ตอนที่ 1890
บทที่ 1890 ตำราสวรรค์สามเล่ม
October 21, 2026
ยามพลบค่ำ ลู่ฝานนั่งบนหลังเจ้าดำเหาะกลับมาที่วัง มองอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า
กลุ่มคนในเมืองยังเอะอะโวยวาย การต่อสู้มีขึ้นอย่างต่อเนื่อง เสียงตะโกนดังไม่หยุด จินตนาการได้เลยว่าความคึกคักพร้อมกับการแข่งขันอย่างต่อเนื่องแบบนี้ จะทำให้ดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ
ยามค่ำคืนใกล้มาถึง สำหรับพวกเขาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความรื่นเริง
เจ้าดำค่อยๆ ลงจากฟ้า
ลงมาที่หน้าวัง เห็นได้ชัดว่าองครักษ์จำลู่ฝานได้
ไม่มีใครเข้ามาซักถามลู่ฝาน ปล่อยให้ลู่ฝานเดินอย่างสง่าผ่าเผยเข้าไปในวัง
แต่เดินได้ไม่กี่ก้าว ลู่ฝานได้ยินเสียงสัตว์ปีกบินลงมาบนพื้นดังขึ้นด้านหลัง รวมถึงเสียงล้อรถม้าเคลื่อนตัวด้วย
ลู่ฝานหันไปมองด้านหลัง จู่ๆ เขาชะงักฝีเท้าลง
อู่คงหลิงเดินออกมาจากรถม้า
ใส่ผ้าปิดหน้า ดวงตามีรอยยิ้ม ฝีเท้ายังเบาและเร็วด้วย
ลู่ฝานยืนอยู่ที่เดิม รอเธอเดินเข้ามาในวัง
จู่ๆ อู่คงหลิงเห็นลู่ฝานเช่นกัน
ฝีเท้าชะงักเล็กน้อย รอยยิ้มนัยน์ตาอู่คงหลิงหายไปไม่น้อย จากนั้นเธอรีบเดินเข้าไปหาลู่ฝาน
“หัวหน้าสำนักรอฉันเหรอ”
เสียงอู่คงหลิงราบเรียบ แต่ลู่ฝานเห็นความประหลาดนัยน์ตาเธอ
ลู่ฝานยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า “เปล่า ฉันเพิ่งกลับมาเหมือนกัน บังเอิญจริงๆ เธอไปทำอะไรมาเหรอ”
อู่คงหลิงพูดว่า “แค่เรื่องหยุมหยิม หัวหน้าสำนักไม่สนใจหรอก”
พูดพลาง อู่คงหลิงกอดแขนลู่ฝาน ดึงเขาเดินไปด้านหน้าอย่างสนิทสนมมาก
ลู่ฝานเงียบครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ไม่ วันนี้ฉันสนใจมาก บอกฉันมาเถอะว่าเธอไปทำอะไร”
อู่คงหลิงชะงักฝีเท้าลงทันที ปล่อยแขนแล้วมองหน้าลู่ฝานแบบอึ้งๆ
แววตาลู่ฝานเฉยเมยและล้ำลึก เขาก็จ้องตาอู่คงหลิงเหมือนกัน
จู่ๆ อู่คงหลิงพูดว่า “นายให้คนสะกดรอยตามฉัน!”
