บทที่ 2047 การยึดครองร่าง?

แสงสีทองบนฝ่ามือ“หลิงเหยา”โคจรพลุ่งพล่าน คล้ายดั่งมีความคิดลงมือต่อคุณย่าเฉียน

แต่เงียบขรึมไปแล้วครู่หนึ่ง “หลิงเหยา”ยังคงอดกลั้นความหุนหันใจร้อนของตนเองไว้แล้ว เธอเผยรอยยิ้มดูแคลนต่อคุณย่าเฉียนคราหนึ่ง เดินออกไปจากลานเรือนอย่างรวดเร็วแล้ว

บริเวณด้านนอก ลู่ฝานได้รอคอยอยู่เป็นระยะเวลานานแล้ว

เมื่อได้เห็น“หลิงเหยา”ออกมา ลู่ฝานจึงเข้าไปรับหน้าทักทายแล้วทันที

“หลิงเหยา เวลานี้เธอรู้สึกอย่างใดบ้าง?”

ลู่ฝานยื่นมือออกไป และคว้าแขนของ“หลิงเหยา”เอาไว้หมับ

พริบตาเดียว“หลิงเหยา”ก็สลัดมือของลู่ฝานออกไปโดยตรง สายตาที่มองไปทางลู่ฝานแฝงไว้ด้วยเจตนาสังหาร

ลู่ฝานมองดูสีหน้าแววตาเช่นนี้จนตะลึงงันอยู่กับที่แล้ว

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าหลิงเหยาจะมองดูเขาด้วยสีหน้าแววตาเช่นนี้

“เธอเป็นไรไปแล้ว?”

ลู่ฝานขมวดคิ้วเอ่ยปากถามขึ้น

ภายในใจกลางฝ่ามือของ“หลิงเหยา” แสงสีทองรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนแล้ว เตรียมพร้อมลงมือได้ทุกเมื่อ

“หลิงเหยา”ได้พิจารณามองดูลู่ฝานขึ้นลงหลายคราแล้วพูดว่า “วิทยายุทธไม่เลวเลย กายเนื้อก็ไม่เลวเลยทีเดียว นายยินยอมเป็นทาสรับใช้ของฉันหรือไม่?”

ลู่ฝานงวยงงสับสนฟังไม่เข้าใจโดยสิ้นเชิงแล้ว ถลึงตามองหน้าของหลิงเหยาพูดว่า “ทาสรับใช้หรือ? เธอกำลังพูดเรื่องอะไรกัน?”

“หลิงเหยา”เชิดศีรษะขึ้นพูดว่า “นายฟังภาษาเผ่ามนุษย์ไม่เข้าใจเรอะ? ทาสรับใช้สองคำนี้เข้าใจยากอย่างยิ่งหรือ?”

ลู่ฝานดูออกแล้วว่าบางอย่างผิดปกติ กระบี่หนักไร้คมภายในมือของเขาปรากฏขึ้นอย่างช้าๆ

“หลิงเหยา ถ้าเป็นเธอละก็ การล้อเล่นเช่นนี้ไม่สนุกเอาเสียเลย ขอให้เธอหยุดทันที หากไม่ใช่เธอละก็ ต้องขออภัยอย่างยิ่ง วันนี้เธอไม่สามารถหนีรอดพ้นแล้ว!”

ลู่ฝานพูดเช่นนี้พลางยกกระบี่ขึ้น จ้องมองตาของ“หลิงเหยา”เขม็งแล้ว

ดวงตาทั้งคู่นั้นช่างเย็นชาเฉยเมยและหยิ่งผยองทระนง อีกทั้งยังกอปรด้วยแสงสีทองอันเข้มข้น ทำให้ลู่ฝานรู้สึกแปลกหน้าโดยสิ้นเชิง

นี่ไม่ใช่ดวงตาของหลิงเหยาที่เขารู้จักผู้นั้นพึงมีอย่างเด็ดขาด

“นายต้องการลงมือกับฉัน?”

สีหน้าของ“หลิงเหยา”ก็โกรธเคืองเช่นกัน เธอยกฝ่ามือขึ้นแล้ว

แสงสีทองภายในมือ โคจรพลุ่งพล่านแข็งแกร่งทรงพลังถึงระดับหนึ่งแล้ว

แต่ยามนี้เอง พลันเธอก็ได้เห็นแหวนบนมือของลู่ฝานแล้ว

“หลิงเหยา”ถอยหลังด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึงหลายก้าวทันที คล้ายดั่งได้เห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งเข้าแล้วก็ปาน

ลู่ฝานชำเลืองมองที่นิ้วมือตนเองแล้วคราหนึ่งตามสายตาหลิงเหยา

ตรงนั้นมีแหวนเพียงสองวง หนึ่งคือแหวนจิ่วเซียว สองคือแหวนเจ้าบ้านแห่งตระกูลลู่ของพวกเขา

ลู่ฝานไม่ทราบว่าเธอกำลังหวาดกลัวแหวนวงไหน ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมหลิงเหยาถึงหวาดกลัว

แต่เมื่อหลิงเหยาได้เห็นฝ่ามือของลู่ฝาน ก็เหมือนเช่นเดียวกับพบผีสางกลางวันแสกๆ เข้าแล้ว ถอยหลังอย่างต่อเนื่อง นอกจากนี้ยังรวดเร็วมากยิ่งขึ้นเรื่อยๆ ด้วยซ้ำ

ลู่ฝานกำลังคิดจะเรียกให้เธอหยุด หลิงเหยาก็หันหลังกลับเหินบินขึ้นไปแล้ว

และหายลับไปกลางนภากาศจนไร้ร่องรอยพร้อมกับแสงสีทอง

ลู่ฝานรีบเร่งพุ่งทะยานร่างขึ้นไป ต้องการยื่นมือไปคว้าข้อเท้าของหลิงเหยาเอาไว้

ฝ่ามือตวัดผ่านวูบ กลับคว้าถูกเพียงแสงสว่างสีทองส่วนหนึ่งเท่านั้น

“ให้ตายสิ หลิงเหยา!”

ลู่ฝานตะโกนเสียงดังลั่นคำหนึ่ง กลับหามีผู้ใดตอบเขาไม่

ลู่ฝานไม่สามารถดูออกว่าหลิงเหยาหายตัวไปได้อย่างไร เขารู้สึกสับสนพิศวงงวยงงยิ่งขึ้นทำไมหลิงเหยาจึงต้องไป