บทที่ 213

เสียงราบเรียบ หม้อสือฟางเข้าไปในมือชายคนนั้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า คนคนนี้คือเซียนสือฟางผู้ล่วงลับ แสงสีขาวบนตัวลู่ฝานหายไป เขายังไม่เข้าใจว่า ทำไมจู่ๆ อีกฝ่ายถึงยอมรับเขาเป็นศิษย์

"ต้องเป็นนักเรกิที่อายุไม่ถึงร้อยปี ถึงจะเป็นผู้สืบทอดของคุณไม่ใช่เหรอ"

ลู่ฝานจ้องเซียนสือฟาง

เซียนสือฟางชี้ไปที่หัวใจลู่ฝาน แล้วพูดว่า "นายอายุไม่ถึงร้อยไม่ใช่หรือไง อีกทั้งพลังที่นายปล่อยออกมาเมื่อครู่ ถึงเกณฑ์นักเรกิแล้ว แม้พลังแปลกไปหน่อย แต่เจดีย์เสวียนเก้ามังกรบอกฉันว่า พลังของนายบริสุทธิ์และแข็งแกร่งมาก"

ลู่ฝานสีหน้าประหลาด เจดีย์เสวียนเก้ามังกรบอกเขาอย่างนั้นเหรอ

ขณะกำลังจะพูด ลู่ฝานรู้สึกไร้เรี่ยวแรง มันแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ลู่ฝานรู้สึกว่าสติตัวเอง ค่อยๆ หายไปเรื่อยๆ

เหมือนเซียนสือฟางก็รู้ว่าออร่าของลู่ฝานเปลี่ยนไป

แสงสีทองอบอุ่นปล่อยออกมาจากเจดีย์เสวียนเก้ามังกรในมือเขา เข้าไปในตัวลู่ฝาน

ลู่ฝานรู้สึกจมลงไปในแสงสีทอง พลังอันอบอุ่นและสบาย ไหลเวียนภายในตัวเขา ช่วยเขาฟื้นฟูพลังบาดเจ็บอย่างรวดเร็ว

พลังการฟื้นฟูของแสงสีทองนี้น่ากลัวมาก เพียงพริบตา เส้นลมปราณและกระดูก ที่เสียหายในตัวเขา ฟื้นฟูกลับมาเหมือนเดิม

แม้ปราณชี่ของเขายังอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์ แต่อาการบาดเจ็บคงที่แล้ว

ชิ้นส่วนค่ายกลหยินหยางกับค่ายกลเบญจธาตุในตัวเขา กลับเข้าไปในตันเถียน เศษชิ้นส่วนรวมตัวกันเป็นรูปทรงกลม ส่องแสงออกมาบางๆ

ฟู่วว......

ลู่ฝานพรูลมหายใจออกมา ทรงตัวอย่างมั่นคง

เซียนสือฟางยังมองเขาอย่างเป็นมิตร แล้วพูดว่า "นี่คือพลังของฉันและเป็นพลังของเจดีย์เสวียนเก้ามังกรด้วย ได้รับการถ่ายทอดจากฉัน บนโลกใบนี้ไม่มีใครฆ่านายได้ง่ายๆ"