บทที่ 1917 โชคดีสำหรับอู่อาน

บนท้องฟ้า มีแสงสายฟ้าอยู่ทุกที่

เชื่อมต่อกับชื่อของลู่ฝาน คือคำว่า “หานหยวนหนิง”ทั้งสามคำ

ลู่ฝานกลืนไม่เข้าคายไม่ออก หานเฟิงและคนอื่นๆก็ส่ายหัวครั้งแล้วครั้งเล่า

หานเฟิงส่ายหัวถอนหายใจแล้วพูดว่า: “ครั้งนี้หานหยวนหนิงแพ้แน่ ศิษย์น้อง นายลงมือเบาหน่อย อย่าโจมตีเขาอย่างเต็มที่น่ะ”

หลิงเหยาก็พูดอยู่ข้างๆว่า: “ความแข็งแกร่งของหานหยวนหนิง พัฒนาขึ้นเร็วมากจริงๆ แต่เทียบกับนาย ยังค่อนข้างแย่กว่าเล็กน้อย”

ศิษย์พี่ฉู่สิงก็พูดว่า: “ไม่ต้องกังวลในการประลองรอบนี้ ขึ้นอยู่กับนายศิษย์น้อง อยากจะเอาชนะเขายังไง น่าเสียดายนะ หานหยวนหนิงทำได้แค่หยุดอยู่ในมือของนาย”

หลายคนมองหานหยวนหนิงไม่ค่อยดี แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่ก็ถอนหายใจ

เห็นได้ชัดว่ารู้สึกเสียใจกับสิ่งที่หานหยวนหนิงเผชิญหน้าอย่างเห็นได้ชัด

ยังไงซะมาถึงขั้นนี้ได้ ไม่ง่ายเลย

ลู่ฝานมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้ม แต่กลับส่ายหัวพูดว่า: “เกรงว่า ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่พวกพี่พูด!”

หลับตาทั้งสองลง ลู่ฝานย้อนคิดถึงเรื่องที่ไม่อาจลืมเลือนได้เมื่อครั้งที่แล้วกับหานหยวนหนิง

ถ้าหากเขารู้สึกดีในตอนนั้น หานหยวนหนิงก็อาจจะทำให้เขาประหลาดใจครั้งใหญ่

ค่อยๆลืมตาทั้งสองขึ้น รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นที่มุมปากของลู่ฝาน

“หานหยวนหนิง อย่าทำให้ฉันผิดหวังเด็ดขาด!”

…….

ในอีกด้านหนึ่ง ฉินซางต้าตี้ของงประเทศอู่อานและคนอื่นๆกำลังอยู่ในห้องที่งดงามสะดวกสบายโอ่อ่าตระการตาแห่งหนึ่ง และรับประทานอาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของประเทศฉิงเทียน

ไท่จื่อฉินอวิ่น องค์ชายรองฉินฝานกับหลินหย่าและคนอื่นๆ ก็มองไปที่ท้องฟ้านอกหน้าต่าง

ฉินอวิ่นขมวดคิ้ว และพูดว่า: “ลำบากแล้ว หานหยวนหนิง คู่ต่อสู้ของนาย คือลู่…….”

ฉินซางต้าตี้พูดขึ้นมาว่า: “หุบปาก ฉันบอกแล้ว อยู่ที่นี่ห้ามพูดชื่อจริงของเขา ตอนนี้เขาชื่อว่าเงามืด!”

ฉินซางต้าตี้จ้องมองฉินอวิ่นอย่างโหดเหี้ยม

ทันใดนั้น ฉินอวิ่นหดคอลง และมองไปทางหวูเฉินกับไอ้หลิวและคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ข้างๆโดยไม่พูดอะไร

หวูเฉินกินของอย่างยิ้มแย้ม โดยไม่พูดอะไรสักคำ

องค์ชายรองฉินฝานหัวเราะเบาๆสองสามครั้งแล้วพูดว่า: “โชคไม่ดีจริงๆ คนในประเทศอู่อานของพวกเราปะทะอยู่ด้วยกัน ถ้าหากไม่ใช่แบบนี้ ไม่แน่ บางทีอาจจะได้ผลงานที่ดีกว่านี้ก็ได้”

เมื่อฉินซางต้าตี้ได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้าพูดว่า: “นั่นนะสิ น่าเสียดายจริงๆ แต่ว่า คนในประเทศอู่อานของพวกเรา ได้รับผลงานแบบนี้ ก็ทำให้ฉันพอใจมากแล้ว!”

