บทที่ 2223 ตราประทับเก้าอักษร

พูดจบ ผู้อาวุโสรองกวักมือเบาๆ ช่องม่านแสงบนฟ้าปิดลง ปราณแห่งหุ้นตุ้นบนพื้น โดนดูดเข้าไปในภูเขาจนหมด

บนเขายู่เซียว ทุกอย่างกลับสู่ปกติ บนหินบลูสโตน นอกจากรอยเท้าลึกที่ลู่ฝานเหยียบลงไปเพราะควบคุมพลังไม่ได้ รวมถึงเลือดที่หยดลงจากตัวแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีกเลย

เมื่อปราณแห่งหุ้นตุ้นหายไป แสงของหัวใจปีศาจสวรรค์ตรงอกลู่ฝานก็มืดลงเช่นกัน

แรงกดดันหายไป ลู่ฝานสูดหายใจลึก เริ่มจัดการกับอาการบาดเจ็บของตัวเอง

ผู้อาวุโสทุกคนไปยืนด้านข้าง มองลู่ฝานอย่างเฉยเมย ไม่ได้กลับไปจนหมดเหมือนก่อนหน้านี้

ผู้อาวุโสมองหน้ากัน ผู้อาวุโสรองพยักหน้าเบาๆ

จากนั้นผู้อาวุโสทุกคนพากันมาข้างลู่ฝาน ล้อมลู่ฝานเอาไว้

ลู่ฝานมองพวกเขาอย่างประหลาดใจแล้วพูดว่า “ผู้อาวุโสจะทำอะไร”

ผู้อาวุโสรองตอบกลับอย่างราบเรียบว่า “ทำตามกฎ”

เมื่อพูดจบ ผู้อาวุโสทุกคนชูแขนตัวเองขึ้นพร้อมกัน มีแสงสว่างตรงฝ่ามือ

จากนั้นพวกเขาพูดอย่างพร้อมเพรียงว่า “จิ่วเซียวอันสูงส่ง วิถีแห่งสวรรค์เปล่งประกาย”

สิ้นเสียงพวกผู้อาวุโส แสงรวมตัวกันเป็นตราประทับพิเศษอันหนึ่ง ค่อยๆ ลอยไปหาลู่ฝาน

ลู่ฝานขมวดคิ้วเบาๆ ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสพวกนี้ทำอะไรกัน แต่คิดว่าไม่น่าจะทำอะไรเขาตอนนี้มั้ง

ถ้าคิดไม่ดีต่อเขาจริง คงลงมือไปนานแล้ว

ในใจยังหวาดระแวงอยู่เล็กน้อย ลู่ฝานปล่อยให้ตราประทับร่วงลงมาในมือเขา

ตราประทับเปล่งประกาย เมื่อเพ่งมองดูดีๆ มีตัวอักษรคำว่า เก้า

เมื่อตราประทับเข้าไปในฝ่ามือเขา จู่ๆ ลู่ฝานรู้สึกเหมือนตัวเองเห็นเขาจิ่วเซียว แล้วก็ภาพทั้งหมดของยอดเขาอีกแปดลูก

ทุกอย่างอยู่ในใจ ทุกอย่างอยู่ในการควบคุม

ลู่ฝานมองผู้อาวุโสทุกคนอย่างประหลาดใจ

ผู้อาวุโสรองพูดอย่างราบเรียบว่า “ผ่านด่านที่แปดแล้ว ตั้งแต่สำนักจิ่วเซียวก่อตั้งมา มีแค่นายคนเดียวที่ผ่านได้ จากคำสอนของบรรพบุรุษ คนที่ผ่านด่านที่แปดได้ คือผู้พิทักษ์จิ่วเซียว ไม่ว่านายจะผ่านด่านที่เก้าและเป็นเจ้าสำนักได้หรือไม่ ตั้งแต่นี้ไป นายจะได้รับความเคารพจากทั้งสำนักจิ่วเซียว ไม่ว่าจะเป็นสายเลือดจิ่วเซียว หรือสายเลือดเสินหวงอย่างพวกเรา”

ลู่ฝานพยักหน้าเข้าใจ คำนับให้ผู้อาวุโสทุกคนเล็กน้อย

แม้ผู้อาวุโสพวกนี้ไม่ชอบเขา แต่ก็ยังทำตามกฎ

นอกจากผู้อาวุโสเก้า เหมือนผู้อาวุโสคนอื่นยอมรับกันหมดแล้ว

เมื่อทำเรื่องพวกนี้เสร็จ พวกเขาจึงกลับไป ศิษย์สายเลือดเสินหวงรอบๆ พากันคำนับทำความเคารพลู่ฝาน

ได้ตราประทับเก้าอักษร ถึงต่อไปลู่ฝานไม่ใช่เจ้าสำนัก อย่างน้อยก็ได้เป็นผู้อาวุโสดูแลเรื่องหลัก อีกทั้งไม่ว่าจะเป็นสายเลือดเสินหวงหรือสายเลือดจิ่วเซียว ฐานะของเขาก็เหนือกว่าอยู่แล้ว

อันที่จริงศิษย์สายเลือดเสินหวงพวกนี้ เห็นลู่ฝานเป็นเจ้าสำนักไปแล้ว

ลู่ฝานใช้พละกำลังของตัวเอง รวมถึงทักษะมากมาย และจิตวิญญาณที่สู้ไม่ถอย ลบความดูหมิ่น ไม่พอใจก่อนหน้านี้ไปหมดแล้ว

โดยเฉพาะเหรินเฟยเยี่ยน มองลู่ฝานด้วยแววตาลุกโชน เหมือนจะกระโจนใส่ลู่ฝานตลอดเวลา

ก่อนไปผู้อาวุโสทุกคนคำนับให้ผู้อาวุโสใหญ่อย่างนอบน้อม

เหมือนเป็นการขอโทษ แล้วก็จนปัญญา ผู้อาวุโสบางคนคืนหินที่กำในมือให้ผู้อาวุโสใหญ่