บทที่ 221

บนเขาหลีซาน ที่ตั้งอยู่ไกลๆ

อาจารย์เต้ากวงกับฉู่สิงที่กำลังหาร่องรอยของจวนอากาศธาตุ เห็นแสงสีทองพุ่งมาเช่นกัน

รับแสงสีทองเอาไว้ อาจารย์เต้ากวงกวาดตามอง ยิ้มแล้วพูดว่า "ไอ้อี้ชิง โดนทำโทษให้เก็บตัวแล้ว แต่ในเมื่อซิงยวนโดนลงโทษไปด้วย ก็ไม่เป็นไร"

อาจารย์เต้ากวงบีบแสงสีทองจนแตก กวาดตามองยอดเขาหลีซานแล้วพูดว่า "นายแน่ใจว่าใช่ที่นี่เหรอ"

ฉู่สิงพยักหน้า "ใช่ครับ เราโดนดูดเข้าไปจากที่นี่"

อาจารย์เต้ากวงปล่อยพลังปราณของตัวเองออกมา กระแทกหมัดลงบนพื้น

พื้นดินสะเทือน ฝุ่นลอยขึ้นมา

รีบกวาดตามองฝุ่นทั้งหมด ทันใดนั้น อาจารย์เต้ากวงเห็นจุดดำเล็กๆ

อาจารย์เต้ากวงพุ่งเข้าไป จับจุดสีดำเอาไว้

ใส่พลังปราณเข้าไปในจุดสีดำ แล้วหลับตาลง อาจารย์เต้ากวงอาศัยพลังปราณนี้ มองเห็นจวนอากาศธาตุด้านใน

ทันใดนั้น อาจารย์เต้ากวงสัมผัสถึงพลังชีวิตอันโดดเดี่ยวที่อยู่ด้านใน

"อืม ลู่ฝานยังมีชีวิตอยู่ เหมือนกำลังเก็บตัวอยู่"

อาจารย์เต้ากวงยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น แค่มีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว บาดเจ็บไม่ใช่เรื่องใหญ่ ผู้สืบทอดคณะหนึ่งเดียวที่มีเกราะเกล็ดมังกร ไม่ได้ฆ่าง่ายขนาดนั้น พลังฟื้นฟูน่าตกใจมาก เรื่องนี้อาจารย์เต้ากวงรู้ดีกว่าใคร

"โอเค เอามันกลับไปศึกษาให้ดี แต่ช่วงนี้อย่ารบกวนลู่ฝาน ให้เขาฝึกฝนเต็มที่ รอดจากหายนะครั้งใหญ่ มักเจอโชคดี ไม่แน่ลู่ฝานอาจมีโชคครั้งใหญ่ก็ได้"

อาจารย์เต้ากวงบีบแสงสีดำในมือ แล้วเดินกลับไป

ฉู่สิงถามว่า "ไม่เป็นไรจริงเหรอครับ ดีจังเลย โอ๊ย ถ้าศิษย์น้องลู่ฝานเป็นอะไรไป ผมจะต้องไปฆ่าคณะหยินหยางให้ได้ แม้จะแพ้ ก็ต้องฆ่าเอี๋ยนชิงให้ได้"