บทที่ 1950 มุกวิญญาณดับมอด

“บางครั้ง โชคชะตาก็ช่างเข้าใจยากแบบนี้ บางสิ่งที่นายเคยเชื่อมาแต่เดิม อาจกลายเป็นเรื่องที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงในวันหนึ่ง ตัวอย่างเช่น ฉันเคยคิดว่า ในโลกนี้ คนที่สมควรได้รับความเกลียดชังจากฉันจริงๆ ก็คือผู้ฝึกชั่วร้าย แต่ใครจะไปคิดว่า คนที่แคร์มากที่สุด ก็เป็นผู้ฝึกชั่วร้าย ฉันเคยคิดว่า คนที่ทำลายสำนักของฉัน ก็คือผู้ฝึกชั่วร้าย แต่ใครจะไปคิดว่า ในที่สุดฉันก็พบว่า คนที่ทำลายสำนักของฉัน คือสหายร่วมรบเมื่อก่อนในสำนัก ใจคนยากจะหยั่งถึงได้ เรื่องราวบนโลกยากจะคาดเดาได้”

หวูเฉินวาดกากบาท บนวงกลมที่ตัวเองวาดเบาๆ

ลู่ฝานพูดว่า “ที่แท้สามอริยบุคคลคือคนต่ำทรามแบบนี้นี่เอง คนแบบนี้ฝึกมาถึงแดนแบบนี้ได้ยังไง!”

หวูเฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผลการฝึกตนอ่อนแอ ไม่เกี่ยวกับหลักศีลธรรม ถ้าหากคนต่ำทรามก็ไม่สามารถฝึกฝนให้อยู่ในแดนสูงได้ งั้นตอนที่ต่อสู้กำจัดปีศาจ จะต่อสู้ได้ยากลำบากขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ลู่ฝานกัดฟันพูดว่า “ตอนนั้นที่อยู่ในประเทศตันเซิ่ง ผู้อาวุโสจื่อเซียวก็บอกกับฉันว่า ผู้ที่ทำลายสำนักจิ่วเซียวเป็นพลังที่เหนือจินตนาการของฉัน ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว นั่นคือพลังที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก เป็นตัวแทนของสามอริยบุคคล อย่างน้อยก็มีสำนักเงินปาฟางกับประเทศหวนหยู่อยู่เบื้องหลัง!”

หวูเฉินพูดด้วยความประหลาดใจว่า “นายเจอกับอาจารย์อาจื่อเซียวเหรอ? เขาอยู่ที่ประเทศตันเซิ่งเหรอ?”

ลู่ฝานพยักหน้าเบาๆ สายตาของหวูเฉินเป็นประกายและพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ ประเทศตันเซิ่งเป็นประเทศของอริยบุคคลผู้เป็นอมตะ เขาอยู่ที่นั่นได้ยังไง? อริยบุคคลผู้เป็นอมตะเป็นคนที่เกลียดสำนักจิ่วเซียวอย่างพวกเราจะตาย โดยเฉพาะอาจารย์อาพวกเขา”

ลู่ฝานพูดว่า “ผู้อาวุโสจื่อเซียวอยู่ที่หอสวรรค์วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของประเทศตันเซิ่ง บูชาป้ายของเทพบู๊เสินเซียว!”

ดวงตาของหวูเฉินเป็นประกาย หลังจากนั้นไม่นาน ก็ถอนหายใจยาวและพูดว่า “เป็นแบบนี้เหรอ ในเมื่อเป็นทางเลือกของอาจารย์อาเอง งั้นก็ทำอะไรไม่ได้ ลู่ฝาน นายจำไว้ มีความแตกต่างบางอย่างระหว่างอริยบุคคลผู้เป็นอมตะกับสามอริยบุคคล สามอริยบุคคลเรียกได้ว่าเป็นศัตรูตัวฉกาจของสายเลือดจิ่วเซียวของพวกเรา แต่อริยบุคคลผู้เป็นอมตะกลับเป็นทั้งมิตรและศัตรู”

ลู่ฝานขมวดคิ้วพูดว่า “งั้นเหรอ? ฉันมองไม่ออก ประมุขประเทศตันเซิ่งรู้สึกเป็นเพื่อนกับหัวหน้าสำนักของสำนักจิ่วเซียวอย่างฉันเล็กน้อยในตอนนี้”

หวูเฉินส่ายหัวพูดอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออกว่า “นายจำได้ก็พอ ถ้าสักวันหนึ่ง นายสามารถยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกได้ เห็นแก่หน้าของเทพบู๊เสินเซียว ไว้ชีวิตเขาด้วยเถอะ!”

