บทที่ 2125 ยามราตรีอบอุ่นเล็กน้อย(1)

“ย้ายบ้านเหรอ ย้ายไปเมืองหลวงเหรอ”

นัยน์ตาลู่เฮ่าหรานมีความตื่นเต้น เขาสนใจทุกโอกาสที่สามารถทำให้ตระกูลลู่ยกระดับขึ้น

ลู่หาวก็พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ลู่ฝาน นายจะให้เราลงหลักปักฐานที่เมืองหลวงเหรอ เราจะทำได้เหรอ”

ศิษย์พี่หานเฟิงและคนอื่นพากันหัวเราะ

ฮ่วนเย่ว์ที่เงียบอยู่ข้างๆ มาตลอดพูดว่า “คุณปู่ลู่ ลุงลู่ จากตำแหน่งของลู่ฝานในตอนนี้ อย่าว่าแต่ประเทศอู่อานเลย เขาสามารถพาพวกคุณลุงไปได้ทุกที่ในใต้หล้า”

หนานกงสิงพยักหน้าพูดว่า “รวมถึงในกลุ่มผู้ฝึกชั่วร้ายด้วย”

ลู่เฮ่าหรานตกใจเข้าไปอีก จากที่สองคนนี้พูดมา

เหมือนตอนนี้ลู่ฝานเป็นผู้แข็งแกร่งทั่วใต้หล้างั้นเหรอ

ตอนนี้ลู่หาวเพิ่งนึกคำถามสำคัญออก เขารีบถามว่า “ลู่ฝาน เมื่อกี้นายบอกว่าฉินซางต้าตี้ตายแล้วงั้นเหรอ นายจะกลับไปช่วยองค์ชายคนใดคนหนึ่งชิงบัลลังก์ใช่ไหม”

ลู่ฝานพยักหน้า “เรียกแบบนั้นก็ได้ ถือโอกาสให้ตระกูลลู่ได้ลงหลักปักฐานด้วย ยังไงเขตตงหวาก็ยังเล็กเกินไป!”

ลู่หาวขมวดคิ้วพูดว่า “ลู่ฝาน เรื่องชิงบัลลังก์ เป็นเรื่องอันตรายมาตั้งแต่โบราณแล้ว นายอย่าถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้นเลย สุดท้ายจุดจบนายจะเจ็บช้ำมาก!”

ลู่ฝานได้ยินแล้วหัวเราะ

ศิษย์พี่หานเฟิงหัวเราะอย่างมีความสุขยิ่งกว่า “เรื่องอันตรายเหรอ ลุงลู่ สำหรับลู่ฝาน ประเทศธรรมดาๆ อย่างประเทศอู่อาน ไม่มีที่ไหนอันตรายเลย เขากลับเมืองหลวงคราวนี้ ไม่ได้ช่วยให้องค์ชายคนใดคนหนึ่งเป็นกษัตริย์แต่เขาอยากให้ใครเป็นกษัตริย์ คนนั้นก็จะได้เป็นกษัตริย์ ฉันขอพูดอีกนิด ถ้าตอนนี้ศิษย์น้องลู่ฝานอยากเป็นกษัตริย์เองก็สามารถทำได้”

คำพูดของหานเฟิงทำให้ลู่เฮ่าหรานกับลู่หาวอ้าปากหวอ

อยากให้ใครเป็นกษัตริย์ก็ได้อย่างนั้นเหรอ

ลู่ฝานแข็งแกร่งถึงขนาดนี้แล้วเหรอ

คนที่มาจากสถานที่เล็กๆ อย่างพวกเขา ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งในตระกูลตัวเอง จะมีคนที่สามารถกำหนดทิศทางการเปลี่ยนแปลงของประเทศ และกำหนดความรุ่งเรืองและร่วงโรยของชาติบ้านเมืองได้

ตอนลู่ฝานได้ตำแหน่งท่านป๋อ ทำให้ตระกูลลู่ควบคุมตงหวาตลอดชีพ

ลู่เฮ่าหรานกับลู่หาวคิดว่านี่คือจุดสูงสุดที่ตระกูลลู่สามารถทำได้แล้ว

เรื่องที่ไม่กล้าคิดมาตลอดชีวิตเกิดขึ้นแล้ว

ลู่เฮ่าหรานกับลู่หาวตื่นจากฝันมาหลายต่อหลายครั้ง

แต่จู่ๆ ตอนนี้ลู่ฝานกลายเป็นผู้รักษาเมืองหลัก อีกทั้งเหมือนจะสามารถควบคุมอู่อานได้อีก

เหมือนพวกเขากำลังฟังนิทาน ทำให้พวกเขาไม่กล้าเชื่อเลย

ลู่เฮ่าหรานกลืนน้ำลายแล้วพูดกับลู่ฝานว่า “เขาพูดความจริงเหรอ”

ลู่ฝานพูดอย่างราบเรียบว่า “ก็จริง แต่ฉันไม่อยากเป็นกษัตริย์”

ศิษย์พี่หานเฟิงส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง เหมือนเขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าลู่ฝานจะเป็นกษัตริย์เอง

ถึงตอนนั้นเขาก็จะเป็นศิษย์พี่ของกษัตริย์ประเทศอู่อาน จะมีหน้ามีตาอย่างแท้จริง แต่น่าเสียดายที่ลู่ฝานไม่สนใจเรื่องนี้เลย

ลู่ฝานเอานิ้วเคาะโต๊ะแล้วพูดว่า “ทุกคนพักผ่อนหนึ่งคืน พรุ่งนี้เราจะกลับเมืองหลวง พ่อกับปู่ก็เตรียมตัวไว้เลย เลือกศิษย์คนสำคัญของตระกูลลู่ไปกับพวกเรา พอถึงเมืองหลวงเราจะสร้างความก้าวหน้าที่นั่น ผ่านไปสักระยะ ฉันจะให้ของจำพวกยา วิชา และอาวุธอีกส่วนหนึ่ง อนาคตของตระกูลลู่จะรุ่งโรจน์ขึ้นเรื่อยๆ ศิษย์ตระกูลลู่จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ อันดับแรกคือทำให้ตระกูลลู่ของเรา เป็นตระกูลอันดับหนึ่งของประเทศอู่อาน”

ลู่เฮ่าหรานกับลู่หาวกุมหัวใจตัวเอง

เห็นได้ชัดว่าวันนี้หัวใจทั้งสองคน เจอกับความท้าทายอย่างหนัก พวกเขารู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่คล่อง

ตระกูลอันดับหนึ่งของประเทศอู่อาน!

นี่คือฝันอันงดงามที่พวกเขาไม่เคยเพ้อฝันมาก่อน