บทที่ 1844 ทุบตีอย่างแรง

“ความแข็งแกร่งธรรมดา แต่กล้าหาญจริงๆ”

หัวหน้าสำนักคนหนึ่งลงมือก่อน ผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายไม่มีนิสัยชอบนั่งรอความตาย

แทบจะในทันที ผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายหลายคนลงมือพร้อมกัน

ไปฆ่าลู่ฝานด้วยกัน บางทีสิ่งที่ลู่ฝานพูดเมื่อกี้นี้อาจมีผล ขณะที่พวกเขาลงมือ ก็ไม่เห็นแสงออร่าปีศาจบนตัว เห็นเพียงแค่แสงสีดำจางๆเท่านั้น!

ตูม! ตูม! ตูม!

หลังจากเสียงอู้อี้หลายครั้ง หน้าอกและหลังของลู่ฝานก็ยุบตัวลงทันที

ต่อให้ไม่ใช้ออร่าปีศาจ ความแข็งแกร่งของหัวหน้าสำนักเหล่านี้ก็ยังดีมาก

แต่ในขณะนี้ ลู่ฝานกลับหัวเราะ

การโจมตีแบบนี้ สำหรับเขา ไร้ประโยชน์จริงๆ!

ทันใดนั้น ลู่ฝานพลิกมือก็ต่อยหนึ่งหมัด

ต่อยไปที่ใบหน้าของชายชราเคราขาวหมัดหนึ่งอย่างโหดร้าย

เคารพนับถือผู้สูงอายุและรักเด็กอะไรนั้น ก็เป็นเรื่องเหลวไหล สำหรับลู่ฝาน หมัดกระแทกเนื้อต่างหากที่เป็นความจริง ทำร้ายผู้ฝึกวิชาชั่วร้าย ลู่ฝานไม่มีอุปสรรคอะไรในใจ

ทันใดนั้นเปลวไฟก็พุ่งออกมาจากร่างกาย หมัดนี้ของลู่ฝานก็กระแทกฟันทั้งหมดในปากของชายชราโดยตรง

ปลดปล่อยหมัดที่ทรงพลังหนักหน่วง ซึ่งเป็นพลังของหนึ่งร้อยเท่าของนักบู๊ปราณฟ้าชั้นยอดทั่วไป!

คอของชายชราส่งเสียงดังแกร๊ก คนทั้งคนหมุนตัวสิบครั้งก่อนที่จะกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างรุนแรง

และต่อมา กำแพงก็แตกออก และชายชราก็โดนหมัดหนึ่งต่อยกระเด็นออกไปไกล

กล้ามเนื้อบนร่างกายกระเด็นกลับ ปราณชี่ที่พัวพันกับเปลวเพลิงก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า

หลังจากที่เจ้าดำเข้าสิง ลู่ฝานรู้สึกแค่ว่าความแข็งแกร่งของตัวเองเพิ่มขึ้นมากอีก

เขาในเวลานี้ ไม่เกรงกลัวพลังอะไรที่ต่ำกว่าอริยปราชญ์

หัวหน้าสำนักเหล่านี้ เดิมทีส่วนใหญ่ก็ไม่ใช่อริยปราชญ์ และตอนนี้ไม่สามารถใช้กำลังเต็มที่ได้ สำหรับลู่ฝาน ก็เป็นแค่ท่อนไม้ที่โดนทุบตีทีละคน!

พลิกมือก็อีกหมัดหนึ่ง ผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายที่อยู่ข้างหลังของลู่ฝานก็กระเด็นออกจากบนโรงน้ำชาทันที

เลือดพุ่งออกมาอย่างล้นหลาม และกำปั้นของลู่ฝานไม่เพียงแต่มีปราณชี่ที่ระเบิดได้เท่านั้น แต่ยังมีพลังแห่งโลกอีกเล็กน้อยที่เขาสามารถใช้ได้ เพียงพอแล้วให้หัวหน้าสำนักคนนี้ ได้เพลิดเพลิน

ข้างๆ หัวหน้าสำนักอีกคนที่มีรอยแผลเป็นทั่วใบหน้าตกใจมากจนพูดไม่ออก

เพียงแต่โจมตีลู่ฝานอย่างบ้าคลั่ง

กริชหลายเล่มที่ปรากฏขึ้นในมือ กำลังจะกรีดเนื้อของลู่ฝาน

กริชส่องแสง ทันทีที่ลงมือ โรงน้ำชาทั้งหมดก็เริ่มสั่นสะเทือน

แต่เกราะเกล็ดมังกรปรากฏขึ้นบนร่างของลู่ฝาน ในเวลาเดียวกันก็บีบหัวของเขา และต่อยหน้าหมัดหนึ่ง

ผลัวะ!

มีพลังช็อตอยู่ใต้ฝ่าเท้า โรงน้ำชาดูเหมือนจะไม่สามารถแบกรับไว้ได้อย่างสมบูรณ์ และมีรอยร้าวจำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นบนผนัง

เลือดก็สาดกระเด็น และเลือดเหลวของผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายยังคงเป็นสีเขียว

ลู่ฝานดูแล้วขยะแขยง ก็โยนเขาลงบนพื้นอย่างรุนแรง ใช้แรงเหยียบอีกครั้ง คนทั้งคนก็กระแทกลงกับพื้น ลงไปข้างตลอดทาง

หลายกระบวนท่าที่คล่องแคล่ว หัวหน้าสำนักคนอื่นๆที่มองดูก็ไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

หนึ่งหมัดหนึ่งคน ไม่อืดอาด พลังเผด็จการ แม้แต่ผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายของปราณฟ้าชั้นยอดก็รับไม่ไหว ต่อยลงไปหมัดหนึ่ง เป็นหรือตายก็ไม่รู้ ความแข็งแกร่งนี้ ทำได้แค่ใช้คำว่าน่ากลัวสองคำนี้มาอธิบาย

แม้ว่า ลู่ฝานจะฉวยโอกาสจากที่พวกเขาไม่สามารถใช้พลังได้อย่างเต็มที่

แต่ความแข็งแกร่งที่ลู่ฝานแสดงให้เห็น ยังคงปราบปรามพวกเขาอย่างรุนแรง

ในเวลานี้ เลือดของลู่ฝานกำลังเดือดดาล ต่อสู้ได้อย่างมีความสุขมากๆ

หายตัว ลู่ฝานก้าวไปข้างหน้าอีกครั้ง ครั้งนี้เขาก็ตรงไปที่เพื่อฆ่าธิดาแห่งไฟ

รูม่านตาหดตัวชั่วขณะ ร่างของธิดาแห่งไฟก็หลบได้ราวกับสายลม และในเวลาเดียวกันเล็บก็แทงทะลุไปยังช่องว่างตรงหน้า

ผลัวะเสียงหนึ่ง ทะลุผ่านไหล่ของลู่ฝานอย่างแม่นยำ

แต่ลู่ฝานก็เหมือนกับไม่มีความรู้สึก ยังคงถูร่างกายไปที่ข้างกายของธิดาแห่งไฟ