บทที่ 20

ลู่ฝานเดินไปที่ข้างหม้อ และหวูเฉินพูดในเวลานี้ว่า "ถอดเสื้อผ้า แล้วเข้าไปข้างใน ขอลองให้นายก่อน และดูว่านายสามารถอยู่ได้นานแค่ไหนในวันแรก ด้วยความสามารถของนายยังยากอยู่นิดหน่อย ที่อยากจะผู้ฝึกชี่ แม้ว่าฉันได้ช่วยชำระแก่นแท้และไขกระดูก ช่วยสร้างความกลับเนื้อกลับตัวใหม่ให้นายแล้ว แต่ก็ยังแย่ไปเล็กน้อย ดังนั้นระดับแรกของการปรับแต่งร่างกายจึงมีความสำคัญมาก และยิ่งพยายามคงอยู่นานเท่าไรก็จะยิ่งดีกว่า"

ตอนนั้นเองที่ลู่ฝานถึงจำได้ว่า ในตำนานผู้ฝึกชี่ ล้วนแต่เป็นคนที่มีพรสวรรค์ต่างจากผู้อื่น คนส่วนใหญ่ไม่มีความหวังในการฝึกฝน แต่แบบไหนกันแน่ที่จะเรียกว่ามีพรสวรรค์ต่างจากผู้อื่น? เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ลู่ฝานก็กล่าวว่า "ท่านอาจารย์ งั้นคนที่มีพรสวรรค์อย่างใดถึงจะสามารถเป็นผู้ฝึกชี่ได้?"

หวูเฉินกล่าวว่า "อืม แน่นอนต้องเป็นคนที่มีความสัมพันธ์กับฟ้าดิน และมีชี่หยางหรือชี่หยิน ตัวอย่างเช่นคนที่เกิดมาเพื่อควบคุมน้ำและไฟ คนที่ไม่กลัวฟ้าผ่า คนที่สามารถใช้ลมได้เป็นต้น"

ลู่ฝานฟังแล้วอ้าปากกว้าง ต้องมีพรสวรรค์ที่ต่างจากผู้อื่นมากจริงๆ เลยทีเดียว ในการเปรียบเทียบนี้ เขาเป็นได้เพียงคนธรรมดาที่ "ไร้ค่า" คนหนึ่งเท่านั้น

"ท่านอาจารย์ ผมยังมีหวังที่จะได้เป็นผู้ฝึกชี่หรือไม่? ผมไม่มีความพิเศษ และเป็นแค่คนธรรมดาเช่นนี้"

หวูเฉินหัวเราะเบาๆ การแสดงออกของเขาแสดงถึงความมั่นใจ

"ผู้ฝึกชี่ คนอื่นอาจไม่สามารถรับศิษย์อย่างนายได้ แต่ฉันทำได้ คิดถึงในอดีต ฉันก็เป็นคนที่มีพรสวรรค์ต่ำ และฉันต้องพึ่งพาความพยายามทีละนิดทีละน้อยถึงจะไปถึงจุดสูงสุดได้ ฉันจะบอกนาย บนเส้นทางการฝึกฝน ไม่มีอะไรอื่น นอกจากความขยัน ถ้านายไม่มีพรสวรรค์อื่น ก็จงให้ยึดถือความพยายามของนายเป็นพรสวรรค์ของนาย ในโลกใบนี้ มีคนมากมายที่มีความฉลาดและพรสวรรค์มาตั้งแต่เกิด แต่อย่างไรก็ตามผู้ที่มีความมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่ต่อธรรม เอาชนะอุปสรรคทั้งหมด และไม่ยอมแพ้มีน้อยคนมากหายากยิ่งนัก นายจะต้องเป็นคนที่กล้าหาญและมุ่งไปข้างหน้า ไม่ใช่คนที่มีความพึงพอใจง่ายต่อตน"

ลู่ฝานกล่าวด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า "ครับ ท่านอาจารย์"

หวูเฉินโบกมือว่า "เอาละ รีบเข้าไปเถอะ"

ลู่ฝานถอดเสื้อผ้าของเขา และเข้าไปในหม้ออย่างเปือยเปล่า

ด้วยหม้อขนาดใหญ่เช่นนี้ อาจไม่เป็นปัญหาสำหรับจะใส่คนเข้าไปสิบคน ในขณะนั้นไฟรอบๆ หม้อก็สว่างขึ้น จากนั้นลู่ฝานก็เห็นข้อความปรากฏขึ้น และข้อความทั้งแถวก็ปล่อยแสงที่เหมือนเปลวไฟออกมาและพุ่งตรงเข้ามาโดยตรง

ทันใดนั้น ลู่ฝานก็ถูกล้อมรอบด้วยเปลวไฟ และไฟสีม่วงก็เผาร่างกายของเขา

ข้างนอก หวูเฉินเร่งไฟในหม้อ มือซ้ายของเขาเป็นกำปั้น และมือขวาของเขาเป็นฝ่ามือ

ในลานบ้านเล็กๆ ทั้งหมดปั่นป่วน ลมช่วยไฟ และไฟสีม่วงก็ลุกโชน

ลู่ฝานที่อยู่ในหม้อพูดไม่ออกด้วยความเจ็บปวด ความเจ็บปวดที่เขาได้รับเมื่อฝึกหมัดถล่มเขาอยู่ในซีซานนั้น เมื่อเทียบกับสิ่งนี้แล้วมันไม่ถือเป็นอะไรเลยทีเดียว

ความเจ็บปวดที่ลึกเข้าไปในกระดูกของเขาทำให้ลู่ฝานไม่สามารถแม้แต่จะตกอยู่ในอาการโคม่าได้ เขาอยากจะกระโดดออกจากหม้อ และหนีออกจากทะเลเพลิงได้อย่างไร แต่คำพูดของหวูเฉินวนเวียนอยู่ในสมองของลู่ฝาน พยายามยืนกรานให้ได้นานที่สุด

นอกจากนี้ ลู่ฝานยังรู้สึกว่าร่างกายของเขาไม่ได้รับความเสียหาย ยกเว้นความเจ็บปวด ในทางกลับกัน เมื่อมองเข้าข้างในแล้ว เขาจะเห็นว่ากระดูกเส้นลมปราณของเขากำลังแข็งแรงขึ้น ดูเหมือนว่า การเผาไหม้ดังกล่าวจะช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งทางร่างกาย

ลู่ฝานยืนกรานไว้ ทั้งทั่วร่างกายของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง