บทที่ 2088 รวบรวมกำลัง(1)

ประเทศเฟิ่งหยุนเป็นประเทศที่มีวิวทิวทัศน์งดงาม เต็มไปด้วยหญ้าวิเศษ

ผ่านอากาศเวิ้งว้าง ก้าวผ่านม่านของพลังฟ้าดิน เจ้าสำนักหลีพาพวกลู่ฝานมาถึงในประเทศเฟิ่งหยุน

สิ่งแรกที่ปรากฏในสายตาคือสัตว์อสูรบินเต็มฟ้า ธรรมชาติราวกับภาพวาด ทิวทัศน์งดงามมาก

หนีเอาชีวิตรอดมาตั้งหลายวัน จู่ๆ ได้มาเห็นประเทศที่งดงามขนาดนี้ ทำให้ทุกคนจิตใจผ่อนคลายไม่น้อย

ลู่ฝานมองซ้ายมองขวา เห็นเขาเขียวน้ำใส เห็นสัตว์บกสัตว์ปีก สีหน้าเขาดูผ่อนคลายขึ้นเยอะ

พูดตามตรง แม้ประเทศเฟิ่งหยุนเป็นเพียงประเทศเล็กๆ

แต่ประเทศเล็กๆ ก็มีเสน่ห์ของมัน อย่างเช่น ประเทศหลิงที่ลู่ฝานเคยไปตอนนั้น แม้เป็นประเทศเล็กๆ แต่กลับดีมากเลย

ทุกคนลงมาบนพื้นท่ามกลางการคุ้มครองของสัตว์อสูรนับไม่ถ้วน สิ่งที่ปรากฏในสายตาคือเมืองหินประหลาดของประเทศเฟิ่งหยุน

ไม่มีกำแพงเมือง ไม่มีประตูเมือง มีเพียงรูปปั้นสัตว์ต่างๆ ล้อมรอบเป็นกำแพงเมือง

กลุ่มคนประเทศเฟิ่งหยุน สวมชุดผ้าดิบแบบธรรมดาสุดๆ หรือไม่ก็เสื้อหนังสัตว์กับกระโปรงที่ทำจากใบไม้ ยืดคอยาวเงยหน้ามองพวกลู่ฝาน

เห็นเต่ามังกรที่พวกลู่ฝานกับเจ้าสำนักหลีนั่งเหาะลงมา คนพวกนี้หมอบกราบลงบนพื้นทันที พากันตะโกนเสียงดังว่า “เทพวิญญาณจุติ เทพวิญญาณจุติ!”

คนนับไม่ถ้วนเคารพบูชาด้วยใจศรัทธา ลู่ฝานพูดด้วยใบหน้างุนงง “เทพวิญญาณเหรอ”

หลีเหรินหลงที่ยืนด้านหลังเจ้าสำนักหลีอธิบายว่า “สหายลู่ฝาน นายอาจยังไม่รู้ว่าประเทศเฟิ่งหยุนเป็นประเทศที่เล็กมากๆ คนที่วิทยายุทธสูงสุดของที่นี่แค่แดนปราณฟ้าเท่านั้น ประมุขประเทศเป็นแค่เซียนบำเพ็ญชี่ อีกทั้งยังเหาะไม่เป็นด้วย คนทั้งประเทศบูชาหงส์ที่มีพละกำลังพอทัดเทียมกับเซียนบู๊ ดังนั้นเต่ามังกรที่เรานั่งอยู่ พาหงส์ต่างๆ รวมถึงเทพมังกรลงมาจากฟ้า พวกเขาเลยเข้าใจว่าเราเป็นเทพวิญญาณ ถ้าเราไม่ทิ้งผู้ดูแลสองคนของหอฝึกสัตว์รออยู่ที่นี่เป็นเวลานาน พวกเขาคงไม่มีสิทธิ์มาต้อนรับพวกเราหรอก”

ลู่ฝานพยักหน้าเข้าใจ ดูเหมือนประเทศนี้อ่อนแอใช้ได้เลย

เจ้าสำนักหลีโบกมือไปมา “ไม่ต้องพูดอะไรมากแล้ว รีบให้พวกเขาหาที่พักให้เราเถอะ เราสามารถจัดแจงตัวเองที่นี่ได้สามวัน พวกนักบู๊ฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ ผู้ฝึกชี่หาสมุนไพรมาเสริมจากที่นี่ได้ แม้ที่นี่เป็นประเทศเล็กๆ แต่มีทุกอย่างครบ มีทุกอย่างที่ต้องการ แค่มันน้อยไปหน่อยเท่านั้น!”

หลีเหรินหลงขานรับเสียงเบา เหวี่ยงมือไปทางด้านหลัง

ทันใดนั้นศิษย์ของหอฝึกสัตว์เหาะลงมาก่อน รวมตัวเป็นทีมเปิดทางให้พวกลู่ฝาน

ลู่ฝานกับเจ้าสำนักหลีเดินไปด้านหน้าช้าๆ พวกศิษย์พี่หานเฟิงที่อยู่ด้านหลังมองซ้ายมองขวา ตะโกนออกมาเป็นระยะว่า “คนประเทศนี้ดูมีน้ำมีนวลมาก แต่พละกำลังอ่อนแอเกินไป ที่นี่คือเมืองหลวงของประเทศเฟิ่งหยุนจริงเหรอ”

ศิษย์พี่ใหญ่ดึงเสื้อหานเฟิงแล้วพูดว่า “เลิกพูดมากได้แล้ว”

ศิษย์พี่ฉู่สิงพูดว่า “แต่ผู้หญิงที่นี่สวยมากเลย”

ด้านหลัง ประมุขประเทศตันเซิ่งพาศิษย์ของประเทศตันเซิ่งกับยอดฝีมืออิสระเดินตามมา

เย่หนานเทียน จั่วหยุนตงและคนอื่นอยู่ในนั้นด้วย

สีหน้าประมุขประเทศตันเซิ่งไร้อารมณ์ เขาเห็นประเทศเล็กๆ แบบนี้มากี่ครั้งแล้วไม่รู้ จึงไม่มีความสนใจอะไรเลย

แต่สภาพแวดล้อมของที่นี่ไม่เลวจริงๆ เป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การเลี้ยงสัตว์อสูร

หอฝึกสัตว์ตั้งใจเอาที่นี่เป็นสถานที่ปลอดภัย ต้องมีความหมายอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ

เจ้าสำนักหลีทำอะไรเหนือความคาดหมายตลอด เขาตั้งใจให้ทุกคนหยุดพักที่นี่สองสามวัน น่าจะมีจุดประสงค์อื่นด้วย

แต่ประมุขประเทศตันเซิ่งไม่ได้พูดอะไรมาก เดินตามไปข้างหน้าเรื่อยๆ

เมื่อพวกประมุขประเทศตันเซิ่งออกไป ผู้หญิงชุดดำกลุ่มสุดท้ายเดินลงมาจากหงส์น้ำแข็ง

แววตาพวกเธอดูงุนงง เหมือนกล้าๆ กลัวๆ

เหมือนคนไม่เคยเดินทางไกลมาก่อน เพิ่งเคยเห็นโลกแปลกใหม่แบบนี้ครั้งแรก