บทที่ 2007 วิกฤตการณ์ (2)

“อริยบุคคลแห่งจักรวาล เทพเงินแปดทิศ เทพบู๊หุ้นตุ้น ไม่เจอกันนานเลย คิดถึงเหลือเกิน!”

เหนืออากาศ เกราะปีศาจของคุณชายเฟิงเทียนสว่างโชติช่วง ดวงตาแดงก่ำ โบกมือให้สามอริยบุคคลเบา ๆ

สามอริยบุคคลจัดกระบวนทัพล้อมเฟิงเทียนไว้ตรงกลาง พลังเทียมฟ้าทำลายล้างทุกสิ่ง

สถานที่ที่ทั้งสี่คนกำลังยืนอยู่ กลายเป็นที่ว่างกลางอากาศที่พิเศษแห่งหนึ่ง สิ่งที่อยู่รายล้อมทั้งหมดคล้ายไม่อาจล่วงผ่านเข้ามาได้

ออร่าปีศาจ พลังแห่งเต๋า ทั้งหมดล้วนสลายไป

ที่เคลื่อนผ่านรอบกายพวกเขา มีเพียงเส้นแสงของพลัง

สิ่งเหล่านี้ ก็คือกฎเกณฑ์อันเป็นบ่อเกิดพื้นฐานระหว่างฟ้าดิน เต๋าอันยิ่งใหญ่แห่งฟ้าดินที่สมบูรณ์แบบ

แต่กฎเกณฑ์นี้ ดูคล้ายเกรงกลัวพวกเขาทั้งสี่คนยิ่ง ยามพวกเขาหันไปหาพลังที่เคลื่อนผ่าน พลังเหล่านั้นถึงกับอ้อมไปอ้อมมา

โดยเฉพาะคุณชายเฟิงเทียน กฎเกณฑ์ฟ้าดินพันที่ล้อมรอบกายเขาดูเหมือนว่าไม่นานก็สลายไป

คล้ายถูกอะไรบางอย่างกลืนกินก็ไม่ปาน!

“เฟิงเทียน นายยังมีชีวิตอยู่ เทพบู๊เสินเซียวถึงกับฆ่านายไม่ตาย!”

หลังจากสามอริยบุคคลเห็นใบหน้าของเฟิงเทียนชัดเจน สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นไม่น่าดูอย่างยิ่ง

เฟิงเทียนหัวเราะฮ่าฮ่า “เทพบู๊เสินเซียวแน่นอนว่าแข็งแกร่งมาก ฉันยอมรับ ฉันถูกเขาตามล่าจนต้องหนีเตลิดเปิดเปิงไปทั่วโลก และถูกเขาโจมตีจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน แต่คิดจะฆ่าฉัน ยังคงอ่อนด้อยไปหน่อย ฉันใช้กลยุทธ์จักจั่นลอกคราบ เขาก็เข้าใจว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว จากนั้นก็คือคนโง่ทั้งสามอย่างพวกนาย ช่วยฉันกำจัดศัตรูที่น่ากลัวที่สุด ฮ่าฮ่า ที่จริงแล้วฉันคิดว่า พวกเราเป็นพวกเดียวกันนะ พวกนายล่ะ? สามอริยบุคคลจอมหักหลัง!”

สีหน้าของอริยบุคคลทั้งสามล้วนดำทะมึนลง

“นายไปตายซะเถอะ!”

“สนใจเขาทำไม ฆ่า!”

“โลกด้านหนึ่ง!”

เห็นได้ชัดว่าสามอริยบุคคลถูกคำพูดไม่กี่คำของเฟิงเทียนทำให้จิตใจไหวหวั่น ได้แต่ใช้กำลังเข้าสู้

ผู้แกร่งกล้าเหนือใต้หล้า สามคนลงมือพร้อมกัน เกิดเป็นพลังทำลายล้างโลก

พลังแห่งโลกทั้งสามสาย เป็นพลังไร้ขีดจำกัด เสมือนกระบี่สวรรค์แทงร่างเฟิงเทียน

แต่เฟิงเทียนเพียงกางมือทั้งสองข้างของตัวเองออก ดูคล้ายเต็มใจรับทั้งหมดอย่างไม่หลบเลี่ยง

หลุมดำผืนใหญ่ ปรากฏขึ้นตรงสนามรบของคนทั้งสี่ จากนั้นเริ่มขยายวงกว้างออกไป

กระทั่งหนวดของสัตว์อสูรอากาศธาตุ ชั่วขณะนั้นก็ไม่กล้าเข้าใกล้หลุมดำยักษ์

ส่วนคนที่สัมผัสหลุมดำ หรือสิ่งใดก็ตาม ล้วนถูกบีบรัดจนแหลกละเอียดภายในชั่วพริบตา

แมงมุมกลืนวิญญาณที่กรีดร้องอยู่กลางอากาศต่างถูกหลุมยักษ์กลืนหายไป

แรดเพลิงปีศาจทลายฟ้า คำรามเสียงสูงยาว บุกฆ่าอยู่ข้างล่าง

ภายในเมืองฉิงเทียน เต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ออร่าปีศาจเทียมฟ้า ต่อกรไม่หยุด

“ฝ่าบาท ท่านรีบหนี ฝ่าบาท!”

ประเทศหลงอู่ โฉวหรงขวางอยู่หน้าประมุขประเทศหลงอู่

เห็นแรดเพลิงปีศาจทลายฟ้าสิบกว่าตัวคำรามพุ่งเข้ามา โฉวหรงก็เปลี่ยนเป็นร่างมังกร

ด้านหลัง โฉ่วล่วนสีหน้ายังคงซีดขาว ดึงประมุขประเทศหลงอู่ออกวิ่ง ข้างกายพวกเขา ยังมีงวงหนวดพรั่งพรูออกมาเหมือนไข่มุกไม่ขาดสาย ฆ่าล้างทุกสิ่งอย่างบ้าคลั่ง

โครม!

ร่างมังกรยักษ์ของโฉวหรงชนเข้ากับแรดเพลิงปีศาจทลายฟ้าที่พุ่งเข้ามา ดูคล้ายในชั่วพริบตานั้น ร่างมังกรของโฉวหรง เต็มไปด้วยบาดแผล

โฉวหรงสะบัดหางอย่างแรง กวาดแรดเพลิงปีศาจทลายฟ้าล้มลงกับพื้น พร้อมทั้งกางกรงเล็บ ขว้างแรดปีศาจออกไป

เดิมก็ไม่มีเวลาดูบาดแผลบนร่างของตัวเองอยู่แล้ว

ขณะนั้น ใต้ฝ่าเท้าของเขา ยังมีออร่าปีศาจพุ่งขึ้นมา ผู้ฝึกชั่วร้ายสวมเสื้อคลุมสีดำหลายคนปรากฏตัว มือออกเคล็ดวิชา เลือดข้นกลายเป็นค่ายกล มัดโฉวหรงไว้กับพื้นอย่างแน่นหนา

ร่างมังกรยักษ์ดิ้นรนอยู่บนพื้น แต่โฉวหรงยืนไม่ขึ้นแล้ว

ผู้ฝึกชั่วร้ายพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เลือดมังกรช่างหอมหวานเหลือเกิน!”

พูดจบ ผู้ฝึกปีศาจหลายคนก็พร้อมใจกันใช้อาวุธ แทงเข้าไปในร่างของโฉวหรง

ทันใดนั้น โฉวหรงพลันเปล่งเสียงโหยหวนขึ้นมา

“โฉวหรง โฉวหรง!”