บทที่ 207

"แต่นายไม่ใช่ผู้ฝึกชี่ นายไม่มีทางได้เครื่องรางของอริยปราชญ์"

เฒ่าประหลาดกัดฟันพูดออกมา

แววตาเอี๋ยนชิงเย็นชาลง จ้องใบหน้า ที่เต็มไปด้วยรอยตีนกาของเฒ่าประหลาด "ใช่ ฉันไม่ใช่ แต่นายใช่!"

พูดพลาง เอี๋ยนชิงเดินเข้ามา จับตัวเฒ่าประหลาดเอาไว้

พลังชี่ที่เพิ่งปล่อยออกมาจากตัว โดนแรงระเบิดรุนแรง ของเอี๋ยนชิงทำลายจนหมด

เอี๋ยนชิงใช้แรงตรงนิ้วมือ จับแขนเสื้อเฒ่าประหลาดเหวี่ยงมาด้านหน้าโครงกระดูกสีทอง

เฒ่าประหลาดโดนกระแทกจนเลือดสาด พวกลู่ฝานที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วขึ้นมา

แม้พวกเขา ไม่ได้พัวพันกับเฒ่าประหลาด อีกทั้งยังสะอิดสะเอียน คนแบบเฒ่าประหลาด แต่เห็นเฒ่าประหลาดโดนเอี๋ยนชิงข่มเหงขนาดนี้ สีหน้าทั้งสี่คน เปลี่ยนไปเล็กน้อย

เอี๋ยนชิงเคลื่อนตัวเข้ามาด้านหน้า เตะลงบนน่องของเฒ่าประหลาด

เสียงกระดูกแตกที่ทำให้คนเสียวฟันดังขึ้น เฒ่าประหลาดคุกเข่าข้างหนึ่งลงบนพื้น ส่งเสียงร้องโอดครวญออกมา

เอี๋ยนชิงสีหน้านิ่งสงบ อีกทั้งมีรอยยิ้มบนใบหน้า กระแทกขาอีกข้างของเฒ่าประหลาดจนหัก เลือดพุ่งออกมา เอี๋ยนชิงก้มตัวลง หักขาของเฒ่าประหลาดทีละท่อน หัวเราะแล้วพูดว่า "คนอย่างฉัน ได้เรียนรู้มากมาย อยู่ในคณะหยินหยางมา 5-6 ปี เรียนเคล็ดวิชา วิชาทักษะลับต่างๆ มาไม่น้อย เรียกได้ว่าความรู้กว้างขวาง แม้ฉันไม่ใช่ผู้ฝึกชี่ แต่ฉันรู้วิชาที่ช่วยพวกผู้ฝึกชี่ คุณเฟิงหลิง เคยได้ยินวิชากลั่นเลือดหรือเปล่า"

เฒ่าประหลาดได้ยินคำว่าวิชากลั่นเลือด ก็ตะโกนออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"เอี๋ยนชิง นายห้ามทำแบบนี้ ฉันเป็นเพื่อนสนิทกับอาจารย์นาย ฉันแขวนแผ่นชีวิตในสถาบันสอนวิชาบู๊ ถ้าฉันเป็นอะไรไป นายไม่รอดแน่ นายจะโดนสถาบันสอนวิชาบู๊ลบล้างผลการฝึกตน และไล่ออก"

เอี๋ยนชิงขมวดคิ้วเบาๆ แล้วพูดว่า "นายแขวนแผ่นชีวิตในสถาบันด้วยเหรอ นี่ทำให้ฉันจัดการยากแล้ว ดูเหมือนฉันต้องตบตาเรื่องการตายของนายสักหน่อยแล้ว"

เฒ่าประหลาดเริ่มดิ้นสุดชีวิต เขาหันตัวมา ทั้งสองมือมีกรวยแหลมที่ก่อตัวจากพลังชี่ จะแทงไปที่ลิ้นปี่ของเอี๋ยนชิง

เอี๋ยนชิงแค่ปล่อยพลังปราณของตัวเองออกมา ก็กันกระบวนท่าของเฒ่าประหลาดได้สบายๆ

"อยู่นิ่งๆ ถึงจะมีโอกาสรอด เรื่องแค่นี้ นายไม่เข้าใจหรือไง"

มีเปลวไฟสีดำขาวก่อตัวขึ้นในมือเอี๋ยนชิง นี่เป็นแสงที่เป็นเอกลักษณ์ของวิชาหยินหยางไท่จี๋ของคณะหยินหยาง

ฝ่ามือตบลงบนหัวเฒ่าประหลาดเบาๆ ความมีชีวิตชีวาในดวงตาเฒ่าประหลาดหายไป เหลือเพียงหมอกสีเทาหม่นหมอง

เอี๋ยนชิงรีบจัดท่ากราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ ให้เฒ่าประหลาด หันมามองพวกลู่ฝาน แล้วยิ้มอย่างผ่อนคลาย เป็นระยะๆ