บทที่ 2004 ความบ้าสุดท้าย

การพังทลาย เริ่มต้นจากด้านข้างของซูตง และแผ่ออกเป็นรูปวงกลม

ทุกที่ที่แสงสีขาวผ่านไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็พังทลายลงราบเป็นหน้ากลอง ราวกับว่ามันถูกสัตว์อสูรนับพันตัวเข้าโจมตี

หลุมดำที่อยู่ข้างหลัง เปล่งประกายด้วยเปลวไฟดำ

เปลวไฟดำค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ

ลู่ฝานที่กำลังจะหลบหนีก็ถูกดวงตาสีดำคู่นั้นจับจ้อง

ลู่ฝานหยุดการเคลื่อนไหวทั้งหมดในทันใด ราวกับว่าวิญญาณได้ถูกจับไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น

ช่างเป็นดวงตาที่น่ากลัวคู่หนึ่ง มองเพียงแวบเดียว ลู่ฝานก็สามารถรู้สึกถึงความบ้าคลั่ง และพลังอันโหดร้าย

ราวกับว่าสัตว์อสูรทรงพลังอยู่ในร่างของซูตง

ด้วยพลังของซูตง ทำให้เขาลืมตา และแสดงพลังของเขาให้โลกเห็น

หน้าผากของลู่ฝานปกคลุมไปด้วยเหงื่อเย็น

ในขณะนี้ เขากำลังดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่พลังนี้เพียงแค่ยับยั้งเขา และทำให้เขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

ลู่ฝานทำได้เพียงเฝ้าดูอย่างหมดหนทาง เมื่อแสงสีขาวกระทบร่างของเขา

เพียงแต่ในเวลาเพียงพริบตา แสงสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนก็พุ่งเข้าใส่เขา

พลังที่น่าสะพรึงกลัวดูเหมือนจะเตรียมพร้อมที่จะกลืนกินทุกสิ่งที่เกี่ยวกับเขาเข้าไป

“ช่วยด้วย! ผู้หญิงคนนี้มันบ้าไปแล้ว!”

“แม่มด เธอมันนังแม่มด ไม่มีใครหยุดเธอได้เลยเหรอ?”

“ฉันจะหยุดเธอ การแข่งขันนี้ไปต่อไม่ได้แล้ว!”

......

ผู้คนที่แต่เดิมเฝ้าดูการต่อสู้ก็ได้รับผลกระทบจากพลังของซูตงเช่นกัน

ถ้ามันแค่แพร่กระจายก็ไม่เป็นไร แต่เพียงชั่วครู่ จำนวนคนที่เสียชีวิตด้วยน้ำมือของซูตงก็ไม่รู้ว่ามีมากกี่คน

การแข่งขันคือการแข่งขัน แต่การฆ่าผู้อื่นเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

เช่นเดียวกับซูตง ในสายตาของคนอื่น มันไม่ใช่การแข่งขันอีกต่อไป มันเป็นการเข่นฆ่าอย่างบ้าคลั่ง!

สิ่งที่เธอทำนั้นกระตุ้นเซียนบู๊มากกว่าสิบคน อริยปราชญ์ต่างเหาะขึ้นสูง

ผู้คนมากกว่าสิบคนมองไปที่ซูตงด้วยความโกรธ

พวกเขาตะโกนอย่างฉุนเฉียวว่า “นังแม่มด ตกลงเธอจะทำอะไรกันแน่?”

“ฆ่าคนตายต้องชดใช้ด้วยชีวิตรู้ไหม?”

ไม่ไกล เมื่อคุณชายเฟิงเทียนเห็นฉากนี้ ด้วยใบหน้าไม่พอใจ เขาโบกมือ และกล่าว่า “ปล่อยคนเหล่านี้ไป มันจะส่งผลต่ออารมณ์ของฉันในการดูการต่อสู้!”

ทันใดนั้น ผู้อาวุโสคนหนึ่งโบกแสงสีดำสนิทออกไปด้านนอก

ประมุขของประเทศฉิงเทียนเมื่อเห็นลำแสงนี้ เขาก็ชี้ไปที่เหล่าเซียนบู๊และอริยปราชญ์ “องครักษ์เกราะทองคำรีบไล่คนพวกนั้นออกไปซะ!”

เสียงลมแหวกดังขึ้นจากทุกทิศทุกทาง กลุ่มองครักษ์บินขึ้นไปบนท้องฟ้า ยืนอยู่ต่อหน้าเหล่าเซียนบู๊และอริยปราชญ์ จากนั้นถืออาวุธและตะโกนออกมาอย่างดุร้ายว่า “ถอยไป!”

คราวนี้ ไม่มีใครหรือเซียนบู๊คนไหนที่กล้าออกมาอีกเลย

แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกไม่พอใจอย่างมากกับการกระทำของซูตง แต่พวกเขาก็ยังไม่กล้าที่จะเสี่ยงชีวิตเพื่อต่อต้านประเทศฉิงเทียน

แน่นอนว่าคนเหล่านี้ยังไม่รู้ว่าซูตงที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาเป็นผู้ฝึกชั่วร้ายเหมือนกับองครักษ์ของประเทศฉิงเทียน

พวกเขาเป็นพวกเดียวกัน!

ดวงตาที่เยือกเย็นของซูตงเหลือบมองเหล่าเซียนบู๊ และไม่สนใจพวกเขาเลย

ความสนใจทั้งหมดของเธอยังคงอยู่ที่ร่างของลู่ฝาน

เมื่อบินไปข้างหน้า ซูตงโบกมือเบาๆ ไปยังซากปรักหักพัง

ก้อนหินกลายเป็นผง และกระจัดกระจายออกไป เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน

ซูตงคิดว่าเป็นลู่ฝานที่ถูกฝังอยู่ข้างใน แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอคือ กระบี่หนักไร้คม

แสงบนกระบี่ยังคงส่องแสงสว่าง แต่ร่างของลู่ฝานกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

รูม่านตาหดตัวเล็กน้อย ใบหน้าครึ่งหนึ่งของซูตงซึ่งยังไม่ยุบกลับบิดเบี้ยวขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้นก็มีลมแรงลมพัดมาจากด้านหลัง