บทที่ 1995 พันธมิตร(2)

“คิดไม่ถึงเลยว่า คุณจะรู้มากขนาดนี้!”

ดวงตาของลู่ฝานหรี่ลงเล็กน้อย มองดูหลีซี กลับมีความระมัดระวังอย่างไม่สิ้นสุดเพิ่มขึ้นมา

เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะปิดบังตัวตนของตัวเองตลอดไปแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะถูกคนอื่นตรวจเจอ

แต่เขาก็คาดไม่ถึงเลยว่า คนแรกที่ตรวจสอบเขาได้อย่างชัดเจน จะเป็นหลีซี

เมื่อเห็นการแสดงออกที่ระแวดระวังในดวงตาของลู่ฝาน หลีซีพูดด้วยรอยยิ้มอย่างราบเรียบว่า “อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนี้ ฉันเคยเห็นสายตาแบบนี้มากเกินไป ฉันไม่ต้องการให้พันธมิตรในอนาคตของฉัน ใช้สายตาแบบนี้มองฉัน นี่ไม่ใช่เรื่องดี ฉันเข้าใจนาย เพียงแต่เพราะคนอย่างฉันชอบซักไซ้ และแหล่งข้อมูลที่ฉันได้มาก็กว้างขวางพอ ดังนั้นฉันจึงตรวจสอบเรื่องของนายได้ ก็เป็นเพราะฉันแน่ใจตัวตนของนาย ดังนั้นฉันถึงได้กล้าเป็นพันธมิตรกับนายนายน่าจะถือว่าสิ่งนี้เป็นเรื่องที่ดี!”

ลู่ฝานตอบว่า “ฉันคิดว่าแหล่งข่าวที่กว้างขวางที่สุดในโลกคือสำนักเงินปาฟางขจ พันธมิตรที่ประมุขหลีพูดหมายความว่ายังไง?”

หลีซียิ้ม ใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากไอสองครั้ง และพูดว่า “หมายความว่า ฉันต้องการเป็นพันธมิตรกับนาย ฉันเป็นตัวแทนของหอฝึกสัตว์ นายเป็นตัวแทนของสายเลือดจิ่วเซียว สร้างพันธมิตรกับฉัน”

ลู่ฝานรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น ไม่นึกเลยว่าหลีซีจะรู้เรื่องที่เขาสามารถเป็นตัวแทนของสายเลือดจิ่วเซียวได้ด้วย

เขามีแหล่งที่มาข้อมูลอะไรกันแน่!

บางทีมองความประหลาดใจของลู่ฝานออก หลีซีก็ยังพูดอธิบายจริงๆว่า “ไม่ต้องประหลาดใจ แม้ว่าสำนักเงินปาฟางจะได้ชื่อว่าเป็นข่าวดีที่สุดในโลก แต่ความจริงแล้วสามกองกำลังใหญ่เหมือนกัน พวกเราก็วิธีการของตัวเองด้วย บางทีนายอาจจะไม่เชื่อ ในแง่ของข้อมูลลับ หอฝึกสัตว์ของพวกเราดีกว่าสำนักเงินปาฟาง เพราะว่า พวกเราพึ่งพาสัตว์อสูร!”

ลู่ฝานขมวดคิ้ว

“สัตว์อสูร? หมายความว่า พวกคุณสามารถรับข่าวสารได้โดยตรงจากสัตว์อสูร?”

หลีซีพูดว่า “ใช่ นายเคยได้ยินเกี่ยวกับผู้ที่รู้ภาษาสัตว์อสูรหรือไม่?”

ลู่ฝานพยักหน้าพูดว่า “เคยได้ยิน ชายโบราณในตำนานที่สามารถพูดคุยกับสัตว์อสูรได้!”

หลีซีพูดด้วยรอยยิ้มว่า“อือ งั้นนายรู้มั้ย อันที่จริงประมุขหอฝึกสัตว์ของทุกยุคทุกสมัย ก็เป็นผู้ที่รู้ภาษาสัตว์อสูร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อหลายร้อยปีก่อน มีผู้เชี่ยวชาญพิเศษในการควบคุมสัตว์อสูร?”

ลู่ฝานส่ายหัวเพื่อแสดงความไม่รู้ แต่เขากลับเข้าใจความหมายในคำพูดของประมุขหลีซีแล้ว

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตัวของหลีซีเองก็คือผู้ที่รู้ภาษาสัตว์อสูรคนหนึ่ง

หลีซีพูดต่อ “ผู้ที่รู้ภาษาสัตว์อสูรน่ะ พอเห็นชื่อก็จะทราบถึงความหมายแฝง ก็คือเป็นมนุษย์ที่สามารถพูดคุยกับสัตว์อสูรได้ อย่างฉัน ฉันสามารถพูดคุยกับสัตว์อสูรในโลกได้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ สิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีภาษา ดังนั้นฉันสามารถตรวจเรื่องที่คนอื่นไม่รู้ได้มากมาย ตัวอย่างเช่น ปีนั้นนายฝึกฝนกับหวูเฉินในภูเขาทางตะวันตกของเมืองลู่ในประเทศอู่อาน ตัวอย่างเช่นนายไปทำมั่วซั่วที่ชั้นเจ็ดแปดของประเทศตันเซิ่ง ฮ่าๆ พวกคนสมองฝ่ออาจจะตรวจสอบไม่เจอ แต่ฉันแค่ส่งคนที่สามารถพูดภาษาของสัตว์อสูรได้ ไปถามสัตว์อสูรที่นั่นก็พอแล้ว และไม่จำเป็นต้องส่งคนไป แค่ส่งสัตว์อสูรไปก็พอ”

ในขณะที่พูด ประมุขหลีซีดีดนิ้วเบาๆ

สัตว์อสูรขนาดประมาณเท่าหัวแม่มือปรากฏตัวขึ้น คล้ายแฮมสเตอร์ แต่กลับมีเขาเดียว ตัวสีเงิน มีระลอกคลื่นของเต๋าแห่งอวกาศ เข้าสู่ในสายตาของลู่ฝาน

“นี่คือสายลับของฉัน หนูแห่งมิติเวลา ดูแล้วก็ใช้ได้นะ!”