ลู่ฝานไม่ได้เถียง เขามองอู่คงหลิงแล้วพูดว่า “เธอไม่มีเรื่องอะไรบอกฉันจริงเหรอ”
เสียงอู่คงหลิงแปรเปลี่ยนเป็นเฉยชา “นายรู้แล้วจะถามฉันทำไม”
ลู่ฝานส่ายหน้า “ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ตอนนี้เธอบอกฉันมาสิว่าฉันควรรู้อะไร”
อู่คงหลิงขบริมฝีปาก เหมือนน้ำตาคลอเบ้า
แต่ต่อมาเธอสะกดกลั้นอารมณ์ทั้งหมด เสยผมแล้วเงยหน้าขึ้น “ฉันไปหาผู้อาวุโสซู่มั่น คุยกับเธอนิดหน่อย แล้วก็ขอคนมาเล็กน้อย”
ลู่ฝานพูดว่า “เธอต้องการ ผู้อาวุโสจะให้เธอเหรอ”
อู่คงหลิงพูดว่า “ใช่ ผู้อาวุโสซู่มั่นให้ฉัน เหมือนเธอชื่นชมฉันมาก ฉันว่าอยู่กับเธอก็ไม่เลวเหมือนกัน อ้อ ผู้อาวุโสซู่มั่นบอกให้ฉันคืนป้ายนี้ให้นาย เธอบอกว่านายทำได้ดี เรื่องลงโทษค่อยว่ากันหลังภารกิจ”
อู่คงหลิงพูดพลางเอาป้ายหัวหน้าสำนักออกมายัดใส่มือลู่ฝาน
ลู่ฝานมองป้ายในมือแล้วยกยิ้มมุมปาก พยักหน้าพูดว่า “เข้าใจแล้ว”
พูดจบ ลู่ฝานเอาสองมือไพล่หลังแล้วเดินไปข้างหน้า ไม่ถามอะไรอีกแล้ว
อู่คงหลิงมองด้านหลังลู่ฝาน จู่ๆ เธอกัดฟันพูดว่า “หัวหน้าสำนัก ฉันไม่ได้ทำเรื่องผิดต่อนาย ฉันไม่มีทางทำร้ายนาย แต่ฉันต้องทำความฝันให้สำเร็จ ฉันต้องพยายามเต็มที่เพื่อความก้าวหน้าขึ้นเรื่อยๆ ฉันจะเป็นหัวหน้าสำนักผู้ฝึกชั่วร้าย ด้วยเหตุนี้ฉันยอมเสี่ยงทุกอย่าง ถ้าฉันทำอะไรผิด นายฆ่าฉันได้เลย”
ลู่ฝานพูดโดยไม่หันมามอง “เข้าใจแล้ว”
อู่คงหลิงน้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง เธอพูดเสียงดังว่า “นายไม่เกลี้ยกล่อมฉันเลยเหรอ”
ลู่ฝานชะงักฝีเท้าแล้วถอนหายใจ หันมาพูดว่า “แต่ละคนมีความปรารถนาต่างกัน บังคับกันไม่ได้ ฉันรู้แค่ว่าเธอไม่ใช่คนเสียสติ เธอยังมีจิตสำนึก”
อู่คงหลิงพูดว่า “แต่ฉันไม่ใช่พวกเดียวกับนาย ฉันใฝ่หาความมืดเหมือนจางเยว่หาน”
ลู่ฝานหัวเราะ ส่ายหน้าพูดว่า “ไม่ เธอไม่ได้ใฝ่หาความมืด เธอใฝ่หาพละกำลัง ไม่ว่าเธอเป็นใคร ถ้าจิตใจดีจะมีแสงสว่างบนตัว ถ้าจิตใจสกปรก จะอยู่ท่ามกลางความมืดมิด ทุกอย่างอยู่ที่เธอเลือกเอง”
พูดจบ ลู่ฝานเดินออกไป
อู่คงหลิงยืนเงียบอยู่ที่เดิม
เจดีย์เสวียนเก้ามังกรในตัวลู่ฝานหัวเราะ “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ประโยคที่เจ้านายพูดให้กลิ่นอายของวิถีจริงๆ ดูเหมือนเจ้านายคือผู้แข็งแกร่งที่จิตใจอยู่ท่ามกลางวิถี ฉันเลื่อมใสมากจริงๆ ถ้าเจอสิ่งศักดิ์สิทธิ์......”
ลู่ฝานหัวเราะ “แกจะบอกว่าฉันแสร้งทำเก่งใช่ไหม”
เจดีย์เสวียนเก้ามังกรหัวเราะคิกคัก “เจ้านายมองแวบเดียวก็รู้แล้ว เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่”
ลู่ฝานหัวเราะเหอะๆ “หุบปาก!”
จวนองค์ชายใหญ่ เสียงตะโกนดังสะเทือนเลือนลั่น
เมื่อลู่ฝานเดินมาถึงหน้าประตู เห็นแสงสว่างขึ้นในจวนไม่หยุด เหมือนเกิดการต่อสู้ด้านใน