแช่ตัวในสระปีศาจสักครั้ง! สามารถยกระดับศักยภาพของตัวเองในเวลาที่สั้นที่สุด ขจัดอารมณ์เคียดแค้นในร่างกาย สระปีศาจที่เข้าใจวิถีแห่งสวรรค์!”

ลู่ฝานเลิกคิ้วน้อย ๆ: “ก็หมายความว่า สระปีศาจนี่ ร้ายกาจกว่ายาเซียน?”

ซูตงเน้นชัดทีละคำ: “น้ำในสระปีศาจหยดหนึ่ง หยิบออกมาก็คือน้ำทิพย์ยาเซียน หัวหน้าสำนักเงามืด สระปีศาจหินยานนี่ เป็นไปได้ว่าอาจเปิดแค่ครั้งเดียวในประเทศฉิงเทียน พลังที่อยู่ในนั้นมีจำกัด หากนายยังไม่ลงไปอีก ส่วนดี ๆ จะต้องถูกคนอื่นแย่งไปหมดแน่”

ลู่ฝานยิ้มน้อย ๆ เขาไม่ร้อนใจสักนิดขณะที่พูดว่า: “ไม่เป็นไร สระปีศาจใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้พวกเขาหาวิธีปิดแผ่นฟ้าเพื่อดื่มมันให้หมด ยังต้องใช้เวลาช่วงหนึ่ง อย่าว่าแต่เวลาแค่นี้เลย แม่นางซู เธอบอกฉันหน่อยซิ สระปีศาจนี่สามารถทำให้คนย้อมเอาออร่าปีศาจได้ไหม ช่วงนี้ฉันยังต้องทำภารกิจลับ ไม่อาจให้ร่างกายปรากฏออร่าปีศาจแม้แต่ครึ่งส่วน”

มุมปากของซูตงคลี่ออกเป็นรอยยิ้ม: “ฉันพอรู้ภารกิจของนายอยู่บ้าง อาจารย์แอบบอกฉันนิดหน่อย วางใจเถอะ พลังในสระปีศาจ ทั้งหมดนั้นล้วนสำเร็จจากพลังวิถีแห่งสวรรค์หลวมรวมฟ้าดิน พลังในนั้น ล้วนเป็นพลังบริสุทธิ์ที่สุด เกิดจากแก่นแท้ที่สุด สะอาดที่สุด ไม่ว่าเป็นอสูรวิเศษ นักบู๊ หรือผู้ฝึกชี่ต่างสามารถดูดซับ มิฉะนั้น จะทำให้ใต้หล้าน้ำลายสอได้ยังไง!”

ลู่ฝานพยักหน้าน้อย ๆ: “ดูท่าเป็นของดีจริง ๆ”

ซูตงตอบ: “แน่นอนอยู่แล้วหัวหน้าสำนักเงามืด หากนายไม่อยากลงไปล่ะก็ สามารถยกสิทธิ์นี้ให้ฉัน ฉันจะซาบซึ้งใจต่อนายมาก!”

ลู่ฝานหัวเราะเบา ๆ ทำเหมือนไม่ได้ยิน

บนบ่ามีเจ้าดำปรากฏ มองไกล ๆ ไปยังสระปีศาจพลางคำรามเสียงเบาหลายครั้ง

ลู่ฝานลูบหลังเจ้าดำ: “ทำไมเหรอ นายก็สัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่แฝงอยู่ในสระปีศาจใช่ไหม?”

ภายในร่าง เป็นเสียงเจดีย์เสวียนเก้ามังกรดังขึ้นมา

“เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ฉันสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าเกรงขามไร้เทียมทาน นายเจอของดีอะไรเหรอ? พระเจ้า เป็นสระปีศาจ！ เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ รีบลงไปเถอะ รวยแล้ว!”

ฟังน้ำเสียงตื่นเต้นของไอ้เก้า ลู่ฝานในที่สุดก็ตัดสินได้แล้วว่าสระปีศาจเป็นของดีอย่างไม่ต้องสงสัย

กางแขนทั้งสองข้าง ลู่ฝานกระโดดลงจากยอดเขา

พายุฉีกกระชากเสื้อผ้าของเขา ร่างกายของเขาแฉลบผ่านยอดเขา

ลู่ฝานมองสระปีศาจที่ยิ่งใกล้เข้ามา ยิ้มบาง ๆ: “มาเถอะ ให้ฉันได้ดูสักหน่อยนายมีดีแค่ไหนกันแน่!”

ปึง!

ศีรษะของลู่ฝานจมลงสู่สระปีศาจ

ผืนน้ำรอบด้านสาดกระเซ็น ร่างกายลู่ฝานจมลงสู่สระปีศาจอย่างรวดเร็ว