บทที่ 229

ลู่ฝานคิดว่าตัวเองจำเป็นต้องทำเหมือนศิษย์พี่หานเฟิง อยู่ในสถาบันสอนวิชาบู๊อีกสักสองสามปี หาอักษรยันต์บู๊มาสี่ห้าอัน นี่เป็นเหตุผลที่ทำไมหานเฟิง ฉู่สิง และอาจารย์เต้ากวง ถึงให้ลู่ฝานออกมา ถ้ามาช้า อาจไม่มีอักษรยันต์แล้ว

คนอื่นบนหอคอย ส่วนใหญ่สีหน้าราบเรียบ เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้มานานแล้ว มีเพียงคนใหม่ที่เพิ่งเข้าร่วมการต่อสู้จัดอันดับของสถาบันเป็นครั้งแรกเหมือนลู่ฝาน ที่มีสีหน้าตกตะลึง

มีอักษรยันต์บู๊อันนี้ ความเร็วการฝึกฝนของพวกเขา จะทิ้งห่างนักเรียนทั่วไป

ความห่างนี้จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งไม่สามารถตามทัน

ไม่สามารถตามได้ก้าวหนึ่ง ก็จะตามไม่ทันอีก นี่คือการฝึกฝน นี่คือโลก

นักเรียนด้านล่างไม่รู้ว่าพวกคนบนหอคอยได้สิ่งดีมากแค่ไหน ตอนนี้พวกเขาส่งเสียงเชียร์ยอดฝีมือของคณะตัวเองเท่านั้น

ศิษย์พี่ใหญ่ตบไหล่ลู่ฝานแล้วพูดว่า "ไปกันเถอะ ได้ของแล้ว เราควรกลับได้แล้ว คนอ้วนก็ไม่ดี ยืนแป๊บเดียวรู้สึกเหนื่อยแล้ว"

ศิษย์พี่ใหญ่และคนอื่นแบกเหรียญทอง ลงจากหอคอย

ลู่ฝานถามว่า "กลับแล้วเหรอ"

หานเฟิงพูดว่า "ไม่กลับแล้วจะอยู่ทำไมล่ะ ดูพวกเขาทะเลาะกันเหรอ ศิษย์น้องลู่ฝาน ไม่คิดว่าเรากลับไปดูดซับเหรียญทองอันนี้ก่อน คือสิ่งสำคัญเหรอ ส่วนการต่อสู้จัดอันดับของสถาบัน ยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือน ค่อยเป็นค่อยไป ไม่ต้องรีบร้อน"

อาจารย์เต้ากวงพยักหน้าพูดว่า "ใช่ นี่คือเรื่องสำคัญ"

ลู่ฝานถามอย่างไม่เข้าใจ "แต่เหรียญทองใช้เข้าร่วมการต่อสู้จัดอันดับไม่ใช่เหรอ เราดูดซับมัน แล้วจะเอามันเข้าร่วมการต่อสู้จัดอันดับได้ยังไงล่ะ"

ศิษย์พี่ใหญ่และคนอื่นหัวเราะเสียงดัง

ฉู่สิงตอบว่า "ศิษย์น้องลู่ฝาน นายยังไม่เข้าใจสินะ เราเป็นคณะอันดับสุดท้าย การต่อสู้จัดอันดับของสถาบัน คณะอันดับต่ำต้องไปท้าประลองคณะอันดับสูง เราอยู่ในอันดับสุดท้าย ใครจะมาท้าพวกเราล่ะ ดังนั้น ดูดซับก็ดูดซับไปสิ ไม่มีใครมาแย่งหรอก เราทำแบบนี้ทุกปี"

ลู่ฝานเข้าใจทันที ที่แท้ลำดับต่ำ ยังมีประโยชน์แบบนี้

เหรียญทองนี้เหมือนให้พวกเขาฟรีๆ

ใครว่าสวัสดิการของคณะหนึ่งเดียวแย่ แค่เหรียญทองนี้ ก็พอๆ กับสวัสดิการต่างๆ ของคณะอื่นแล้ว

นักเรียนคณะอื่นต่างมองพวกลู่ฝาน นักเรียนที่ฉลาดจำนวนไม่น้อย มองไม้นี้ออก พากันพูดอย่างตกใจ

"คณะหนึ่งเดียวจะไปแบบนี้เหรอ พวกเขาได้เหรียญทองง่ายจัง"

"ใช่ คณะหนึ่งเดียวมีทั้งหมดแค่ห้าคน เหรียญทองใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาต้องแบ่งกันได้ไม่น้อย"

"ไม่ยุติธรรมเลย"

"หรือฉันจะไปคณะหนึ่งเดียว ได้เหรียญทองแล้วออกมา"