บทที่ 1842 แค่ตบหน้า(1)

ประเทศฉิงเทียนในปัจจุบันตกอยู่ในอำนาจผู้ฝึกวิชาชั่วร้าย ตอนนี้พวกเขายังคงกล้าที่จะจัดการแข่งนานาประเทศที่วางท่าใหญ่โตเช่นนี้ เป้าหมายไม่ได้ธรรมดาถึงขนาดปั่นหัวคนเล่นอย่างเด็ดขาด

ห้ามออกไป ผู้ฝึกวิชาชั่วร้าย การแข่งนานาประเทศ

ทั้งสามอย่างนี้ ลู่ฝานคิดว่าจะต้องเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน

เดิมทีลู่ฝานคิดว่าเป้าหมายหลักของผู้ฝึกวิชาฝึกชั่วร้าย อาจจะเพื่อรับมือกับสามอริยบุคคลก็ได้

เพราะภารกิจของเขาก็คือรับมือกับสามอริยบุคคล ถ้าหากเป็นเพราะรับมือกับสามผู้แข็งแกร่งที่สุดในโลก ทำให้มีสงครามเช่นนี้ ก็พอยอมรับได้อยู่หรอก

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ง่ายดายขนาดนั้น

ลู่ฝานไม่คิดว่า สามอริยบุคคลจะไม่สามารถออกไปได้ เพียงแค่ปิดประตูแบบนี้หรอก? นั่นคือสามคนที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกเลยนะ

สิ่งนี้ต่างหากที่เป็นเรื่องน่าตลกมากที่สุดในโลก พวกผู้อาวุโสที่ฝึกวิชาชั่วร้าย และหัวหน้าสำนักของจิตใจเต๋าสำนักมาร ก็ไม่มีวันทำผิดพลาดแบบนี้เด็ดขาด

ความคิดต่างๆหมุนเวียนอยู่ในหัว ลู่ฝานจากไปพร้อมกับฮ่วนเย่ว์ที่โมโห

ขณะที่เดินไป ฮ่วนเย่ว์พูดไปด้วยว่า: “ลู่ฝาน นายแน่ใจเหรอว่าฉันอยู่กับนายจะไม่มีปัญหา?”

ลู่ฝานพูดขึ้นมาว่า: “สบายใจได้ ไม่มีปัญหาเลยสักนิด”

ฮ่วนเย่ว์ดูเหมือนจะค่อนข้างกังวล และพูดว่า: “งั้นพวกเราจะไปที่เมืองฉิงเทียนเลยมั้ย? ฉันยังกลัวอยู่เล็กน้อย”

ลู่ฝานตบหัวของเจ้าดำ เจ้าดำก็รับรู้แล้วตัวใหญ่ขึ้นในทันที และเขาก็กระโดดขึ้นไปบนหลังของเจ้าดำ

ยื่นมือออกมา ลู่ฝานพูดกับฮ่วนเย่ว์ว่า: “เธอต้องเชื่อใจฉัน”

ฮ่วนเย่ว์มองดูดวงตาของลู่ฝาน กัดริมฝีปากเบาๆ ต่อจากนั้นก็กระโดดขึ้น จับมือของลู่ฝาน ขึ้นไปบนหลังของเจ้าดำ

ลู่ฝานโบกมือด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง และลมกระโชกพัดเจ้าดำขึ้นไป

เจ้าดำเงยหน้าขึ้นปล่อยเสียงคำรามของมังกร จากนั้นกระพือปีกบินขึ้นมา

ในชั่วพริบตาร่างนั้นกลายเป็นจุดดำเล็กๆบนท้องฟ้า

ฝูงชนโดยรอบๆ ก็ต่างส่งสายตาอิจฉาริษยามา

…….

สิบวันต่อมา เมืองฉิงเทียน

เมื่อก้าวเข้าสู่ประตูเมืองของเมืองฉิงเทียนอีกครั้ง ลู่ฝานก็รู้สึกสดชื่นอย่างฉับพลัน

นี่คือความมั่นใจในตนเองที่เกิดจากความแข็งแกร่ง เมืองฉิงเทียนในตอนนี้ แม้ว่ายังมีผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายอยู่เกลื่อนกลาด แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับพวกเขาอีกต่อไปแล้ว

ฝูงชนพลุกพล่านซึ่ง ในเมืองฉิงเทียนในเวลานี้ เรียกได้ว่าผู้คนมากมายจริงๆ

ผู้คนที่มาเข้าร่วมการแข่งนานาประเทศ แทบจะเดินเที่ยวเตร็ดเตร่ไปตามท้องถนน คนที่เหล่านี้จากประเทศอื่นๆ มาถึงประเทศฉิงเทียน มีอย่างที่ไหนจะไม่เดินเที่ยวเตร็ดเตร่

