บทที่ 2255 พบพาน(2)

ใบหน้าคนก็ปรากฏขึ้นอีก พร้อมเอ่ยด้วยเสียงครั่นคร้ามเล็กน้อยว่า “ผู้กบฏต่อเทพ คือผู้กบฏต่อเทพปรากฏตัวขึ้นอีกแล้ว เร็วเข้า จงรีบอพยพพวกเราทั้งหลายเถิด เราจะให้พลังแก่เธอ เธออยากได้พลังเท่าไร เราจะให้เดี๋ยวนี้ แล้วจงพาเราออกไปทันที!”

หลิงเหยาได้ยินคําพูดของใบหน้าคนนั้น ตอนแรกก็ตกใจกลัว แต่ต่อมาใบหน้าก็ปรากฎมีรอยยิ้มเล็กน้อย

ไม่คิดไม่ฝัน ว่าในเวลาแบบนี้ เธอจะยังคงมีโอกาสอีกครั้ง

หลิงเหยามีความสุข แม้เห็นได้ชัดว่าโอกาสนั้นจะอยู่ร่วมพร้อมกันกับความเสี่ยง

การมาถึงของลู่ฝานเป็นหายนะสำหรับเธออย่างไม่ต้องสงสัย แต่ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าจะมีข้อดีเช่นกัน

“งั้นก็เอามาสิ ทั้งหมดเลย ฉันต้องการพลังทั้งหมด!”

ใบหน้าคนตอบกลับอย่างรวดเร็วว่า “ร่างกายที่อ่อนแอของเธอ ร่างกายที่ยังไม่ได้แข็งตัวเป็นร่างกายศักดิ์สิทธิ์อย่างเป็นทางการ หากส่งมอบพลังทั้งหมดเข้าไป เธอก็จะตายที่นี่ทันที เราสามารถให้พลังครึ่งส่วนแก่เธอได้ เพื่อให้เธอแข็งแกร่งมากขึ้น หรือแม้กระทั่งฟื้นฟูความมั่งคั่งและเกียรติยศเราก็ให้ได้ แต่เธอต้องสาบานในนามของทูตแห่งเทพว่าจะพาเราจากไป มิฉะนั้นเธอจะตายโดยไม่มีแม้ที่ฝังศพ!”

หลิงเหยายิ้มอย่างเย็นชา “ตอนนี้คุณยังมีโอกาสพูดคุยกับฉันเกี่ยวกับเงื่อนไขอีกหรือ รีบนําพลังมาเถอะ สิ่งมีชีวิตทั้งหมดได้ตายลงไปแล้ว ต่อให้ฉันสาบานในนามของทูตแห่งเทพแล้วยังไง เร็วหน่อยเถอะ ลู่ฝานจะมาถึงแล้ว!”

สีหน้าใบหน้าคนเริ่มบิดเบี้ยว เขาต้องยอมรับว่าหลิงเหยาพูดถูก

“เอาเถิด จงปล่อยวางและรับพลัง ท่านจะเป็นความหวังของทูตแห่งเทพ เธอต้องพยายามทำจนกว่าเป็นเทพ และให้ความสว่างแห่งเทพวิญญาณส่องสว่างไปทั่วทั้งโลก!”

หลิงเหยายิ้มแต่ไม่พูด และอ้าแขนรับอย่างช้า ๆ

ทันใดนั้น ในม่านแสง เสาแสงนับไม่ถ้วนที่เหมือนกระบี่คมก็ส่องลงบนร่างกายของหลิงเหยา

สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ว่าร่างกายของหลิงเหยานั้นเริ่มมีควันหนาขึ้น

ควันนั้นปรากฏเป็นสีขาวดำ หมุนวนไม่หยุด

หลิงเหยาหลับลงตาช้า ๆ

ลู่ฝานที่กําลังเดินอยู่บนทางเดิน จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงหินพลังหยินหยางที่อยู่ใต้เท้า และแม้แต่ทั้งทางเดินก็เริ่มสั่นสะเทือน

ทันทีหลังจากนั้น รอบ ๆ ทางเดินก็สว่างไสวขึ้น

ในเวลานี้ลู่ฝานจึงมองออกได้อย่างชัดเจน ว่ารอบ ๆ นี้ไม่ใช่เพียงความว่างเปล่า

โดมทรงกลม เริ่มเปล่งประกาย ด้านบนมีสลักม้วนภาพที่เคลื่อนไหวได้นับไม่ถ้วน

มีคนมีสัตว์อสูร มีแสงดาวสาดส่องเข้ามา

ภายในม้วนภาพ มีผู้คนและสัตว์อสูรนับหมื่นกําลังบูชาการดำรงอยู่ของคนกลุ่มหนึ่งที่ซ่อนอยู่ระหว่างเมฆหมอก

เพียงดูม้วนภาพเหล่านี้ ลู่ฝานเองก็ไม่แน่ใจว่าในเมฆหมอกเหล่านั้นเป็นรูปมนุษย์หรือไม่

แต่ลู่ฝานกลับพบบางสิ่ง เช่น ผู้หญิงหลายสิบคนที่ยืนอยู่ใต้เมฆและหมอก ถือดาบคมๆ และชี้ไปที่ผู้คน คนที่อยู่ตรงกลางคือหลิงเหยา

ใบหน้าเช่นนั้น ลักษณะเช่นนั้น ลู่ฝานมองแวบเดียวก็จําได้ เมื่อมองไปข้าง ๆ กำแพงทั้งสองด้านก็เริ่มปรากฏภาพ และมีเสียงร้องดังระงม

“ฉันมาจากหุ้นตุ้น สรรพสิ่งเปิดตามใจ ก้าวสู่ฟากฟ้า ความชอบในการรบที่โดดเด่น ใต้หล้าล้วนหวาดกลัวฉัน ควบคุมกลับชาติมาเกิด เขย่าภิภพทั้งสี่ อาณาประชาราษฎร์ก็ไม่เว้น!”

เสียงขาดลอยเหมือนเสียงมายากลกรอกหูทำให้ลู่ฝานรู้สึกมึนงง

ลู่ฝานรีบคลุมพลังวิญญาณไปทั่วร่างและบังคับให้แยกเสียงวิเศษนี้ออกจากกัน

ลู่ฝานเร่งฝีเท้าพุ่งไปข้างหน้า

เจดีย์เสวียนเก้ามังกรในร่างกายอุทานว่า “เจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ ท่านรู้สึกถึงอะไรบ้าง”

ลู่ฝานตอบในใจว่า “โชคชะตา!”

ร่างกายเหมือนไฟฟ้าและแสง ชั่วพริบตาก็เป็นพันไมล์

ลู่ฝานในเวลานี้ ไม่สนใจว่าจะมีจุดสกัดหรือมีกับดักหรือไม่

เขาวิ่งไปเรื่อย ๆ หัวใจก็เต้นแรงตาม

ไม่ใช่เพราะเขาออกกําลังมากเกินไป เพียงการเดินทางแค่นี้ ถ้าเป็นยามปกติ ลู่ฝานแทบจะไม่หอบเลยเสียด้วยซ้ำ