บทที่ 1906 ผู้แข็งแกร่ง100 อันดับแรกของใต้หล้า

ฟ้าใกล้จะมืด ทั้งเมืองฉิงเทียน กลับยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟ

ที่นอกเมืองรถราวิ่งกันไปมาขวักไขว่

เพียงแค่มองไป สัตว์อสูรกับเรือแล่นไปด้วยกัน ดวงดาวและแสงไฟเป็นสีเดียวกัน

ในรถม้าราชสำนักที่ใหญ่โตมโหฬาร ลู่ฝานและคนอื่นๆ เอ้อระเหยลอยชายมาสาย

หลิงเหยา ศิษย์พี่หานเฟิงและคนอื่นๆ ไม่ได้อยู่ข้างกายของลู่ฝาน พวกเขายังต้องปรากฏตัวพร้อมกับฉินซางต้าตี้และคนอื่นๆ ที่ประเทศอู่อาน

ข้างกายของลู่ฝานจึงมีแค่หนานกงสิง อู่คงหลิงและสิบสาม

อู่คงหลิงที่อยู่ในหมู่พวกเขากำลังสั่งสอนผู้ฝึกวิชาชั่วที่ดื้อรั้นด้วยความสง่างาม ทำเอาเลือดกระเซ็นไปทั่ว

ลู่ฝานกับหนานกงสิงคุยเรื่อยเปื่อยไปด้วย เดินออกจากรถม้าไปด้วย

ทั้งสองเพิ่งจะปรากฏตัวที่หน้าพระราชวัง องครักษ์ที่เฝ้าประตูอยู่ก็ตะโกนเสียงดังในทันที “คุณชายเงามืด มาถึง!”

เสียงตะโกนนี้ดึงดูดสายตาของผู้คนที่อยู่โดยรอบในทันที!

หนานกงสิงยิ้มพูดอยู่ด้านข้างลู่ฝาน “หัวหน้าสำนัก ชื่อเสียงของนายในตอนนี้ เกรงว่าไม่ด้อยไปกว่าชื่อจริงของนายเลย”

ลู่ฝานพูด “ถ้าหากนายเหมือนกับฉัน ภายในหนึ่งเดือนชนะติดต่อกันสิบกว่ารอบ นายก็มีชื่อเสียงแบบนี้ เพียงแต่ถ้าอยากเทียบกับชื่อจริงของฉัน เดาว่ายังอ่อนอยู่เล็กน้อย!”

ขณะพูด ลู่ฝานสาวเท้าเดินเข้าไปด้านใน

กลุ่มคนที่อยู่รอบด้านพากันวิพากษ์วิจารณ์ ลู่ฝานได้ยินพวกเขากำลังพูดถึงคะแนนของคนที่ชื่อเงามืดในหนึ่งเดือนมานี้

“เขาก็คือเงามืดเหรอ! คนที่วิทยายุทธน่าทึ่ง สู้กับคนไม่เกินสามกระบวนท่า?”

“เป็นเขาไม่ผิด เหมือนว่านอกจากถังฮุยกับหลีเหรินหลงที่รับมือในตอนเริ่มต้น คนอื่นๆ ยังไม่มีใครสามารถสู้กับเขาได้เกินสามกระบวนท่า การแข่งขันทั้งหมดของเขาชนะได้อย่างสบายมาก!”

“ฉันได้ยินว่าสาเหตุมาจากที่เขาแย่งเสื้อคลุมอาวุธเทพชิ้นหนึ่งของถังฮุยไป”

“หึ มาถึงขั้นนี้ได้ ใครบ้างไม่มีของดีสักชิ้นสองชิ้น ความสามารถต่างหากที่สำคัญที่สุด!”

“กล่าวได้ถูกต้อง”

...

สายตาของความอิจฉาริษยา ความเป็นศัตรู การดูถูกต่างๆ ของผู้คน ต่างตกมาที่ตัวของลู่ฝาน

แต่สิ่งเหล่านี้เหมือนกับไม่เกี่ยวข้องกับลู่ฝานสักนิด เขายังคงเดินไปด้านในอย่างสบายๆ

พระราชวังในวันนี้ดูแตกต่างเป็นพิเศษ แขวนโคมไฟประดับผ้าและกระดาษสี แสงและเงาระยิบระยับ

เมื่อมองไป สิ่งปลูกสร้างทั้งหมดก็เปลี่ยนไป แต่ละจุดมีบรรยากาศอันชื่นมื่น

ผู้พิทักษ์คุ้มกันรูปร่างใหญ่ยักษ์สองแถว สวมชุดเกราะห้าสี ตีกลองหนังสัตว์ เป่าเซิง(เครื่องดนตรี)รูปหัวมังกร

เสียงปี่ดัง เสียงกลองโบกสะบัด ลำแสงหลอมเป็นสาวสวย ท้องฟ้าร่ายรำ พื้นผิวใต้ฝ่าเท้า เริ่มปกคลุมไปด้วยไอน้ำทั่วทุกสารทิศ ราวกับอยู่ในแดนสวรรค์!

สุดสายตา มีตำหนักหลังหนึ่ง

ตำหนักหลังนี้ในพระราชวังลู่ฝานไม่เคยเห็นมาก่อน แม้แต่หนานกงสิงก็พูดไม่ออกว่ามาจากที่ใด

ประมุขประเทศฉิงเทียนนั่งสูงอยู่บนเก้าอี้มังกรทองห้ากรงเล็บ มังกรทองที่อยู่ใต้ตัวยังคงกางปีกของตัวเองไม่หยุด

โต๊ะและเก้าอี้สองแถวที่เรียงเป็นแถว กลับไม่ได้ให้ขุนนางของประเทศฉิงเทียนคนไหนนั่ง แต่เป็นชายหนุ่มหญิงสาวจำนวนหนึ่ง นั่งอยู่ด้านบนอย่างกระจัดกระจาย

ทันใดนั้น เสียงกังวาลดังขึ้น

“ผู้แข็งแกร่ง100 อันดับแรกของใต้หล้า

เชิญนั่ง!

ทันใดนั้น ลู่ฝานที่กำลังเดินไปข้างหน้า รู้สึกได้ว่ามีแสงสว่างส่องมาที่ร่างกายของเขา

บนท้องฟ้า มีเงาสะท้อนของลู่ฝานปรากฏขึ้นทันที

ทั้งประเทศฉิงเทียน ทั่วทั้งเมือง ต่างเห็นภาพเงาของลู่ฝานปรากฏขึ้นกลางอากาศ จากนั้นภาพเงาอื่นๆ ก็พากันปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ผู้คนโห่ร้องแสดงความดีใจขึ้นมาทันที เป็นอย่างที่คิดในเวลานี้ยังไม่นอนถือว่าถูกต้องแล้ว

วันนี้เป็นเวลาตัดสินหนึ่งร้อยอันดับผู้แข็งแกร่งทั่วแผ่นดิน

“คุณชายเงามืด เชิญด้านนี้!”

องค์รักษ์เกราะทองโค้งตัวให้ลู่ฝานแล้วเอ่ยขึ้น