บทที่ 1957 อริยบุคคลน้อยแห่งจักรวาล(3)

เขตวิถีขยายตัว หยินหยางหมุนเวียน

ข่งหลินเดินช้าๆไปถึงตรงหน้าของเย่หนานเทียน ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่เกินสามเมตร

ในเขตวิถี เย่หนานเทียนไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ เปลวไฟได้ลุกลามจากฝ่าเท้าไปยังทั่วร่างกายของเขาแล้ว

ข่งหลินมองดูเย่หนานเทียน และพูดด้วยรอยยิ้ม “ยังไม่ยอมแพ้เหรอ? ฉันไม่อยากจะย่างศิษย์น้องที่เพิ่งรู้จักให้สุกหรอกนะ!”

พลังปราณบนตัวของเย่หนานเทียนถูกกำราบอย่างแน่นหนา และกลิ่นของเนื้อย่าง ก็ลอยออกมาจากบนตัวของเขาอย่างช้าๆ

แต่ในเวลานี้ เย่หนานเทียนกลับหัวเราะ

เขามองไปที่ใบหน้าของข่งหลินด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายที่แผนการชั่วร้ายสำเร็จ แล้วพูดว่า “นายคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายเป็นเซียนบู๊เหรอ?”

ข่งหลินขมวดคิ้วพูดว่า “นายหมายความว่ายังไง? นายต้องการบอกว่า นายพบวิธีพิเศษในการจัดการกับเขตวิถีของฉันเหรอ และนายก็ยังมีความแข็งแกร่งที่เอาชนะเซียนบู๊ด้วยแดนปราณฟ้าเหรอ?”

คำพูดของข่งหลิน พูดทำให้หลายคนหัวเราะอีกครั้ง

จัดการกับเขตวิถี? เอาชนะเซียนบู๊ด้วยความแข็งแกร่งของแดนปราณฟ้า นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้เด็ดขาด

ต่อให้ทำได้ ก็สามารถแสดงให้เห็นว่าความแข็งแกร่งของเซียนบู๊คนนั้นมีปัญหา

หรือบางทีทักษะของคนสองคนส่งผลกระทบต่อเนื่องกันเป็นทอดๆ นี่ต่างถึงได้เกิดสถานการณ์เช่นนี้

ตัวอย่างเช่นการโจมตีด้วยจิตวิญญาณของลู่ฝาน ก็สามารถเพิกเฉยต่อความแข็งแกร่งของเซียนบู๊หลายคนได้ อยู่ในระดับหนึ่ง และโจมตีจิตวิญญาณของคู่ต่อสู้โดยตรง

อีกตัวอย่างหนึ่งคือเขตวิถีครึ่งหนึ่งของตัวลู่ฝานเอง นี่ต่างหากที่เป็นทุนให้เขามีโอกาสได้รับชัยชนะ ในการต่อสู้กับเซียนบู๊และอริยปราชญ์

หากไม่มีสิ่งเหล่านี้ คนที่ฝึกทั้งบู๊และชี่อย่างลู่ฝาน จะไม่สามารถเอาชนะเซียนบู๊ตัวจริงได้

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่ฝึกทั้งบู๊และชี่อย่างเย่หนานเทียน

ทักษะของข่งหลินกับเย่หนานเทียนนั้นเหมือนกันไม่มีผิด และอยู่ในสายเลือดเดียวกัน

ยากที่จะจินตนาการได้ว่า ภายใต้แรงกดดันของความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง เย่หนานเทียนยังคงมีความหวังในชัยชนะ

ในสถานการณ์ปัจจุบัน ดูเหมือนว่าจะยอมแพ้โดยเร็วที่สุดจะดีกว่า

ถึงยังไงก็เป็นการต่อสู้ระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้อง ชนะหรือแพ้ก็ไม่ขายหน้า ถ้าแพ้ก็กลับไปฝึกฝนแล้วกลับมาใหม่ ก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ วันไหนเข้าสู่อริยปราชญ์ ค่อยมาต่อสู้กัน

แต่เย่หนานเทียนไม่มีความตั้งใจที่จะยอมแพ้ แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างมากขึ้นเรื่อยๆ

ในขณะนี้ ข่งหลินก็ได้ยินเสียงแตกหักมาจากในเขตวิถีที่เขาปลดปล่อยออกมา

ต่อจากนั้น รอยแตกที่คมชัดปรากฏขึ้น ข่งหลินมองดูเขตวิถีของเขาล่มสลายอย่างรวดเร็วด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง

ต่อมา ร่างของเย่หนานเทียนก็หายไปกับที่อย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา

ข่งหลินเร่งพลังหยินหยางในร่างกายอย่างรวดเร็ว หมุนเวียนไม่รู้จบในเป็นรูปแบบไท่เก๊ก

เขาจ้องมองไปยังสถานที่ที่เย่หนานเทียนหายตัวไปกับที่อย่างไม่วางตา จู่ๆก็ค้นพบบางสิ่ง และพูดด้วยความตกใจ “วิธีเต๋าคือวิถีแห่งธรรมชาติ!”

ไม่ไกลนัก ดวงตาของอริยบุคคลแห่งจักรวาลก็เป็นประกายในชั่วพริบตา ราวกับว่าได้เห็นบางสิ่งที่ทำให้เขามีความสุข

เทพบู๊หุ้นตุ้นก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ชี้ไปยังสถานที่เย่หนานเทียนหายไปกับที่แล้วพูดว่า: “นี่คือทักษะการต่อสู้เกิดจากเต๋าไม่ใช่เหรอ? ไอ้อริยบุคคลแห่งจักรวาลนายมอบสิ่งที่ลึกซึ้งขนาดนี้ให้กับลูกศิษย์ของนายแล้วเหรอ?”

อริยบุคคลแห่งจักรวาลพูดพึมพำว่า “ฉันไม่เคยสอนทักษะวิชาบู๊นี้มาก่อน เขารู้แจ้งด้วยตัวเอง ลูกศิษย์คนนี้ สืบทอดวิชาฉันได้!”

ประโยคนี้ ทำให้สีหน้าของเทพบู๊หุ้นตุ้นกับเทพเงินแปดทิศเปลี่ยนไป พวกเขาเป็นผู้แข็งแกร่งสูงสุดในโลกเหมือนกัน ดังนั้นจึงเข้าใจโดยธรรมชาติว่าคำพูดของอริยบุคคลแห่งจักรวาลหมายถึงอะไร

มีชีวิตเหมือนพวกเขามาหลายร้อยปี รู้จักผู้คนนับไม่ถ้วน และอัจฉริยะก็ได้พบกับสิ่งมีชีวิตมาไม่รู้เท่าไหร่ สามารถพูดได้ว่า“สืบทอดวิชาฉัน”คำพูดนี้ พิสูจน์ให้เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นผู้มีพรสวรรค์ที่ไม่เหมือนใครในโลกอย่างแน่นอน

เย่หนานเทียนคนนี้ ถ้าหากรู้แจ้งทักษะการต่อสู้เกิดจากเต๋าด้วยตัวเองจริงๆ มันก็คุ้มค่าที่จะเอ่ยถึงคำพูดนี้

ในเวลานี้ เทพเงินแปดทิศกับเทพบู๊หุ้นตุ้นต่างก็สนใจขึ้นมา พวกเขาอยากจะดูว่า เย่หนานเทียนสามารถที่จะทำได้ถึงขั้นไหน

และข้างหลังของพวกเขา ประมุขของประเทศเฟิงหยู่ ตกตะลึงไปแล้ว เขาคาดไม่ถึงว่า เย่หนานเทียนที่มาจากประเทศของตัวเอง จะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ เดิมทีเขาคิดว่าระดับของเย่หนานเทียนสูงกว่าค่าเฉลี่ยเท่านั้นเอง ต่อให้อยู่ในประเทศเฟิงหยู่ เขาก็ไม่ได้ถือว่าเย่หนานเทียนเป็นผู้นำ แต่กลับเลือกชวีซานแทน เพราะว่าชวีซานเป็นเซียนบู๊คนหนึ่ง ตอนนี้ดูเหมือนว่า เขาจะมองคนผิดไปนะ!

“วิถีแห่งฟ้าดิน หนึ่งให้กำเนิดสอง สองให้กำเนิดสาม สามให้กำเนิดสรรพสิ่ง สรรพสิ่งล้วนมีวิถี มีวิถีก็คือฟ้า ใจเข้าสู่วิถี ร่างเข้าสู่วิถี ปราณเข้าสู่วิถี ฉันก็คือเต๋า เต๋าจะทำอะไรฉันได้บ้าง!”

เสียงของเย่หนานเทียนดังขึ้นจากทุกทิศทาง