ตอนที่ 2202
บทที่ 2202 ทลายค่ายกล(1)
October 21, 2026
เขาหั่วเซียว เขาทรงพลิกคว่ำเหมือนดวงจันทร์ที่สว่างไสว และค่ายกลเหมือนกับมังกรที่ไม่มีที่สิ้นสุด
เริ่มต้นจากตีนเขา ก็เป็นค่ายกลที่มองแล้วไม่สามารถละสายตาได้
ภูเขา หิน และต้นไม้ล้วนเป็นค่ายกลหมด หมอกแผ่ปกคลุมอย่างหนาทึบ และมีแสงจาง ๆ ซ่อนอยู่ภายใน อากาศช่างสวยงามจริงๆ
เขาหั่วเซียวเป็นเขาค่ายกลที่มีชื่อเสียงในสายเลือดเสินหวง
ค่ายกลที่ปกคลุมอยู่ในเขาหั่วเซียวเหล่านี้ ล้วนเป็นค่ายกลการป้องกันของสำนักจิ่วเซียวในยุครุ่งเรือง
เพียงเพราะว่าสำนักจิ่วเซียวถล่มลงในภายหลัง
โครงสร้างอันวิจิตรงดงามเหล่านี้จึงแตกหักและพังทลาย ที่สำคัญกว่านั้นคือสูญเสียการดูแลจากผู้เชี่ยวชาญ จึงไม่มีใครรู้วิธีใช้งานอีกต่อไป
ฉะนั้นทุกสิ่งที่มีทั้งหมดจึงถูกทิ้งไว้บนภูเขาโดยผู้อาวุโสของเขาหั่วเซียว
หนึ่งคือเพื่อให้ลูกหลานที่อยากศึกษา ลูกหลานหลายคนของสายเลือดเสินหวงที่ต้องการเข้ามาที่เขาหั่วเซียวล้วนพุ่งเป้าไปที่ค่ายกลโบราณและทรงพลังของค่ายกลเหล่านี้
ค่ายกลนี้มันแตกต่างจากการฟื้นฟู
มันเป็นของพลังภายนอก ตราบใดที่ทำความเข้าใจได้ ก็สามารถใช้มันได้
นอกจากนี้ กฎของเขาหั่วเซียวก็คือ ตราบใดที่สามารถซ่อมแซมโครงสร้างที่ผุพังและนำติดตัวไปด้วย ก็สามารถใช้มันได้
ฉะนั้น ลูกหลานที่ออกมาจากเขาหัวเซีนว อาจไม่จำเป็นต้องได้รับการฝึกฝนที่แข็งแกร่ง แต่จะได้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกลอย่างแน่นอน
ลู่ฝานยืนอยู่ที่ด้านล่างของเขาหั่วเซียว เฝ้าดูกลสลับซับซ้อนของค่ายกลจำนวนนับไม่ถ้วนที่ก่อตัววนปกคลุมเขาหัวเซีนวอย่างแน่นหนา
เวลานี้ ศิษย์สาวของเขาหั่วเซียว ยืนอยู่ที่เชิงเขาด้วยท่าทางแสดงความเคารพ
ชุดสีแดง กระโปรงยาวตกถึงพื้น คิ้วไหมหมอบ นัยตาหงส์ยาวเรียวรี มือแดงอ่อนปวกเปียก นิ้วที่เพรียวบางขาวผ่อง
เมื่อเห็นลู่ฝานมาถึง หญิงสาวก็ยิ้มและเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ลู่ฝาน เหรินเฟยเยี่ยนขอคารวะ ฉันมาคอยคุณตามรับสั่งของผู้อาวุโส”
ลู่ฝานหันไปมองข้างหลัง ผู้อาวุโสสี่ที่เข้ามาเกือบสายพอดี
เมื่อเห็นเหรินเฟยเยี่ยน ผู้อาวุโสสี่ก็พยักหน้า
เหรินเฟยเยี่ยนยิ้มและเอ่ย “ศิษย์พี่ลู่ฝาน อยากให้ฉันได้อธิบายว่าด่านนี้ควรทําอย่างไรดีหรือไม่”
ลู่ฝานไพล่มือขวากล่าวว่า “ศิษย์น้องเหริน โปรดอธิบายด้วย”
