บทที่ 187

สายลมพัดเบาๆ ยอดเขาเขาหลีซาน กลับสู่ความสงบ

แสงสีดำหายไป พร้อมกับหม้อสือฟางรวมไปถึงลู่ฝานและคนอื่นด้วย สุดท้ายกลายเป็นเม็ดสีดำร่วงลงบนพื้น ส่องแสงหม่นหมองออกมา

ไม่มีการขัดขวางจากพลังชี่ของเฒ่าประหลาด ค่ายกลของสถาบันสอนวิชาบู๊ เริ่มฟื้นฟูเขาหลีซานให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม

หินก้อนใหญ่ที่แตกออกกลับมารวมตัวกัน หุบเขาที่พังทลายกลับมาเป็นเหมือนเดิม ความผิดปกติทั้งหมดหายไป

ยอดเขาอันว่างเปล่า หลงเหลือเพียงเสียงลมพัด

ไม่มีใครรู้ว่าลู่ฝานและคนอื่นไปที่ไหน และไม่มีใครรู้ว่า พวกเฒ่าประหลาดยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

เหมือนทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

นักเรียนของสถาบันสอนวิชาบู๊ที่ตามมาทีหลัง มองไปบนยอดเขาอย่างตะลึง และรู้สึกประหลาดใจด้วย

ภายในความมืด ลู่ฝานลืมตาขึ้น

ความมืดที่ทอดยาวเหมือนจะกลืนกินเข้าไปในกระดูก ความว่างเปล่าที่ยื่นมือออกไป ยังมองไม่เห็นนิ้วมือ หลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจเบาๆ

ลู่ฝานเรียกออกมา "ศิษย์พี่หานเฟิง ศิษย์พี่ฉู่เทียนศิษย์พี่ฉู่สิง"

ทันใดนั้น มีเสียงเรียกของศิษย์พี่หานเฟิงดังมาจากด้านหลัง ในเวลาเดียวกัน กระบี่หยกส่องแสงสีเขียว ทำให้พื้นที่รอบๆ สว่างขึ้น

"นี่มันที่ไหนกัน"

ศิษย์พี่หานเฟิงตะโกนออกมา

ใบหน้าของฉู่เทียนสะท้อนอยู่ภายใต้แสงสีเขียว "เราไม่ได้เข้ามาในจวนอากาศธาตุของผู้แข็งแกร่งคนใดคนหนึ่งใช่ไหม"

ทั้งสามคนมองไปทางฉู่เทียนด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ

ฉู่เทียนรีบพูดว่า "มันเป็นที่พักผ่อนที่ซ่อนตัวของผู้แข็งแกร่งในวันธรรมดา โดยทั่วไปจะหลอมจากสิ่งอากาศธาตุ เปลี่ยนพื้นที่ว่างภายในนั้นมาเป็นจวนของตัวเอง ใส่ค่ายกลการกักขังต่างๆ เข้าไป เก็บสมบัติ ปกติจะใส่ไว้บนตัว อาจเป็นหยกแขวน แหวน หรือไม่ก็อาวุธ หลบเข้าไปในช่วงคับขัน ไม่เพียงแต่จะเอาชีวิตรอดได้ ยังสามารถทำเวลาได้ด้วย ตอนตายไป สามารถทำให้จวนกลายเป็นสถานที่ถ่ายทอดที่ทิ้งไว้บนโลก นี่คือจวนอากาศธาตุ"

ฉู่เทียนชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นพูดต่อ "ด้านในอาจมีอันตรายใหญ่ เพราะเป็นของที่ผู้แข็งแกร่งหลงเหลือเอาไว้ ค่ายกลการกักขัง หุ่น สัตว์อสูร มีได้ทุกอย่าง จำเป็นต้องระวัง และอาจมีโชคดีครั้งใหญ่แฝงอยู่ด้วย ได้สมบัติจากผู้แข็งแกร่งชิ้นเดียว เอาชนะการฝึกหนักสิบปี"

แววตาหานเฟิงเป็นประกาย ในหัวของเขาไม่สนใจคำพูดก่อนหน้าของฉู่เทียน หยุดลงตรงคำว่าโชคดีครั้งใหญ่

หานเฟิงถูมือไปมา แล้วพูดว่า "หึหึ พูดแบบนี้ ครั้งนี้เราจะรวยแล้วใช่ไหม ฉันชอบความรวยที่สุด"