บทที่ 238

คณะหนึ่งเดียว

ผ่านไปกี่เดือน ได้กลับมาห้องตัวเองอีกครั้ง รู้สึกดีอย่างนี้นี่เอง

ลู่ฝานสูดหายใจ แม้แต่อากาศก็สดชื่นมาก

เจ้าดำเห็นลู่ฝาน ก็วิ่งเข้ามากระโจนใส่ลู่ฝานทันที

ไม่เจอกันไม่กี่เดือน เจ้าดำตัวจะโตเท่าสิงโตแล้ว แล้วลายสีดำบนตัวมันคืออะไรกัน

ดูเหมือนมีดสลักเอาไว้ ตอนปะทะกับอกลู่ฝาน ลวดลายมีแสงกะพริบด้วย

พละกำลังของเจ้าดำตอนนี้ ดูถูกไม่ได้เลย จากพละกำลังของลู่ฝานตอนนี้ โดนมันชนยังรู้สึกเจ็บหน้าอก

ตอนนี้พละกำลังของเจ้าดำ คงเทียบได้กับนักบู๊แดนปราณในขั้นสูงสุด

หานเฟิงอยู่ข้างๆ พูดว่า "ศิษย์น้องลู่ฝาน ตอนนี้เจ้าดำกินเยอะสุดในคณะหนึ่งเดียวของเรา นายไม่รู้หรอกว่าวันหนึ่งมันกินเยอะแค่ไหน ถ้าไม่ใช่เพราะมันขึ้นเขาไปหาอาหารเองได้ ฉันว่าคณะหนึ่งเดียวคงเลี้ยงมันไม่ไหว อีกทั้งมันเลือกกินมาก หยิบกินแต่ของดีๆ ไม่สนใจเนื้อธรรมดาๆ แล้ว"

อาจารย์อี้ชิงเดินเข้ามา พูดเสียงดังว่า "นายจะไปรู้อะไร ตอนนี้เจ้าดำอยู่ในขั้นสำคัญของการเจริญเติบโต จำเป็นต้องมีพลังมหาศาลคอยช่วยเหลือ ช่วงนี้ฉันจะพามันไปเทือกเขาฉิงเทียน ให้มันไปแช่สระปีศาจมีประโยชน์กับมันมาก"

ลู่ฝานเอาสมุนไพรออกมาจากอก จากนั้นยื่นให้เจ้าดำ

สมุนไพรมีแสงสว่างออกมาบางๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นสมุนไพรระดับยาวิเศษ

เจ้าดำกินลงไปอย่างไม่ลังเล มองลู่ฝานอย่างพอใจ สายตานั้นเหมือนกำลังพูดว่า เจ้านายตัวเองช่างดีจริงๆ

ลู่ฝานรู้สึกว่าเจ้าดำฉลาดขึ้นเรื่อยๆ มันแค่พูดภาษาคนไม่ได้ โดยพื้นฐานมันฉลาดเหมือนกับคน

ลู่ฝานตบหัวเจ้าดำเบาๆ แล้วพูดว่า "เจ้าดำ ทำอาหารมากินสักหน่อย ไม่ได้กินอาหารฝีมือแกนานแล้ว"

เจ้าดำพยักหัวรัวๆ จากนั้นวิ่งไปด้านหลังบ้านไม้

ไม่นาน เห็นเจ้าดำกอดเนื้อสัตว์อสูร ที่หมักเรียบร้อยออกมา จากนั้นเดินไปยังห้องครัว

หานเฟิงและคนอื่นมองจนเหม่อ ฉู่สิงพูดอย่างตกใจว่า "เจ้าดำหมักของเป็นตั้งแต่เมื่อไร มันเรียนกับใคร ให้ตายเถอะ ฉันนึกออกแล้ว มันเคยเห็นฉันหมักไก่ป่าครั้งหนึ่ง แต่แค่ครั้งเดียวเองนะ"