บทที่ 217

ซิงยวนโกรธจนหน้าเปลี่ยนสี จากนั้นมีสีหน้าอึมครึม

"อี้ชิง ลูกศิษย์คนไหนของฉัน ฆ่าลูกศิษย์นาย นายกล้าบอกชื่อ บอกความจริงกับฉันหรือเปล่า!"

อี้ชิงชี้หน้าซิงยวน "ไอ้เฒ่าผมขาว นายยังมีศิษย์อีกสักกี่คนกัน ก็เอี๋ยนชิงศิษย์รักของนายไง ถ้านายไม่เชื่อ ก็เรียกเขาออกมาถามสิ"

เมื่อได้ยินชื่อเอี๋ยนชิง ซิงยวนมีแววตาดุดัน

ซิงยวนมองอี้ชิงอย่างเย็นชา "เอี๋ยนชิง ฉันเข้าใจแล้ว นายฉวยโอกาสตอนยังไม่ถึงการสู้จัดอันดับของสถาบัน จงใจมาหาเรื่องเอี๋ยนชิงใช่ไหม หึ คณะหนึ่งเดียวของนาย อยู่อันดับท้ายทุกปี ปีนี้อยู่ไม่สุขหรือไง"

กล้ามเนื้อบนหน้าอี้ชิงกระตุกทันที

"นายคิดว่าฉันไร้ยางอายเหมือนพวกคณะหยินหยางหรือไง ซิงยวน จะเอาเอี๋ยนชิงออกมาไหม!"

ผมขาวของซิงยวนสะบัดปลิว ดวงตากลายเป็นสีขาวทั้งหมด

"อี้ชิง นายอยากสู้ก็สู้สิ ไม่จำเป็นต้องหาเหตุผล ให้ฉันเอาศิษย์ของฉันออกมา ฝันไปซะเถอะ"

สองมือของซิงยวนมีวงแสงสีขาวดำปรากฏขึ้น นี่คือวงแหวนหยินหยางเป็นอาวุธที่เป็นเอกลักษณ์ของซิงยวน ซึ่งทำให้เขาเหิมเกริมในสถาบันสอนวิชาบู๊ได้

เห็นซิงยวนทำท่าเหมือนต่อสู้ครั้งใหญ่ อี้ชิงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงเช่นกัน

"ฟาดฟันวิญญาณ์!"

กระบี่ฟันออกมา ลมเมฆพัดปลิว ท้องฟ้าเป็นสีดำ

อี้ชิงไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ใช้ท่าไม้ตายทันที

พลังปราณอันแข็งแกร่งกระตุ้นฟ้าดิน เทียนฉี่ของสถาบันสอนวิชาบู๊ก็โผล่หัวขนาดใหญ่ออกมากลางอากาศ ดูการต่อสู้ของอี้ชิงกับซิงยวนเช่นกัน

ถ้าเป็นการเข่นฆ่าของศิษย์ในสถาบัน เทียนฉี่สามารถขัดขวางได้

แต่การต่อสู้ของอาจารย์สองคณะ เทียนฉี่ทำได้เพียงมองดูเท่านั้น

กระบี่พร้อมแสงทำลายล้าง ฟันลงกลางอากาศ