บทที่ 1961 เข้าสู่อริยปราชญ์

ตาซ้ายเหมือนพระอาทิตย์ ตาขวาเหมือนพระจันทร์

ดวงอาทิตย์ดวงจันทร์ลอยอยู่บนท้องฟ้า หยินหยางหมุนเวียน!

เมื่อมองแวบเดียว จั่วหยุนตงก็ก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ดาบยาวในมือก็ส่งเสียงเพล้งดังก้องอย่างฉับพลัน และมีรอยร้าวนับไม่ถ้วน

เพียงแต่ในชั่วพริบตาเดียว ฟ้าดินก็กลายเป็นสีขาวดำในทันที และมีเสียงแผ่วเบาดังก้องอยู่ในฟ้าดิน

ดูเหมือนว่าเป็นการโห่ร้อง เหมือนกับการกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เหมือนกับว่าทั้งโลกกำลังร้องเพลงสรรเสริญลู่ฝาน

ยืนขึ้นอย่างช้าๆ มีลมกระโชกแรงอย่างกะทันหัน รอยประทับหยินหยางไท่เก๊กก่อตัวขึ้นใต้ฝ่าเท้าของลู่ฝาน

“เข้าสู่อริยปราชญ์?”

ผู้คนนับไม่ถ้วนกำลังคลั่งไคล้ นี่เป็นเพียงการประลองสองรอบ ก็ปรากฏทั้งสองคนที่เข้าสู่อริยปราชญ์

เย่หนานเทียนตกใจมาก การเข้าสู่อริยปราชญ์ของเขา เป็นเรื่องราวที่นานมาก ก่อนที่เขาจะมาประเทศฉิงเทียน ก็ได้เข้าสู่อริยปราชญ์ตามเงื่อนไขทุกประการแล้ว สาเหตุที่ได้เข้าสู่สักที เพียงเพราะความตั้งใจยับยั้งของตัวเขาเองเท่านั้น ดังนั้นเขาจึงสามารถเข้าสู่อริยปราชญ์ในการต่อสู้ได้ เพราะในความเป็นจริงแล้วเขาเป็นเซียนบู๊ตั้งนานแล้ว เพียงแต่เลือกวัน ทำการเปลี่ยนแปลงครั้งสุดท้ายให้เสร็จสมบูรณ์เท่านั้นเอง

แต่เงามืดนี้ มีปราณฟ้าทะลวงโดยสิ้นเชิง และเข้าสู่อริยปราชญ์ในวันเดียว

ฟังเสียงฟ้าดินนี้ ดูพลังหยินหยางนี้

เขาเสร็จสิ้นการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญที่สุดในชีวิตของตัวเอง ท่ามกลางการต่อสู้สิบอันดับแรก อยู่ภายใต้สายตาที่จับตามองของทุกคน

นี่มันเป็นคนที่มีความกล้าหาญมากแค่ไหน ถึงทำเรื่องราวแบบนี้ออกมาได้

นี่เป็นคนที่แข็งแกร่งมากแค่ไหน ถึงสำเร็จได้เพียงครั้งเดียว

บนตัวของลู่ฝาน แสงของไฟแห่งห้าธาตุสว่างขึ้น และจากนั้นก็หายไป แสงของทองแห่งห้าธาตุก็สว่างขึ้น แล้วก็หายไปในพริบตาเหมือนกัน

ทองไม้น้ำไฟดิน แสงห้าธาตุวาววับต่อเนื่อง และในที่สุดก็ก่อตัวเป็นสีดำและขาว

พลังหยินหยางอยู่ในมือของลู่ฝาน บนท้องฟ้า กระแสน้ำวนขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น

พลังแห่งเต๋าที่ไม่มีที่สิ้นสุด เหมือนลำแสง ตกลงบนร่างของลู่ฝาน

พลังแห่งต้าเต๋าที่คมชัดนั้น สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าจริงๆ

