บทที่ 1884 เจอกับธิดาเทพอีกครั้ง

“คู่ต่อสู้ต่อไปของนายคือใครกัน?”

อู่คงหลิงโน้มหัวเข้ามา และถามเบาๆ

ลู่ฝานยื่นกระดาษโน้ตให้อู่คงหลิง และพูดอย่างราบเรียบว่า: “สำนักเงินปาฟาง ถังฮุย”

อู่คงหลิงขมวดคิ้วพูดว่า: “รอบแรกหอฝึกสัตว์ รอบที่สองสำนักเงินปาฟาง เบื้องบนตั้งใจให้นายเป็นนักฆ่า กำจัดคนเหล่านี้สินะ!”

ลู่ฝานชี้ไปที่กากบาทสีแดงขนาดใหญ่ใต้กระดาษโน้ต และพูดว่า: “ถูกต้อง ก็คือให้ฉันฆ่าคนเหล่านั้นที่เป็นภัยคุกคามต่อผู้ฝึกวิชาชั่วร้ายในอนาคต ฉันจินตนาการได้ว่า ขอแค่ฉันไม่แพ้ไปตลอด คู่ต่อสู้แบบนี้ มาอย่างต่อเนื่อง ผู้อาวุโสเหล่านั้น ตั้งใจสร้างความลำบากใจให้กับฉัน!”

อู่คงหลิงพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ไม่ใช่เหรอ? ใครให้นายไม่ให้ความสำคัญกับพวกเขากัน”

ลู่ฝานส่ายหัวยิ้มอย่างขมขื่น

ดูเหมือนว่าการแข่งนานาประเทศนี้ ทุกการต่อสู้เป็นการท้าทายสำหรับเขา

ไม่ได้สนใจมากขนาดนี้ ลู่ฝานกับอู่คงหลิงยังคงเดินไปตามถนน

ในเมื่อหานหยวนหนิงเห็นแล้ว ไม่มีเหตุผลที่จะไม่หาพี่หานเฟิงพวกเขา

ไม่เจอหลายปี ลู่ฝานอยากจะดูว่าพวกเขาอยู่ในระดับไหนจริงๆ

ครั้งก่อนคุยกับพวกเขาไม่กี่คำด้วยความรีบเร่ง ลู่ฝานรู้สึกได้ว่าพวกเขาพัฒนาขึ้นมากจริงๆ

แต่พัฒนาไปถึงไหนแล้ว ยังไม่รู้เลย

เดินไปข้างหน้าตลอดทาง ลู่ฝานมองไปรอบๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ลู่ฝานก็ได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย

“เด็กอ่อนหัดอย่างพวกแก จะไปสู้อะไรได้!”

เสียงที่คุ้นเคย สำเนียงที่คุ้นเคย คำสบถที่คุ้นเคย

ใบหน้าของลู่ฝานมีรอยยิ้ม เดินตามเสียงไป และเพิ่งจะเบียดเข้าไปในฝูงชน

ก็เห็นศิษย์พี่หานเฟิงเท้าเอวด่าคนกลุ่มหนึ่ง

ด่าผู้คนมากมาย เรื่องนี้สำหรับศิษย์พี่หานเฟิง เป็นรู้ลู่ทางดีจริงๆ

มองดูพวกนักบู๊ชุดขาวโดนศิษย์พี่หานเฟิงด่าจนใบหน้าแดงก่ำ ลู่ฝานหยุดหัวเราะไม่ได้

หันหน้ามองไปข้างหลัง แน่นอนว่าหลิงเหยาและคนอื่นๆก็อยู่ข้างหลังด้วย

ลู่ฝานเดินไปทางพวกเขา อู่คงหลิงกลับหยุดฝีเท้าลงมาพูดว่า: “หัวหน้าสำนัก ฉันกลับไปก่อน”

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า: “ทำไม เธอไม่อยากเจอพวกศิษย์พี่ของฉันเหรอ?”

อู่คงหลิงพูดว่า: “ไม่ พวกเขาไม่อยากเจอฉันต่างหาก”

กะพริบตา อู่คงหลิงก็จากไปด้วยรอยยิ้ม

ลู่ฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาฟังความหมายจากในคำพูดของอู่คงหลิงออกอย่างคลุมเครือ แต่ก็ไม่แน่ใจอีก

อู่คงหลิงแตกต่างจากเขา เธอดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงที่มุ่งมั่นที่จะเป็นผู้นำของผู้ฝึกวิชาชั่วร้าย

เธอไม่มีทางเปลี่ยนแปลงเพราะช่วยเหลือลู่ฝาน

ลู่ฝานรู้สึกถึงความคิดของเธอ แต่ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร

บางทีอู่คงหลิงกับเขา ก็ไม่ใช่ประเภทเดียวกัน แม้ว่าตอนนี้ทั้งสองดูเหมือนจะสนิทกันมาก แต่ความสัมพันธ์ก็เป็นเรื่องของความสัมพันธ์ อย่างอื่นก็เป็นเรื่องอื่น

ลู่ฝานก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หันหลังออกไป เดินไปทางหลิงเหยาด้วยรอยยิ้ม

เคลื่อนไหวเหมือนมังกร และผ่านฝูงชนไป

ในไม่ช้า ลู่ฝานก็เบียดมาที่ข้างหน้าสุด และยืนอยู่ข้างหลังหลิงเหยา

“ลู่……เงามืดนายมาแล้วเหรอ!”

หลิงเหยาเกือบจะเรียกชื่อผิด จากนั้นก็ควงแขนของลู่ฝาน ทำให้ผู้คนมากมายที่อยู่รอบๆอิจฉาเป็นอย่างมาก

ศิษย์พี่ใหญ่และคนอื่นๆก็เห็นลู่ฝาน แต่ละคนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แม้แต่หานเฟิงที่กำลังด่าอยู่เห็นลู่ฝานมาถึง ก็หยุดชั่วคราว

หลังจากที่ฉีกยิ้มให้กับลู่ฝาน ก็หันหน้าไปด่าว่า: “เมื่อกี้นี้ด่าถึงไหนนะ? ไอ้กากเดนอย่างพวกแก ฉันด่าใหม่อีกรอบ…….”