ทันทีที่พูดจบ ฉินซางต้าตี้ก็หัวเราะเสียงดัง

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นหัวเราะออกมาดังลั่น

อย่างที่ฉินซางต้าตี้พูด ประเทศอู่อานเป็นประเทศเล็กๆจากแดนตะวันออก ได้รับผลงานที่สี่ผู้แข็งแกร่งเข้าสู่หนึ่งร้อยอันดับแรก ก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งประเทศของพวกเขาภูมิใจแล้ว ตอนนี้แค่ออกมาสอบถามหน่อย แทบจะทั่วทั้งโลก ก็เคยได้ยินเกี่ยวกับประเทศเล็กๆที่ชื่อว่าประเทศอู่อาน ครั้งนี้เปล่งประกายแวววาวในการแข่งนานาประเทศ

มีประเทศเล็กอีกกี่แห่งในแดนตะวันออก แสดงความยินดีต่อฉินซางต้าตี้ ในช่วงเวลานี้

แม้ว่าประเทศเหล่านั้น เพียงแค่คิดว่าประเทศอู่อานมีผู้แข็งแกร่งสามคนที่เข้าสู่หนึ่งร้อยอันดับแรก แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังคุ้มค่าที่พวกเขาจะมาแสดงความเคารพ

ประเทศเสวี่ยอะไร ประเทศอี้ ประเทศหยินไห่ และประเทศอื่นๆ

ก็ทยอยเสนอของขวัญแสดงความยินดีกับฉินซางต้าตี้ และในขณะเดียวกันก็แสดงว่าจะส่งคนไปเรียนรู้ประสบการณ์จากประเทศอู่อาน

จินตนาการได้เลยว่า หลังจากที่สิ้นสุดการแข่งนานาประเทศในครั้งนี้ สถานะของประเทศอู่อานอยู่ภายในแดนตะวันออก จะก้าวกระโดดอย่างแน่นอน

แม้ว่าไม่น่าจะบรรลุถึงระดับของประเทศตันเซิ่ง แต่ไกลจากประเทศเป่ยเสินแล้ว อาณาจักรอสูรซีเหลียงซึ่งแต่เดิมอยู่ในระดับเดียวกันถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

มองดูพฤติกรรมของประเทศเป่ยเสินในครั้งนี้ ธิดาเทพหายตัวไปอย่างไร้เหตุผล ส่วนเป็นหรือตายก็ไม่ชัดเจน

อาณาจักรอสูรซีเหลียงดีขึ้นเล็กน้อย แต่วันนี้ก็ถูกกำจัดเช่นกัน จะเทียบกับผลการรบของ 50 อันดับแรกของสามคนในประเทศอู่อานได้อย่างไร

ทุกครั้งที่เอ่ยถึงเรื่องนี้ ฉินซางต้าตี้ก็รูขุมขนกว้างขึ้นด้วยความตื่นเต้น รู้สึกว่าคนทั้งคนก็อิ่มอกอิ่มใจ

แน่นอนว่าเขาไม่มีทางลืม จำเรื่องที่เงามืดก็คือลู่ฝานได้

พูดตามตรง ตอนนั้นวินาทีที่จำลู่ฝานได้ ฉินซางต้าตี้อดไม่ได้ที่จะกระโดดขึ้นมา

หลังจากที่อดกลั้นกลับไป ฉินซางต้าตี้ก็กระโดดลอดเต้นอยู่ในห้องสามรอบ และพูดอย่างต่อเนื่องว่า: “ลู่ฝานไม่ได้โกหกฉัน!”

ฉินซางต้าตี้รู้สึกว่า ครั้งนี้ลู่ฝานจะนำปาฏิหาริย์ของความเจริญรุ่งเรืองมาสู่ประเทศอู่อาน