บทที่ 2250 สี่สัตว์อสูรดุร้าย(1)

“ทำไมพวกเขาถึงอยู่ที่นี่”

หลิงเหยาไม่เข้าใจสุดๆ เขตแห่งความยุ่งเหยิง ควรเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในใต้หล้าไม่ใช่เหรอ

ผู้อาวุโสใหญ่และคนอื่นรู้เพียงว่าเขตแห่งความยุ่งเหยิงคือจุดที่เต๋าอันยิ่งใหญ่รวมตัวกัน พลังบิดเบี้ยว เต็มไปด้วยอันตราย สมบัติล้ำค่านับไม่ถ้วน

แต่ไม่รู้เลยว่าที่นี่เคยเป็นจุดรวมตัวของทูตแห่งเทพ พูดให้ถูกคือที่นี่คือสำนักของทูตแห่งเทพมาตั้งแต่โบราณแล้ว

ทูตแห่งเทพในใต้หล้าล้วนมาจากที่นี่ ก่อนตายก็ต้องกลับมาที่นี่

อันตรายภายนอกพวกนั้น อันที่จริงถ้ามองจากมุมใดมุมหนึ่ง มันก็คือข้อห้ามอย่างหนึ่ง

สายตาหลิงเหยาเอาแต่จ้องลู่ฝาน

แสงสีทองนัยน์ตาเธอวูบไหวเล็กน้อย จู่ๆ หลิงเหยาเอามือกุมหัวแล้วถอยไปด้านหลัง

หน้าผากมีเหงื่อซึมออกมา เส้นเลือดเต้นตุบๆ เห็นได้ชัดว่าหลิงเหยากำลังอดทนกับความเจ็บปวด

“หยุด หยุดเดี๋ยวนี้!”

หลิงเหยาตะโกนออกมาอย่างดุดัน

รูปปั้นขนาดใหญ่รอบๆ ค่อยๆ หันหน้ามา

มองหลิงเหยาด้วยแววตาว่างเปล่า

หลิงเหยากัดฟันแล้วหลับตา สติจมลงไปในร่างกายตัวเอง

ท่ามกลางความมืดมิด วิญญาณสองดวงของหลิงเหยาปรากฏออกมา

แต่หลิงเหยาอีกคนโดนมัดอยู่ท่ามกลางแสง

“พอแล้ว เธอทำชั่วตามใจชอบแบบนี้ ระวังฉันจะทำลายเธอ!”

“หึ นานขนาดนี้เธอยังทำลายฉันไม่ได้เลย ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากทำลายฉันหรอก แต่เธอไม่มีปัญญาทำลายฉันต่างหาก! ถ้าเธอกล้าเล่นงานลู่ฝานอีก ถึงฉันต้องตกนรกตลอดไป ฉันก็จะลากเธอไปด้วย!”

“เธอ...! ก็แค่มนุษย์ผู้ชายธรรมดาๆ เธอกล้าขู่ฉันขนาดนี้เลยเหรอ คิดว่าฉันทำอะไรเธอไม่ได้เหรอ”

“มาสิ ลงมือสิ! ฉันไม่กลัวเธอเลยสักนิด!”

เสียงดังก้องในตัว สีหน้าดึงดัน วิญญาณที่ควบแน่นมาก ทำให้หลิงเหยาอีกคนอึ้งอยู่ที่เดิม

ทันใดนั้นหลิงเหยาอีกคนไม่ตอบอะไรแล้ว รีบเก็บวิญญาณแล้วตั้งสติ

“ฟู่วๆ!”

หอบหายใจแรง หลิงเหยารีบเอากระบี่ตัวเองออกมาวางตรงหัวใจ เหมือนจะอาศัยพลังของกระบี่ควบคุมความปั่นป่วนในตัว

ใบหน้าคนปรากฏในม่านแสงอีกครั้ง พูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “ทูตแห่งเทพผู้ยิ่งใหญ่ มีสองวิญญาณในร่างกาย แม้แต่ตัวเธอเองยังควบคุมไม่ได้เลย ยังเพ้อฝันจะเอาพลังจากเรา ตลกสิ้นดี ฮ่าๆๆๆๆ!”

ใบหน้าคนพูดเย้ยหยันอย่างไม่เกรงกลัว

หลิงเหยาพูดว่า “แล้วนายรู้หรือเปล่าว่าถ้าฉันรวมสองวิญญาณเป็นหนึ่ง จะแข็งแกร่งถึงขั้นไหน ไอ้โง่!”

เสียงหัวเราะของใบหน้าคนหายไปทันที เหมือนเห็นด้วยกับคำพูดของหลิงเหยา

หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคนพูดว่า “เธอพูดมีเหตุผลอยู่นะ ไปสิ ไปฆ่าสามคนนี้ซะ ฉันจะให้ผลประโยชน์เธอนิดหน่อย แต่นิดเดียวเท่านั้น ถ้าเธออยากทำเรื่องที่ตัวเองพูดมา เธอยังต้องพิสูจน์ตัวเองอีก!”

หลิงเหยาส่งเสียงหึอย่างเย็นชา เก็บกระบี่แล้วหันหลังเดินออกไป