ตามถนนตรอกซอกซอย จะเห็นว่ามีแผ่นป้ายและม่านแสงต่างๆต้อนรับนักบู๊หรือว่าผู้ฝึกชี่จากประเทศอื่นๆ

สิ่งเหล่านี้ ส่วนใหญ่ออกมาจากโรงน้ำชา ร้านอาหาร และโรงแรมที่พัก

แม้ว่าเป้าหมายคือการเรียกลูกค้า แต่ดูไปแล้ว ยังมีกลิ่นอายประเพณีอยู่บ้าง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อรูปปั้นขนาดใหญ่เหล่านั้นโค้งคำนับคนเดินบนถนน ก็ยิ่งดึงดูดคนนอกจำนวนไม่น้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ลู่ฝานชี้ไปที่อาคารเหล่านี้และพูดว่า: “นั่นคืออาคารสูงใหญ่ของประเทศฉิงเทียน กำแพงเมืองก็กว้างพอ ไม่อย่างนั้น อยากจะจัดการแข่งนานาประเทศครั้งหนึ่ง เกรงว่าผู้คนมากมายจะไม่มีที่พักเสียด้วยซ้ำ!”

ฮ่วนเย่ว์พูดขึ้นมาว่า: “นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว ประเทศฉิงเทียนยังสงวนเก็บพื้นที่พิเศษไว้สำหรับอริยบุคคลกับสมาชิกราชวงศ์จากประเทศอื่นๆเพื่อพักอยู่อาศัย ก็อยู่ไม่ไกลจากสำนักหลักแห่งหอฝึกสัตว์ของพวกเรา”

ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “แบบนี้ก็ดีที่สุดอยู่แล้ว”

ขณะที่กำลังพูดอยู่นั้น ทันใดนั้นที่ประตูเมือง เสียงกลองก็ดังขึ้นมา

กลองคำรามเป็นจังหวะรวมเจ็ดครั้ง

“ประเทศชางหมิน ถึงแล้ว!”

เสียงตะโกนก้องไปทั่วท้องฟ้า

ที่ด้านหน้าประตูเมือง ฝูงชนแยกออกเป็นสองทาง ทยอยมองไปรอบๆ

“ประเทศชางหมินของเขตตะวันตกมาถึงแล้ว!”

“อยู่ไหนกัน? ได้ยินมาว่าเป็นประเทศใหญ่ที่มีชื่อเสียงในเขตตะวันตกเลยนะ!”

ฝูงชนตื่นเต้นมากๆ และวิพากษ์วิจารณ์กัน

ลู่ฝานกับฮ่วนเย่ว์ก็ถอยออกไปด้านข้าง สายตาจ้องมองไปที่ประตูเมืองอย่างอยากรู้อยากเห็น

หลังจากนั้นไม่นาน ก็เห็นรถม้ากลุ่มหนึ่งเข้ามาจากประตูเมือง

ม้าตัวนั้นเป็นม้าที่ดี เป็นม้าเปลวไฟแดงเกล็ดเขียว รถก็เป็นรถที่ดี เป็นรถหยกอัญมณีปะการัง

ทุกคนบนรถม้า ทั้งหมดก็มีผมสีบลอนด์ ไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง

ผมสีบลอนด์ของทุกคนสามารถส่องแสงภายใต้ดวงอาทิตย์ ผู้ชายก็หล่อ ผู้หญิงก็สวย

ชายชราที่เป็นผู้นำเต็มไปด้วยเพชรพลอย เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้ปกครองประเทศอย่างไม่ต้องสงสัย และโบกมือให้ฝูงชนบริเวณรอบๆอย่างอ่อนโยน

ลู่ฝานมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้มแล้วพูดว่า: “ประเทศใหญ่ทางเขตตะวันตก หากมีโอกาสจะไปดูแน่ๆ”

ฮ่วนเย่ว์พูดขึ้นมาว่า: “นายเห็นว่าคนในประเทศของคนอื่นเขาต่างก็หน้าตาดี ถึงอยากไปดูสินะ เปลี่ยนเป็นประเทศที่มีคนอ้วนลงพุง นายคงไม่อยากไปดูหรอก”

ลู่ฝานหัวเราะฮ่าๆพูดว่า: “ประเทศที่อ้วนเหรอ? ฉันอยากไปดูจริงๆ ฟังดูก็น่าสนุกแล้ว!”

ขบวนรถค่อยๆขับเข้าไปในเมืองฉิงเทียน และเดินไปตามถนน

ฝูงชนกำลังจะแยกย้ายกันไป ทันใดนั้นเสียงกลองก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ตูม ตูม ตูม……..

ดังเก้าครั้งติดต่อกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นประเทศที่มีสถานะไม่สูงกว่าประเทศชางหมิน

ทุกคนก็รีบมารวมตัวกันอีกครั้ง ได้ยินแค่เสียงผู้คุมกันเมืองตะโกนเสียงดังอีกครั้งว่า: “ประเทศตันเซิ่ง ถึงแล้ว!”