บทที่ 2040 กลับไปเขตปีศาจ(2)

อากาศเวิ้งว้างไร้เดือนไร้ตะวัน ยากจะแยกแยะกลางวันกลางคืน

หลิงเหยาใช้นิ้วมือนับเวลา เจ้าดำหมอบอยู่บนบ่าของลู่ฝานอย่างเบื่อหน่าย มองลู่ฝานหยิบมุกเม็ดหนึ่งขึ้นมากวาดส่องรอบด้านไม่หยุด

“ลู่ฝาน ผ่านไปอีกสามวันแล้ว นายว่าสำนักสามสิบสามของผู้ฝึกชั่วร้ายอยู่ที่ไหนกันแน่?”

หลิงเหยาก็ค่อนข้างแปลกใจ เกี่ยวกับสถานที่ที่ไม่เคยไป ผู้อื่นมักรอคอยคาดหวัง

เห็นได้ชัด คำถามนี้ของเธอ ก็เป็นคำถามที่ทุกคนอยากถามเช่นกัน

รอบด้าน ผู้นำประเทศคนอื่น รวมถึงเทพเงินแปดทิศและอริยบุคคลแห่งจักรวาลยังคงมองมายังลู่ฝาน

ลู่ฝานก้มหน้ามองมุกในมือแวบหนึ่ง แผนที่ละเอียดบนนั้นเห็นได้ชัดว่าควรจะเป็นละแวกนี้

หนานกงสิงและลู่ฝานต่างนำหินคำสั่งผู้ฝึกชั่วร้ายของตัวเองออกมาถือไว้ในมือ คิดจะเข้าสำนักสามสิบสาม ของสิ่งนี้ยังคงจำเป็นต้องใช้

หนานกงสิงพลันเปล่งเสียงด้วยความประหลาดใจ “สว่างแล้ว สว่างแล้ว สหายลู่ฝาน หินคำสั่งในมือฉันสว่างแล้ว”

ลู่ฝานรีบมองหินคำสั่งของตัวเอง ก็เปล่งประกายพร่างพรายเหมือนกัน

หนานกงสิงถือหินเดินไปทั่ว ดูว่าทิศไหนสว่างกว่า อย่างนี้ย่อมสามารถระบุตำแหน่งที่แน่ชัด

“สหายลู่ฝาน ทำไมนายไม่นำป้ายคำสั่งของนายออกมาลองดู! จะต้องได้ผลกว่าหินคำสั่งนี่มากแน่ ๆ”

ลู่ฝานยิ้มพลางตอบว่า “นายหมายถึงป้ายคำสั่งของหัวหน้าสำนัก? สิ่งของประเภทนี้หากเหล่าผู้ฝึกชั่วร้ายยังไม่ทำเครื่องหมายไว้ นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องแปลก สามารถไม่ใช้มันได้ก็พยายามไม่ใช้มันแล้วกัน ทุกท่านที่ทิ้งชื่อไว้บนหินที่ประเทศฉิงเทียน หรือใช้หินแร่กุยหยวนที่ประเทศฉิงเทียนมอบให้ ทางที่ดีที่สุดปิดกลิ่นอายของตัวเองให้มิดชิด หากเป็นไปได้ พยายามวางค่ายกลให้ตัวเองด้วย คนที่ไม่เข้าใจสามารถถามประมุขประเทศตันเชิ่งได้!”

ลู่ฝานพูดจบก็ยิ้มบาง ๆ ให้ประมุขประเทศตันเชิ่ง

ประมุขประเทศตันเชิ่งคร้านจะใส่ใจลู่ฝาน ทว่าเขายังคงพูดกับเริ่นหยู่ “เปิดเตาหลอมยา กลั่นยาเก็บชี่ ให้เวลานายหนึ่งชั่วยาม!”

เริ่นหยู่ไม่พูดสักคำหม้อยาและวัตถุดิบก็ถูกหยิบออกมาแล้ว

สำหรับคนประเภทอย่างเขา ทั้งร่างก็เหมือนคลังยาเคลื่อนที่

คิดอยากกลั่นยาอะไร โดยทั่วไป ย่อมไม่อาจเกิดเหตุการณ์ขาดวัตถุดิบ

ผู้ฝึกชั่วร้ายที่อยู่ด้านหลังตอนนี้ถูกพวกเขาสลัดทิ้งไปไม่น้อย

หนึ่งชั่วยามครึ่งย่อมไล่ตามมาไม่ทัน ทุกคนยังสามารถพักผ่อนได้สักหน่อย

หนานกงสิงเริ่มเสาะหาทางเข้าสำนักสามสิบสามทั่วบริเวณโดยรอบ

เจ้าสำนักหลีซีหลับตาเอาแรง ดูคล้ายสิ่งเหล่านั้นล้วนไม่เกี่ยวข้องกับเขา

เขาเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่มีพลังปราณ และไม่มีพลังชี่ ถึงอยากช่วยก็เป็นไปได้ยาก หลบอยู่ข้าง ๆ งีบเอาแรงกลับเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ไม่เหมือนพวกศิษย์พี่หานเฟิง ตอนนี้นั่งยอง ๆ อยู่ข้างพวกสุ่ยหมิงคงมองผู้อื่นกลั่นยา

มักจะเปล่งเสียงประหลาดใจออกมาบ่อยครั้ง

“ทำไมนายไม่จุดไฟล่ะ อาศัยแค่สายน้ำก็สามารถกลั่นยาได้แล้ว? นายกำลังล้อฉันเล่นอยู่เหรอ!”

สุ่ยหมิงคงกลอกตาขาว กับมือสมัครเล่นเหล่านี้ ย่อมไม่มีหนทางแลกเปลี่ยนความรู้

หากไม่ใช่เห็นแก่ตอนนี้ที่ไม่อาจเกิดความขัดแย้งภายใน สุ่ยหมิงคงยังคิดจะใช้หม้อยายัดปากหานเฟิงเอาไว้จริง ๆ

ลำแสงเส้นหนึ่งพุ่งจากที่ไกล ๆ เข้ามาอย่างรวดเร็ว ลู่ฝานเงยหน้ามองไป พูดเสียงดัง “สิบสาม สถานการณ์เป็นยังไง?”

สิบสามมาถึงหน้าลู่ฝาน ยื่นมือออกมาสามนิ้ว จากนั้นส่ายหน้าเบา ๆ

ความหมายนี้ชัดเจนเหลือเกิน ผู้ฝึกชั่วร้ายเหล่านั้นซึ่งอยู่ด้านหลัง อย่างมากใช้เวลาสามชั่วยามก็จะตามทัน สถานการณ์ไม่ดีเลย

เทพเงินแปดทิศเห็นสถานการณ์เป็นอย่างนั้น พูดเสียงดัง “ลู่ฝาน มีเวลาค้นหาหนึ่งชั่วยาม หากภายในหนึ่งชั่วยามยังหาทางเข้าไม่เจอ งั้นพวกเราก็แยกย้าย!”

ลู่ฝานมองเทพเงินแปดทิศแต่ไม่ได้ตอบกลับ

เขาและเทพเงินแปดทิศที่จริงก็ไม่มีอะไรให้พูดกันอยู่แล้ว อีกทั้ง เท่าที่ลู่ฝานประเมิน ต่อให้อยู่ที่นี่ตามหากระทั่งสามชั่วยาม ก็ยังน่าเสี่ยงอยู่ดี