ลู่ฝานจมอยู่ในต้าเต๋าของฟ้าดิน ท่องไปในมหาสมุทรแห่งอำนาจ

ลมปราณของเขา เริ่มไต่ขึ้น

ราวกับเจริญก้าวหน้าขึ้น แหงนหน้าขึ้นฟ้าเปล่งเสียงคำราม

กระบี่หนักไร้คมในมือของเขา มีการเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยในขณะนี้

เขตวิถีของภายในกระบี่หนักไร้คม กลายร่างเป็นลำแสง และจมอยู่ในร่างของลู่ฝาน

ในเวลาเดียวกัน บนฝ่ามือของลู่ฝาน มีรอยของกระบี่หนักไร้คม

ตั้งแต่วินาทีนี้ไป กระบี่หนักไร้คมดูเหมือนจะเป็นแขนที่สามของลู่ฝาน ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยกับสายเลือดของเขา

ลู่ฝานรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีบางอย่างแยกออกจากกันภายในกระบี่หนักไร้คม เหมือนกับพลังที่เงียบงันมาเป็นเวลานานแล้ว และมันก็ได้รับการฟื้นฟูใหม่

เสียงเคารพบูชาของเจดีย์เสวียนเก้ามังกร ดังก้องอยู่ในร่างของลู่ฝาน

“เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ การดำรงอยู่สูงสุด วินาทีนี้ โลกเปลี่ยนไปเพราะท่าน วินาทีนี้ฟ้าดินหมุนเวียนไปพร้อมกับท่าน”

เจ้าดำที่ข้างกาย ดูเหมือนจะรู้สึกถึงพลังที่ขยายตัวอย่างรวดเร็วของลู่ฝาน

ลู่ฝานไม่จำเป็นต้องพูดมาก เจ้าดำก็จมเข้าไปในร่างกายของลู่ฝาน

ทันใดนั้น เขตวิถีของลู่ฝานก็แผ่ออกมาจากใต้เท้า

วินาทีนี้ เขตวิถีของเขาครอบคลุมเกาะทั้งหมดอยู่ด้านใน

เพิ่งจะเข้าสู่อริยปราชญ์ ก็มีเขตวิถีที่กว้างใหญ่เช่นนี้ ทำให้ชาวโลกตกตะลึงจริงๆ

แหวนนิรนามบนมือของลู่ฝาน เริ่มสั่นสะเทือนอีกครั้งในขณะนี้

ลู่ฝานรู้สึกได้ถึงแหวนนิรนาม ต้องการจะบอกอะไรบางอย่างกับเขา

หลังจากที่สัมผัสดีๆ ลู่ฝานก็พึมพำในใจ “ทำลายท้องฟ้าเหรอ? ทำไมฉันต้องทำลายท้องฟ้าด้วย?”

ขณะที่กำลังคิดอยู่ จู่ๆลู่ฝานก็เห็นรอยประทับแห่งเต๋าจำนวนนับไม่ถ้วนที่รุมเข้ามาหาเขาในระหว่างฟ้าดิน

เหมือนว่าต้องการฉวยโอกาสนี้ เก็บรอยประทับของฟ้าดิน ไว้บนตัวของเขา

ทันใดนั้นลู่ฝานก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนที่เขาทะลวงเข้าสู่ปราณฟ้า แหวนนิรนามขัดขวางรอยประทับตราฟ้าดินให้กับเขา

ตอนที่ฝึกฝนร่างพลังห้าธาตุ แหวนนิรนามก็ขัดขวางไม่ให้ฟ้าดินทำการเปลี่ยนแปลงเขา

หลังจากสองครั้งนั้น ลู่ฝานก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองสูญเสียอะไรไป แต่ได้ประโยชน์มากมาย

ตอนนี้ แหวนนิรนามให้เขาไม่ต้องยอมรับรอยประทับแห่งเต๋าเหล่านี้ และให้เขาทำลายท้องฟ้า!

ลู่ฝานยิ้มเล็กน้อย ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นก็ทะลวงเถอะ!