บทที่ 185

เขาหลีซาน ภูเขาอันงดงาม

บนยอดเขา มีกลิ่นยาหอมไปทั่ว ยาเม็ดกลมตกลงบนพื้น จากนั้นกลายเป็นน้ำ ซึมเข้าไปในดิน

ในภูเขาที่ระเบิดออก หม้อเล็กสีใส มีแสงหม่นส่องขึ้นมา

ตัวหม้อโปร่งใสเหมือนคริสตัล พลังของห้าธาตุและฟ้าดินรวมอยู่ในหม้อ

ไม่มีคนควบคุม ไม่มีใครใส่พลังชี่เข้าไปกลั่น พลังฟ้าดินรวมตัวกันอัตโนมัติ

ตรงตีนเขา เงาคนพุ่งมาอย่างรวดเร็ว

"เร็วๆ สมบัติปรากฏออกมาแล้ว จ้าวซวี่ นายเร็วหน่อย"

"ครับอาจารย์"

จ้าวซวี่กัดฟัน เร่งความเร็วสุดชีวิต

ในมือเขายังลากรูปปั้นหินหนึ่งองค์ สูงประมาณครึ่งตัวคน หัวมังกร ตัวเป็นเสือ หางเสือดาว เกล็ดเป็นปลา ดวงตาปิดสนิททั้งสองข้าง ใบหน้าโหดเหี้ยมน่ากลัว

ผู้อาวุโสด้านหน้าสุดแววตาเป็นประกายลุกโชน เขาคืออาจารย์ของจ้าวซวี่ ในสถาบันสอนวิชาบู๊ มีชื่อเรียกว่า อาจารย์บำเพ็ญชี่ เฒ่าประหลาด

ทุกคนเข้าใจว่าสายฟ้ายาสามสีครั้งนี้ มาจากฝีมือการกลั่นยาของเฒ่าประหลาด แต่ไม่มีใครรู้ว่า อันที่จริง ไม่เกี่ยวกับเฒ่าประหลาดสักนิด

เฒ่าประหลาดพาลูกศิษย์ตัวเอง พุ่งไปยังยอดเขาเขาหลีซานอย่างบ้าคลั่ง

ในที่สุด เฒ่าประหลาดมาถึงยอดเขา สิ่งที่เห็นคือเศษหินรวมไปถึงหุบเขาที่แยกออก ไม่สามารถขัดขวางฝีเท้าเขาได้สักนิด

"อยู่ไหน อยู่ไหน! ฉันอยู่ในที่พังๆ แบบนี้มาสิบกว่าปี เพื่อรอวันนี้ อย่าบอกว่าการพิจารณาของฉันผิดพลาด"

สายตามองไปรอบๆ ไม่หยุด ศิษย์ที่ตามมาข้างหลังเฒ่าประหลาดก็หากันสุดชีวิต

รวมไปถึงจ้าวซวี่ด้วย แสงในตาพวกเขาเป็นสีเขียวเหมือนหมาป่าหิวโหย กำลังตามหาอาหารของตัวเอง

ทันใดนั้น หม้อใสเหมือนคริสตัล ปรากฏอยู่ในสายตาเฒ่าประหลาด

เฒ่าประหลาดจ้องเขม็งทันที

ใบหน้าเขาบิดเบี้ยว กล้ามเนื้อทั้งตัวกำลังสั่น

"หม้อสือฟาง!"

เฒ่าประหลาดเดินไปที่หม้อเหมือนสติหลุด จากพละกำลังอาจารย์บำเพ็ญชี่ของเขา แค่โดนหินขวางเอาไว้ ทำให้เดินเซจนเกือบล้มลงไป

ลูกศิษย์ของเขาเห็นอาจารย์หาของเจอ รีบพากันเดินเข้ามา

อาจารย์และศิษย์รวมห้าคน ยืนอยู่หน้าหม้อใสเหมือนคริสตัล หุบเขารอบๆ เริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิม ค่ายกลที่ปกคลุมสถาบันสอนวิชาบู๊เอาไว้กำลังช่วยให้เขาหลีซานกลับมาเป็นเหมือนเดิม