บทที่ 199

หานเฟิงได้ยินคำว่ารวย มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที พูดเสียงดังว่า "รวยเหรอ รวยอะไร ไหนทรัพย์สิน......หา! ยาสมุนไพรเยอะมาก!"

หานเฟิงตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง ฉู่สิงกับฉู่เทียนยังช็อกอยู่

สิ่งที่ปรากฏในสายตา คือห้องสมุนไพรขนาดใหญ่ ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นยารุนแรง

รอบห้องล้วนเป็นตู้ยาสูง แยกเป็นชนิด วางไว้อย่างดี

ตรงกลางมียาสมุนไพรหลากหลายชนิด กองเป็นภูเขา

เหมือนรอบๆ จุดไม้จันทน์อยู่มากมาย กลิ่นแบบนี้ มีชื่อว่าหอมหมื่นปี สามารถรักษาไม่ให้สมุนไพรเน่าได้เป็นหมื่นปี

แค่ไม้หอมพวกนี้ มูลค่าไม่รู้เท่าไร เหนือกว่าประสิทธิภาพของยาทิพย์หนึ่งเม็ดแน่นอน

ถ้าเอาไม้หอมพวกนี้ออกไปขายข้างนอกได้ พวกผู้ฝึกชี่คงแหกปากร้อง มาอ้อนวอนขอไม้หอมเพียงแค่นี้

มองไปยังตู้ยาใส่สมุนไพรพวกนั้น ไม้พักหงส์แท้ๆ ไม้พักหงส์มูลค่าไม่ธรรมดา ไม้ประเภทนี้ โดนไฟไม่ไหม้ โดนน้ำไม่เปื่อย ถ้านำมาแกะสลัก พกไว้บนตัว มีประสิทธิภาพอายุยืน ป้องกันพิษภัย

ไม้พักหงส์ขนาดเท่าฝ่ามือ สามารถเป็นสมบัติสืบทอดของตระกูลได้ อีกทั้งยังเป็นสมบัติของตระกูล ที่มีหน้ามีตาด้วย

แต่ตอนนี้ มองตู้ไม้สูงด้านหน้า ล้วนเป็นไม้พักหงส์ทั้งหมด

และไม่ใช่ไม้ใหม่อายุไม่กี่สิบปีอีกด้วย ดูสีดำขลับ จนแทบจะแวววาว อย่างน้อยต้องเป็นไม้พักหงส์อายุเป็นร้อยปี

แค่เอาตู้พวกนี้ แยกออกไปขาย ต้องกลายเป็นเศรษฐี ที่ใช้เงินไม่หมดอย่างแน่นอน

แน่นอนว่าสิ่งที่จะเป็นไปได้คือ หลังจากเขาเอาไม้พวกนี้ออกไป จะโดนผู้ฝึกชี่ หรือไม่ก็นักบู๊ ที่แข็งแกร่ง มาช่วงชิงไป

ราษฎรเดิมไม่มีความผิด แต่เพราะมีหยกกับตัวจึงมีความผิด เหตุผลนี้ เขาเข้าใจ