บทที่ 2011 หนามยอกเอาหนามบ่ง(3)

“พวกนายเหล่าผู้ฝึกชั่วร้ายยังไม่ถูกกำจัด ฉันจะยอมตายได้ยังไง!”

อริยบุคคลแห่งอากาศพลันเปลี่ยนไป จากแหบพร่าเปลี่ยนเป็นมีชีวิตชีวา พลังเต๋าอันบ้าคลั่งเริ่มหลอมรวมกัน กลิ่นอายอันน่ากลัวของขุนพลังสุดเหนือฟ้าเริ่มกระจายสู่รอบด้าน

ราชาปีศาจฝันร้ายหัวเราะ “นายหายสาบสูญไปตั้งหลายปีปานนี้แล้ว ทำไมถึงไม่หายสาบสูญต่อไป ไม่งั้น ให้ฉันช่วยทำให้นายหายไปตลอดกาลดีไหม!”

พูดจบ ร่างของราชาปีศาจฝันร้ายก็เปลี่ยนเป็นร่างผีมากมาย เต็มไปด้วยเสียงผีร้องโหยไห้เป็นระยะ ๆ ม้วนเอาอริยบุคคลแห่งอากาศลอยขึ้นไปเหนือขอบฟ้า

วินาทีถัดมา บนอากาศก็ปรากฏโลกอิสระขึ้นมาอีกใบ

รูปทรงสี่เหลี่ยมเด่นชัด พลังรอบด้านไม่สามารถรุกล้ำเข้าไป โลกนั้นเริ่มแผ่ขยายลุกลาม

บนท้องฟ้าปรากฏเขตต้องห้ามขึ้นมา การต่อสู้ของขุนพลังสุดเหนือฟ้า ใครยังจะกล้าเข้าร่วม!

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

ลำแสงร่วงลงมาไม่หยุด ขณะนั้นเอง พวกลู่ฝานในที่สุดก็บินมาถึงพระราชวัง

เห็นนอกตำหนักหมิงฉี่ ลูกศิษย์หอฝึกสัตว์ ยังคงวางค่ายกลอารักขาอย่างแข็งขัน

ทั่วทั้งพระราชวัง ขณะนี้พังทลายไม่เหมือนเดิมแล้ว

มีเพียงตำหนักหมิงฉี่ ที่ดูเหมือนยังดีอยู่หน่อย

หลังจากที่พวกลู่ฝานลงถึงพื้น พบว่าที่นี่ถึงกับยังไม่ถูกสัตว์อสูรอากาศธาตุกลืนกิน

มองลูกศิษย์หอฝึกสัตว์ ลู่ฝานตะโกน “เจ้าสำนักหลีซีล่ะ!”

ประตูใหญ่ตำหนักหมิงฉี่เปิดออก เสียงของเจ้าสำนักหลีซีลอดออกมา

“ลู่ฝาน พวกนายมาแล้ว?”

ลู่ฝานตอบ “มากันครบแล้ว คุณมีวิธีอะไร รีบใช้ออกมาเถอะ หากไม่สำเร็จ พวกเราจะได้หนีไปตามแผนที่ พวกคุณหยิบแผนที่ออกมาเถอะ!”

ลู่ฝานตะโกนขึ้น ทำให้ผู้นำประเทศ ผู้แข็งแกร่งทุกคนที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ ต่างมีสีหน้าฉงน

“แผนที่อะไร?”

พวกข่งหลินพลันนึกอะไรบางอย่างออก หยิบไข่มุกเม็ดหนึ่งขึ้นมาก่อนผู้อื่น

นี่คือแผนที่ที่ลู่ฝานให้พวกเขาล่วงหน้าเมื่อหลายวันก่อน

เพียงแต่พวกเขาไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญอะไรก็เท่านั้น

ลู่ฝานกลุ้มใจมาก แผนที่หลบหนีล้วนมอบให้พวกเขาหมดแล้ว ช่วยผู้อื่นอย่างถึงที่สุด แต่สุดท้ายคนกลุ่มนี้ถึงขั้นเลือกที่จะหลบหนีโดยติดตามสามอริยบุคคล และขับออกจากบ้านที่ปลอดภัย

เรื่องถึงตอนนี้ ก็ได้แต่ต้องลองหนีจากที่มั่นนี้แล้ว ลู่ฝานหยิบเรือกลางอากาศเวิ้งว้างออกมา

หากเขาเดาไม่ผิด เหล่าผู้ฝึกชั่วร้ายก็ควรจะเหลือทางหนีให้ตัวเองสักทางถึงจะถูก แต่ทางนั้น แปดเก้าส่วนในสิบส่วน ที่เขาหาเจอก็คือเส้นทางนี้

เพราะเส้นทางนี้ผู้ฝึกชั่วร้ายที่อยู่ข้างนอกมีน้อยที่สุด ระยะทางใกล้ที่สุด นี่คือข้อมูลที่อู่คงหลิงรวบรวมจากนักฝึกชั่วร้ายหลายคนกว่าจะทำแผนที่ขึ้นมาได้ ถ้าคิดจะเดิมพันด้วยชีวิต เส้นทางนี้ ก็เป็นทางเลือกสุดท้ายแล้ว

ข่งหลินตะโกนก้อง “ลู่ฝาน นายบอกว่าไข่มุกเหล่านี้ที่นายให้พวกเรา ก็คือแผนที่หลบหนีของพวกเรา? งั้นพวกเราเริ่มหนีจากที่นี่ ใช่ไหม?”

ลู่ฝานตะโกน “พวกนายควรหนีไปจากที่นี่ตั้งนานแล้ว ของล้วนมอบให้พวกนายแล้ว ยังดูไม่เข้าใจอีกเหรอ?”

เสียงของเจ้าสำนักหลีซีพลันแทรกขึ้น “ช้าก่อน รออีกครึ่งชั่วยาม หนีตอนนี้ ต่อให้พวกนายไปถูกทาง พวกนายก็ยังคงรอดหนึ่งตายเก้า ขอเวลาฉันครึ่งชั่วยาม ฉันจะสร้างทางรอดให้พวกนายเอง!”

ลู่ฝานหยุดการเคลื่อนไหว หันไปมองเจ้าสำนักหลีซี แต่ด้านข้าง พวกข่งหลินกลับไม่ยอมฟังคำพูดของเจ้าสำนักหลีซี เหยียบเข้าไปในรถม้าของตัวเอง ทะลวงอากาศเวิ้งว้าง พุ่งเข้าไปข้างใน

หลีเหรินหลงเห็นพวกเขาบุ่มบ่ามอย่างนั้น ก็ตะโกนขึ้น “ทำอะไรน่ะ? ตอนนี้พวกนายยังไปไม่ได้ ไม่ได้ยินเจ้าสำนักพูดเหรอ ไปตอนนี้ ก็คือรอดหนึ่งตายเก้า!”

เสียงตะโกนของหลีเหรินหลง กลับไม่อาจรั้งคนไว้ได้สักเท่าไหร่

ผู้นำประเทศเฟิงหยู่ ผู้นำประเทศเสวียน ผู้นำประเทศหลงอู่เป็นต้นต่างทะลวงอากาศเวิ้งว้างเข้าไป

ผู้นำประเทศเล็ก ๆ เมื่อเห็นเก้าประเทศที่ทรงพลังพริบตานั้นพลันจากไปแล้วกว่าครึ่ง จึงรีบตามไป