บทที่ 2261 การสืบทอดที่พลิกฟ้า(3)

พลังที่น่ากลัวระเบิดร่างกายของลู่ฝานจนแตกสลายในชั่วพริบตา

ร่างกายลู่ฝานกลายเป็นกระดูกอยู่กลางอากาศ แต่อึดใจถัดมา หัวใจปีศาจสวรรค์ในตัวของเขากำลังพยายามควบรวมพลังปราณแห่งหุ้นตุ้นอย่างบ้าคลั่ง เพื่อฟื้นฟูร่างกายของลู่ฝานให้กลับคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง

ระเบิดครั้งนี้ช่างน่ากลัวเสียจริง

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ปรากฏต่อสายตาล้วนมอดไหม้เป็นเถ้าลอยฟุ้งในอากาศจนหมดสิ้น

ภาพสุดท้ายที่ลู่ฝานเห็นก็คือรูปปั้นทั้งหมดที่อยู่รอบตัวเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอยในทันทีทันใด

เดิมทีพลังโจมตีที่รุนแรงรอบนี้น่าจะฆ่าลู่ฝานให้ตายได้ในฉับพลัน

แต่ไม่รู้เพราะอะไร ถึงได้มีพลังพิสดารเข้ามาช่วยเขาสกัดกั้นการโจมตีจากระเบิดนี้อย่างกะทันหัน

ลู่ฝานรู้สึกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และเขากลับรอดชีวิตราวปาฏิหาริย์

เช่นเดียวกับเขา มีผู้อาวุโสใหญ่กับไอ้บอดหลัวอีก

แต่สถานการณ์ของทั้งสองคนกลับไม่ดีเท่าเขา

ไอ้บอดหลัวเนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล กำลังมองเศษอิฐเศษหินนับไม่ถ้วนบนพื้นโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา

ผู้อาวุโสใหญ่อาเจียนเป็นเลือด พลางตะโกนด้วยความขุ่นเคืองระคนโศกเศร้า "เทพบู๊เสินเซียว ทำไมท่านไม่ระเบิดพวกเราให้ตายไปพร้อมกันด้วยเลยล่ะ ท่านระเบิดสิ่งของของเจ้านายเราไป และยังไว้ชีวิตพวกเราอีก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?"

พอลู่ฝานได้ยินถ้อยคำของผู้อาวุโสใหญ่ เขาก็เข้าใจในทันทีว่าเมื่อสักครู่นี้เกิดอะไรขึ้น

เทพบู๊เสินเซียวได้เหลือทางออกไว้ให้จริง ๆ ด้วย

ในเมื่อเขาโยนหินก้อนนี้ทิ้งไปแล้ว ก็คงไม่ต้องการที่จะให้คนอื่นหาทางเอากลับมาอีกแน่นอน

ถึงลู่ฝานจะไม่คิดว่าเรื่องราวจะดำเนินมาทางนี้ได้ แต่เขาก็มีลางสังหรณ์บางอย่าง

ลู่ฝานพูดเสียงราบเรียบ "บางทีเขาแค่อยากจะทำลายแผ่นหินนี้ก็เท่านั้น!"

ผู้อาวุโสใหญ่และไอ้บอดหลัวต่างหมุนตัวกลับมาเมื่อได้ยินเสียงของลู่ฝาน

ผู้อาวุโสใหญ่ริมฝีปากสั่นระริกและเอ่ย "ลู่ฝาน นายไม่เป็นไรใช่ไหม? เจ้านายของฉันไม่ได้เอากายเนื้อของนายไปเหรอ? ให้ตายเถอะ ความพยายามที่ผ่านมาทั้งหมดสูญเปล่าไปแล้วงั้นเหรอ?"

ไอ้บอดหลัวหันไปทางลู่ฝานด้วยสีหน้าอันซับซ้อน ก่อนจะถอนหายใจ

ลู่ฝานกล่าวขึ้นมาว่า "พวกท่านไม่จำเป็นต้องท้อแท้ไปหรอก อันที่จริงเจ้านายของพวกคุณยังไม่ตาย เขาไม่ได้ตายไปพร้อมกับเทพเจ้าเหล่านั้นสักหน่อย แต่เหมือนเขาจะไปที่อื่นแล้ว แผ่นหินนี้ก็เป็นแค่การสืบทอดที่เขาทิ้งไว้ให้เท่านั้น!”

ครั้นผู้อาวุโสใหญ่และไอ้บอดหลัวได้ยินสิ่งที่ลู่ฝานบอกก็ถึงกับตกตะลึงจนอ้าปากค้างไปแล้ว

ไอ้บอดหลัวเปล่งเสียงออกมาด้วยความตกใจ

"เป็นไปไม่ได้ การสืบทอดนี้จะต้องได้รับการดำเนินการหลายครั้งแล้วอย่างแน่นอน แค่พูดถึงสายเลือดของสำนักจิ่วเซียว ก็เกรงว่าหลายคนก็คงจะได้รับพลังผ่านแผ่นหินนี้ไปแล้ว เหลียงหลงนายจะไม่รู้ได้ยังไง?”

ลู่ฝานขมวดคิ้วและพูดว่า "ใช่ ผู้อาวุโสใหญ่ คุณไม่รู้เหรอ?"

ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยปาก "ฉัน ฉันเห็นว่าพวกเขาได้รับแค่พลังเท่านั้น ไม่ได้ปล่อยให้เจ้านายเข้ามายึดร่าง ดังนั้นฉันจึงไม่เคยถาม ฉันแค่คิดว่าพวกเขาไม่คู่ควรที่จะเป็นผู้สืบทอด ลู่ฝาน นายพูดจริงใช่ไหมว่าเจ้านายฉันยังไม่ตาย?”

ลู่ฝานกล่าวด้วยรอยยิ้ม "แน่นอน เจ้านายของคุณชื่อว่าหยางเทียน ชื่อเล่นว่าลมหยาง และทุกคนเรียกเขาว่าบ้าอู๋มิ่ง เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่รู้ว่าภายหลังทำไมถึงได้เรียกบ้านิรนามกัน"

“บ้าอู๋มิ่ง บ้านิรนาม ฉันนึกออกแล้ว นี่คือชื่อเล่นที่แท้จริงของเจ้านาย ฮ่าๆ ลู่ฝาน นายเคยพูดคุยกับเจ้านายฉันจริง ๆ สินะ?”

ผู้อาวุโสใหญ่หัวเราะจนน้ำตาแทบจะไหลออกมา

ไอ้บอดหลัวดูเหมือนจะยังคงค้นหาความทรงจำที่ผ่านมานานแสนนานเหล่านั้นในสมองของเขา

ผ่านมาเป็นเวลานาน ไอ้บอดหลัวก็ปริปากพูด

"นานเกินไปจนฉันจำไม่ได้แล้วล่ะ เจ้านายเอ๊ยเจ้านาย ท่านออกไปข้างนอก ทำไมไม่พาพวกเราไปด้วย!"