ลู่ฝานพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตอนนี้เขาไว้ชีวิตของฉันก็ดีแล้ว”

หวูเฉินยิ้มไม่พูดอะไร ดูเหมือนลู่ฝานไม่ค่อยสนใจคำพูดนี้ และพูดอย่างราบเรียบว่า “เขาฆ่านายไม่ได้”

ลู่ฝานไขว้นิ้วทั้งสองมือ และพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าสามอริยบุคคลไม่สามารถไว้วางใจได้ แม้แต่ในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับผู้ฝึกชั่วร้าย ก็ไม่สามารถไว้วางใจพวกเขาได้”

หวูเฉินพยักหน้าพูดว่า “นี่คือบทเรียนที่สำนักจิ่วเซียวของพวกเราได้แลกเปลี่ยนกับข้อเท็จจริงที่นองเลือดกลับมา ไม่ว่าผู้ฝึกชั่วร้ายจะให้ภารกิจอะไรกับนาย นายก็ควรอยู่ห่างจากพวกเขาหน่อย”

ในดวงตาของลู่ฝานมีความประหลาดใจเล็กน้อยและพูดว่า “อาจารย์ ภารกิจที่ผู้ฝึกชั่วร้ายมอบให้ฉัน ก็คือฆ่าหนึ่งในอริยบุคคล ตอนนี้ฉันเข้าใจสิ่งที่ผู้อาวุโสซู่มั่นบอกกับฉันแล้ว หล่อนคิดว่า ถ้าเกิดฉันรู้ความจริง ไม่ต้องการเงื่อนไขของผู้ฝึกชั่วร้าย ฉันก็จะคิดทางหาฆ่าสามอริยบุคคลเอง หล่อนพูดถูก ฉันคิดว่า ฉันสามารถ……”

หวูเฉินก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน จ้องเข้าไปในดวงตาของลู่ฝานแล้วพูดว่า “ลู่ฝาน ฉันไม่สนว่าซู่มั่นจะพูดอะไรกับนาย อาจารย์ขอนายแค่อย่างเดียว อย่ายุ่งเกี่ยวกับสามอริยบุคคล ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ นายต้องรู้ว่า สามคนนี้ ทำให้สำนักจิ่วเซียวพังทลายลง ทำลายอาจารย์ของนาย จนตอนนี้เป็นเพียงคนพิการ ถ้านายคิดว่าแค่นายคนเดียว ก็สู้กับสำนักจิ่วเซียวในตอนนั้น และสู้อาจารย์ของนายในตอนนั้นได้ งั้นนายก็ผิดมหันต์แล้ว”

ลู่ฝานมองไปที่การแสดงออกที่เคร่งขรึมของหวูเฉิน ถอนหายใจ และพยักหน้าเล็กน้อยถือว่ารับปากแล้ว

หวูเฉินก็ถอนหายใจพูดว่า “ฉันรู้จักคนอย่างซู่มั่น ในใจของหล่อนเกลียดสามอริยบุคคลมากกว่านายและฉัน หล่อนให้นายทำภารกิจนี้ ฉันเข้าใจได้ เพราะยังไงซะนายก็เป็นหัวหน้าสำนักของสำนักจิ่วเซียว ถ้าหากว่ามีคนคนหนึ่งที่สามารถเป็นตัวแทนของสำนักจิ่วเซียวแก้แค้นได้ ถ้าอย่างนั้นนายก็คือคนที่เหมาะสมที่สุด แต่ครั้งนี้ นายเชื่อฟังหล่อนไม่ได้ ถอยหลังไปหนึ่งหมื่นก้าวมาพูด ตอนนี้ผู้ฝึกชั่วร้ายได้รับอำนาจเหนือกว่าแล้ว ถ้านายฆ่าหนึ่งในสามอริยบุคคลจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า จะนำโลก มอบให้กับผู้ฝึกชั่วร้ายอย่างสมบูรณ์ นี่เป็นสิ่งที่นายอยากเห็นจริงๆเหรอ?”

ดวงตาของลู่ฝานเป็นประกาย เขาถูกอาจารย์หวูเฉินพูดโน้มน้าวแล้ว

ลู่ฝานพยักหน้าอย่างหนัก และพูดว่า “ฉันเข้าใจแล้ว ใช่แล้ว อาจารย์ มีของอย่างหนึ่ง ฉันอยากให้ท่านช่วยฉันดูหน่อย!”

ลู่ฝานพูดไปด้วย หยิบไข่มุกที่ได้รับจากจางเยว่หานออกมาด้วย และยื่นให้กับหวูเฉิน

ทันทีที่หวูเฉินเห็นไข่มุก รูม่านตาก็ขยายออกทันที และร่างกายก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้

ริมฝีปากเริ่มสั่น หวูเฉินรับไข่มุกมา และพูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า: “นี่คือ…….นี่คือ…….”