บทที่ 183

เงียบตลอดทั้งคืน

วันต่อมา ลู่ฝานกับหานเฟิงเดินลงจากเขาวิพากษ์

"โอ้ว หลับสบายมาก ศิษย์น้องลู่ฝาน ต่อไปเรามาที่เขาวิพากษ์ทุกๆ สองสามวันดีกว่า หอเครื่องหอมเป็นสถานที่ที่ดี เตียงนั่น กลิ่นหอมนั่น......"

ศิษย์พี่หานเฟิงพูดไปพูดมา น้ำลายจะไหลออกมาอีกแล้ว

ลู่ฝานพูดตัดบทศิษย์พี่ "เหรียญทองก็ไหลออกไปอย่างรวดเร็ว แค่คืนเดียว ตั้งหลายร้อยเหรียญทอง ครั้งนี้มีเงินของพวกคณะหยินหยางที่ให้เราไม่น้อย แต่ครั้งหน้า และครั้งต่อๆไป ศิษย์พี่หานเฟิงแน่ใจเหรอว่าจะจ่ายไหว"

สีหน้าของศิษย์พี่หานเฟิงสลดทันที พูดขึ้นมา ลู่ฝานเป็นคนออกค่าที่พักเมื่อคืน เขาเสียดายเงินเล็กน้อยที่มีในตัว นั่นเป็นเงินส่วนตัวของเขาเชียวนะ

"เฮ้อ ถ้าคนในครอบครัวฉันสนับสนุนฉันสักหน่อย ฉันจะแคร์เงินเล็กน้อยพวกนี้เหรอ......"

ศิษย์พี่หานเฟิงส่งเสียงหึออกมา จากนั้นสบถพึมพำออกมาอีกสองสามประโยค

ลู่ฝานไม่รู้ว่าศิษย์พี่หานเฟิงกำลังพูดอะไร และไม่อยากสนใจ

ที่ตีนเขาเขาวิพากษ์ ศิษย์พี่ฉู่สิงกับฉู่เทียนรออยู่นานแล้ว

เห็นหานเฟิงกับลู่ฝานเดินมา ศิษย์พี่ฉู่สิงกับฉู่เทียนยิ้มอย่างสดใส

"ฮ่าๆ ศิษย์น้องทั้งสอง ในที่สุดก็มาสักที พวกนายคงคิดไม่ถึง เมื่อคืนพวกเราอยู่ที่ตึกพิณคืนละห้าสิบเหรียญทอง ดูอาวุธบนมือเราสิ เป็นอาวุธอย่างดีที่หลอมเป็นร้อยครั้ง ดาบกับกระบี่อย่างละเล่มรวมกันแล้วห้าร้อยกว่าเหรียญทองเชียวนะ"

ฉู่สิงกับฉู่เทียนยิ้มอย่างมีความสุขจนออกทางใบหน้า

หานเฟิงกระแอมเบาๆ หนึ่งที หันไปถามลู่ฝานว่า "ศิษย์น้องลู่ฝาน เราโจมตีเขากลับหน่อยไหม"