บทที่ 1968 การต่อสู้วิชาชี่ (2)

แสงสว่างจ้าแยงตา เกาะลอยฟ้าทั้งเกาะระเบิดทันที

เวลาเพียงแค่พริบตาเดียว แสงสว่างจ้าทำลายค่ายกลทั้งหมดบนเกาะลอยฟ้า

ก้อนหินแหลกเป็นผุยผงท่ามกลางแสง ในม่านแสงอากาศเวิ้งว้างฉีกขาดเป็นสีดำ เกาะลอยฟ้าระเบิดไม่หยุด ไม่นานก็พังทลายกลายเป็นชิ้นๆ จากนั้นหายไปท่ามกลางแสงระเบิด เห็นพลังทำลายล้างของผู้ฝึกชี่จากสิ่งนี้เลย

ในใต้หล้าไม่มีใครไม่รู้ว่า อริยปราชญ์ที่ปล่อยวิชาจากระยะไกลน่ากลัวขนาดไหน

เรียกได้ว่าทำลายล้างทั้งประเทศ อย่างเช่นเริ่นหยู่กับหวงฝู่อู่ในตอนนี้

ถ้าทั้งสองคนเอาพลังนี้ปกคลุมครึ่งเมืองฉิงเทียน น่าจะไม่มีปัญหาเลย

เมื่อเห็นว่าค่ายกลสกัดกั้นพลังทั้งสองคนไม่ไหวแล้ว กลุ่มคนรีบถอยไปด้านหลังทันที

ตอนนี้ดูออกชัดเจนว่าในกลุ่มคนมีผู้แข็งแกร่งอยู่กี่คน

ผู้อ่อนแอคิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง เห็นวิชาของผู้ฝึกชี่น่ากลัวขนาดนี้กำลังจะร่วงลงมาจากฟ้า มีเหตุผลอะไรที่จะไม่หนี

มีเพียงผู้แข็งแกร่งที่ไม่เกรงกลัวพลังนี้ยังยืนนิ่งอยู่

อย่างเช่น ลู่ฝานกับเฟิงเสี่ยวชี่

อย่างเช่นพวกเซียนบู๊กับอริยปราชญ์ในกลุ่มคน

หนานกงสิงกับอู่คงหลิงคิดจะถอยหลัง แต่ลู่ฝานเอากระบี่หนักไร้คมออกมาปักลงบนพื้น แล้วพูดอย่างราบเรียบว่า “มายืนหลังฉันให้หมด!”

สิบสามรีบมายืนด้านหลังลู่ฝานเป็นคนแรก

เขาเชื่อลู่ฝานอย่างไม่มีเงื่อนไข ใบหน้านิ่งเป็นอย่างมาก

หนานกงสิงกับอู่คงหลิงได้ยินก็มายืนด้านหลังลู่ฝานเช่นกัน พวกเขาเลือกที่จะเชื่อลู่ฝาน

เพราะตอนนี้ลู่ฝานอยู่ในระดับอริยปราชญ์แล้ว ต้านทานพลังเล็กน้อยแค่นี้น่าจะไม่หนักเท่าไร

ตอนนี้เทพเงินแปดทิศเห็นสถานการณ์ควบคุมไม่ได้แล้ว เขาสะบัดมือโยนของออกมาหนึ่งชิ้น

มันคือพัดพับ เขี้ยวมังกรเป็นโครงพัด ตัวพัดเป็นเนบิวลา

พัดเปิดออกกลางอากาศ กลายเป็นกาแล็กซีอย่างรวดเร็ว ควบคุมพลังทั้งหมดไว้รอบเกาะลอยฟ้า

อีกทั้งยังปกคลุมซูตงกับโฉวล่วนที่ยังไม่ได้ประลองเข้ามาในกาแล็กซีด้วย เพื่อไม่ให้พวกเขาสูญเสียพลังไปกับเริ่นหยู่และหวงฝู่อู่ก่อนที่ยังไม่ได้ประลอง

เสียงระเบิดดังขึ้นต่อเนื่อง ราวกับไม่มีท่าทีว่าจะหยุดเลย

แต่ขณะนั้น จู่ๆ เสียงเกรี้ยวกราดเล็กน้อยของหวงฝู่อู่ดังขึ้น

“ภาพทิวทัศน์ใสสะอาด ดวงอาทิตย์ส่องสว่างทางตะวันออก!”

เสียงระเบิดทั้งหมดหายไปทันที

จากนั้นสิ่งที่ปรากฏในสายตาทุกคนคือภาพภูเขาและแม่น้ำที่วาดด้วยการสะบัดหมึก

เงาของเริ่นหยู่อยู่ในภาพ

แต่ตอนนี้เริ่นหยู่ดูเหมือนคนที่อยู่ในภาพภูเขาและแม่น้ำ เป็นโครงร่างคนที่สะบัดพู่กันเพียงไม่กี่ครั้ง เงาเบาบางกับสายตาที่มองไปรอบๆ

“นี่มันวิชาอะไรกัน”

เฟิงเสี่ยวชี่ถามอย่างไม่เข้าใจ เขาเพิ่งเคยเห็นวิชาแปลกแบบนี้ครั้งแรก คิดไม่ถึงเลยว่าจะใส่คนเข้าไปในภาพ

อีกทั้งยังไม่ใช่แค่นั้น จากนั้นมีภาพสัตว์อสูรขนาดใหญ่ปรากฏใสภาพภูเขาและแม่น้ำ

รอยหมึกแผ่ซ่านออกไป ปรากฏออกมาเป็นภาพสัตว์วาดด้วยหมึกดำเกือบพันตัว

เมื่อสะบัดพู่กันอีกครั้ง ค่ายกลกระบี่ร่วงลงมาอีก

เริ่นหยู่ที่อยู่ในภาพวิ่งหนีอย่างตื่นตระหนก แต่กลับโดนกระบี่นับหมื่นแทงทะลุหัวใจอย่างรวดเร็ว

จากนั้นสัตว์อสูรพุ่งเข้ามาฉีกเริ่นหยู่ กลายเป็นจุดหมึกดำมากมาย

ทุกคนเห็นภาพนี้แล้วตกตะลึง

แม้แต่สามอริยบุคคลก็ยังดูไม่ออกว่านี่ชนะแล้วหรือเปล่า!

เพราะพวกเขาเพิ่งเคยเห็นวิชาแปลกแบบนี้ครั้งแรกเหมือนกัน รู้สึกผิดปกติตั้งแต่หัวจรดเท้า