เหรินเฟยเยี่ยนชี้ไปที่ค่ายกลขนาดใหญ่เหล่านี้และกล่าวว่า “ฉันเชื่อว่าศิษย์พี่ลู่ฝานก็เห็นว่าเขาหั่วเซียวเต็มไปด้วยค่ายกลมากมาย ตั้งแต่จุดนี้ไปจนถึงยอดเขา ซึ่งทั้งหมดนี้เป็นค่ายกลขนาดใหญ่ที่บรรพบุรุษรุ่นก่อนทิ้งไว้ ในหมู่พวกเขา ค่ายกลที่ตีนเขานั้นอ่อนแอและไม่สมบูรณ์ที่สุด ยิ่งขึ้นไปสูงเท่าไรก็ยิ่งแข็งแกร่ง สมบูรณ์ยิ่งขึ้น ทรงพลังมากขึ้น โดยปกติ การบูรณะค่ายกลเหล่านี้จะถูกควบคุมโดยผู้อาวุโส แต่วันนี้ เพื่อที่จะกำหนดด่านสุกยากนี้ให้กับศิษย์พี่ลู่ฝาน ค่ายกลทั้งหมดได้ถูกเปิดใช้งานแล้ว สิ่งง่าย ๆ ที่ต้องทำคือเริ่มจากที่นี่ ทีละขั้น ไปจนถึงบนยอดเขา โดยเวลาจำกัดที่จำกัดหนึ่งชั่วยาม”
ลู่ฝานพยักหน้ากล่าว “ฟังดูไม่ค่อยซับซ้อนเท่าไหร่นี่”
เหรินเฟยเยี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ลู่ฝาน อย่าชะล่าใจนักเลย อาจฟังดูไม่ซับซ้อน แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาหั่วเซียวได้ซ่อมแซมค่ายกลที่ทรงพลังมากมายในช่วงหลายปีที่ผ่านมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งค่ายกลทลายพลังเทพหลายอันที่ผู้อาวุโสฟื้นฟูด้วยตนเองนั้นมีพลังในการยึดสวรรค์และโลก รวมทั้งโลกวิญญาณและเทพ เมื่อศิษย์พี่ลู่ฝานไปถึงครึ่งทางของภูเขา จะรู้ว่าแม้ว่าค่ายกลนี้ แม้เป็นกระจิดริด แต่ก็มีความกว้างใหญ่และลึกมากเช่นกัน ศิษย์พี่ลู่ฝานควรระวังว่าจะตกลงไปด้วย !”
พูดจบ เหรินเฟยเยี่ยนก็โบกมือ หมอกหนาของเขาหั่วเซียวทั้งหมดก็คลุ้งกระจายออกไป
ด้วยมือนี้เพียงมือเดียวก็เพียงพอที่จะเห็นว่าการฝึกฝนของเหรินเฟยเยี่ยนนั้นไม่ธรรมดาจริง ๆ
ผู้อาวุโสสี่ฟังคําพูดของเหรินเฟยเยี่ยน แต่ไม่ค่อยพอใจ ทั้งยังกล่าวว่า “เฟยเยี่ยน คําพูดของเธอมันมากเกินไปแล้ว”
เหรินเฟยเยี่ยนยิ้มไม่หยุด ทั้งยังส่งสายตาพริ้มพราวที่ขี้เล่นให้ลู่ฝาน
ฉากนี้ตกอยู่ในสายตาของสาวกของสายเลือดเสินหวงทุกคนที่มาอยู่รอบๆ และสีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป
ดูเหมือนว่าในสายเลือดเสินหวง ศิษย์พี่เฟยเยี่ยนที่รู้จักกันดีในฐานะผู้ที่ถูกปลาบปลื้ม จะถูกใจลู่ฝานที่มาจากต่างถิ่นคนนี้แล้ว
ในสถานการณ์เช่นนี้ ความรู้สึกก็ผุดขึ้นในใจของทุกคน เมื่อพวกเขาเห็นกะหล่ำปลีของตัวเองถูกหมูต่างถิ่นเด็กไป(เทพธิดาถูกคู้ปรับในความรักแย่งชิงไป)
บางคนมองลู่ฝานด้วยความโกรธฉายชัดในดวงตา แต่คงเป็นเพียงความโกรธที่ไม่อาจพูดออกมาได้ ความแข็งแกร่งของลู่ฝานอยู่ที่นั่น หากเพียงเจ้าคนวัยเยาว์เหล่านี้ พวกเขาคงอาจไม่รวมกันเป็นศัตรูตัวฉกาจของลู่ฝานได้
“เชิญเถอะ ศิษย์พี่ลู่ฝาน !”
เหรินเฟยเยี่ยนหลีกทางให้ ลู่ฝานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ และพูดกับเจดีย์เสวียนเก้ามังกรในใจว่า ”ไอ้เก้า ด่านนี้แปดสิบเปอร์เซ็นต์คงต้องพึ่งพานายแล้ว ระดับค่ายกลรบของฉัน คงไม่ไหวจริงๆ”