บทที่ 203

ในภาพลวงตา เอี๋ยนชิงพาเฒ่าประหลาดพุ่งไปด้านหน้า เหมือนลำไผ่

ศิษย์พี่ฉู่เทียนบอกว่าเขามีผลการฝึกตน ปราณนอกชั้นสุดยอด แต่จากสายตาของลู่ฝาน ต้องไม่ใช่แค่นั้น

เผชิญกับหุ่นหินตัวใหญ่ พลานุภาพรุนแรง ในมือมีอาวุธต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เอี๋ยนชิงไม่แม้แต่จะปล่อยปราณคุ้มกันร่างกายออกมา ใช้เพียงวิชาหมัดที่มีพลังสั่นสะเทือน พุ่งไปด้านหน้า หุ่นหินพวกนี้ ไม่สามารถขวางทางเขาได้เลย

ท่าทางห้าวหาญและมั่นใจของเขา ทำให้ลู่ฝานรู้สึกว่าตัวเองเทียบไม่ได้

เอี๋ยนชิงดูแก่กว่าเขาไม่กี่ปี พละกำลังแข็งแกร่งกว่าเขา ลู่ฝานแอบคาดเดาในใจ หลังจากตัวเองทะลุถึงแดนปราณนอก ถึงจะสามารถเทียบกับเอี๋ยนชิงได้

หลังจากมองอยู่ครู่หนึ่ง ลู่ฝานและคนอื่นละสายตาออกมา

ลู่ฝานไม่เข้าใจเล็กน้อย อากาศเวิ้งว้างทับซ้อนกัน ความจริงกับภาพลวงตา ความสามารถนี้ เซียนบำเพ็ญชี่ทั่วไปไม่สามารถทำได้

ลู่ฝานจำได้ว่า นี่เป็นเรื่องที่ผู้ฝึกชี่อย่างน้อยก็แดนฟ้าดิน ถึงจะสามารถทำได้

อย่าบอกนะว่า อันที่จริง เซียนบำเพ็ญชี่คนนี้ ถึงแดนฟ้าดินแล้ว

หานเฟิงเบะปากพูดว่า "หัตถเลือดเอี๋ยนชิง ฉันว่าก็แค่นั้น แข็งแกร่งกว่าฉันนิดหน่อยเท่านั้น ฉันต้องเหนือกว่าเขา ไม่ช้าก็เร็ว ใช่ ไม่ช้าก็เร็ว......"

แอบคิดอยู่ในใจ ทั้งสี่คนเดินต่อไปข้างหน้า

ห้องนี้ใหญ่จริงๆ เดินเกือบหนึ่งชั่วยาม มีสิ่งน่ากลัว ปรากฏขึ้นด้านหน้า

ลู่ฝานและคนอื่น ชะงักฝีเท้าลง สูดหายใจเฮือก

สิ่งที่ปรากฏในสายตา คือกองกระดูก กองทับกันเป็นภูเขา เต็มทั้งห้อง มีเสาหินสองต้น โผล่ขึ้นมากลางกองกระดูก